• 15.742 nieuwsartikelen
  • 177.914 films
  • 12.203 series
  • 33.971 seizoenen
  • 646.886 acteurs
  • 198.963 gebruikers
  • 9.370.069 stemmen
Avatar
 

Meningen

Hier kun je zien welke berichten renske als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Keep the Aspidistra Flying (1997)

Alternatieve titel: A Merry War

Inderdaad. Heb me suf gelachen. Heerlijke film. Richard Grant is hilarisch.

Leuk, toen ik vandaag iemand vertelde dat ik de film 'keep the aspidistra flying' had gezien, vroeg ze of het een SF-film was.

Lekker leidmuziekje ook.

Keeping the Faith (2000)

Oei, wat matig inderdaad. Ik dacht nog bij het begin: heee! een liedje van Tom Waits, dat begint goed. Het 'goede' is gebleven bij nog een leuk liedje, van Elliot Smith ditmaal, en dat was het zo'n beetje. Jenna Elfman is in Dharma & Greg (komedieserie) tien keer leuker, Stiller is in There's Something About Mary zes keer leuker en Norton is niet leuk maar serieus. Serieus kan heel grappig zijn maar niet in deze film. Het enige wat ik wel leuk vond was de Karaoke-jongen die perfect uit de maat kon zingen. En Anne Bancroft is altijd fijn om weer eens te zien.

Kindergarten Cop (1990)

De show díe er is, wordt gestolen door Pamela Reed. Ze lijkt een beetje op Jodie Foster maar ze is grappiger.

Verhaal zelf heeft alle clichés die men maar kan bedenken. Politie-agent, kleine kindertjes, een aantrekkelijke blonde vrouw waar onze hoofdpersoon verliefd op wordt, een boef (die natuurlijk rookt). Dit rijtje kan uiteraard naar believen aangevuld worden.

Saillant detail uit mijn tv-gids: "het verhaal begeeft zich naar een gewelddadige climax, maar dat weerhield honderdduizenden Amerikaanse gezinnetjes er niet van om tijdens Kerst 1990 van KC een kaskraker te maken."

King of Comedy, The (1982)

Geweldige film! Zwarte humor, waanzinnige dialogen, een hoofdpersoon die zich zo genant gedraagt dat je er haast niet naar kan kijken. Het hoofdpersonage is natuurlijk zo gek als een deur en de film zit vol groteske situaties, maar dat de schrijver dat zo herkenbaar en geloofwaardig heeft gemaakt, vind ik ontzettend knap. Zomaar een onverwacht meesterwerkje op een gewone zondagmiddag!

Ik ben het niet eens met wat mensen hierboven schrijven dat het personage Masha eruit had moeten blijven. Ik vind juist dat mensen als zij en Clarence McCabe (zogenaamd uitgenodigd voor de talkshow) het verhaal breder trekken: mensen, deze Rupert is geen solo-gek, de hele wereld is vol met die lui, de showbizz eet iedereen op en iedereen wil opgegeten worden.

Kiss Me, Stupid (1964)

Hoewel deze film niet de vaart en enorme flair heeft van 'Some like it hot' vind ik deze film erg gelukt. Vooral de vrouwen en Dean Martin spelen overtuigend (Martin overtuigend creepy dus), de acteurs Ray Walston en Cliff Osmond vind ik in hun groteskheid niet altijd te pruimen. Maar dit is een kleine klacht, over het algemeen moest ik veel (en hard) lachen, en wist de film me nog te ontroeren ook, in hoe het Polly the Pistol-karakter wordt neergezet en hoe er met haar wordt omgegaan.

De film heeft vele hilarische momenten, geniale suffe songteksten (Ira Gershin schreef de teksten op grotendeels ongebruikte melodieën van zijn broer), platte dialogen waarin elk woord verkeerd begrepen wordt en is het herzien waard.

Op IMDb en in de Bilder-biografie van Ed Sikov wordt deze komedie 'donker' en 'bitter' genoemd, en het is waar dat Wilder onsympathieke karakters durft te schrijven, dat de situaties niet de mooiste kanten van den mensch laten zien en dat optimisme waarschijnlijk niet Wilders tweede naam is, maar net als ik Blake Edwards-films kan waarderen, of een pies en poep-grap in een stuk van Shakespeare, wie heeft er ooit verzonnen dat de wereld een plaats is van rust, reinheid en goede smaak, die heeft het niet goed begrepen.

Voor mij leven de films van Wilder nu juist zo om dat imperfecte. De pianoleraar is een jaloerse stuntel eerste klas, en toch ga je begrijpen wat zijn vrouw in hem ziet.

'Kiss me, stupid' is niet de eerste verfilming van het toneelstuk 'L'ora della Fantasia' van Anna Bonacci, er schijnt al in 1952 een Italiaanse film naar gemaakt te zijn: 'Moglie per una notte' (bruid voor een nacht), met Lollobrigida.

Kramer vs. Kramer (1979)

In de tv-gids van mijn ouders staat elke keer weer dat het een echtscheidingsdrama is. Maar volgens mij gaat het gewoon over een drukke vader die eenmaal alleen met zijn zoontje ontdekt hoe geweldig zo'n kind eigenlijk is. Het jongetje -Jason heet hij, meen ik- is geweldig. Prachtig de scène waarin ze wentelteeftjes bakken.