Meningen

Niet-grappige film. Alleen Wilson kon me af en toe bewegen tot een glimlach want hij heeft het wel een beetje aan zijn kont hangen.

Het wonderbaarlijkste vond ik het personage van het roodharige meisje. Wat een geinig onschuldige nymfomane wordt daar geportretteerd, zonder dat ze superdom of ongeloofwaardig wordt gemaakt!

Voor de rest konden juist de (sex_grappen mij niet overtuigen. Waar ik in 'There's something about Mary' alles pik wat mij wordt voorgeschoteld, had ik dat hier niet. En dat heeft te maken met een heleboel dingen: lui script, luie stijl, te veel dialogen en te weinig overtuigende en vernieuwende beelden. Had regelmatig de neiging op te stappen, maar ja, hij draaide in Tuschinski-1 en daar loop je niet zomaar uit weg, uit zo'n mooie zaal.

Een einde met een huwelijk dat nét niet doorgaat kennen we nu wel, met speech en al. Maar dat het zooo ellenlang duurt, dat is een noviteit te noemen.

Is meen ik de enige film waar ik en mijn zus echt mee naartoe zijn gesleept toen ie weer eens draaide. Mijn vader helemaal door het dolle want hij 'had de film al vier keer gezien' en mijn tante 'had de film wel elf keer gezien' en mijn andere tante... nu ja, die hele generatie is er blijkbaar door geïnfecteerd en ik kan ze geen ongelijk geven: het is een heel mooie film en ik moest erg huilen aan het eind. De liedjes zijn bijna allemaal geweldig.

Eindelijk weer eens een eetfilm. Eetfilms (Babette's feast, Big Night, Le Grand Bouffe, Eat Man Drink Woman) kunnen nooit helemaal mislukken omdat gefilmd lekker eten gewoon altijd mooi is om te zien.

Deze eetfilm is ook een ensemblefilm en dan ook nog eens een over verschillende immigrantenfamilies, en hij viel me alles mee. Niet in het minst omdat een stelletje heel goede acteurs meespeelt. Mercedes Ruehl, Alfre Woodard (mooi, die zenuwtrekjes waardoor je eerst denkt: wat zit je je aan te stellen? en later snapt waarom), Julianna Margulies om er maar een paar te noemen. Ruehl heb ik nog maar in enkele films gezien en ze lijkt een typische 'personaliteits'acteur te zijn, die dus volledig speelt vanuit haar eigen sterke personaliteit. Ik houd daar van, het geeft veel schakering aan de rollen die ze speelt.

De dialogen vond ik ook goed, hyperrealistisch. Waarschijnlijk door mijn eigen relatie met een

Amerikaanse immigrantenzoon kon ik wel het een en ander herkennen in de gebeurtenissen.

Alles in de families werd steeds parallel geplaatst. Dat kun je kunstmatig vinden, ik pikte het volledig. De verhaaltjes zijn niet vreselijk diep en niet iedereen is veranderd aan het eind ofzo, maar dat zou ik het denk ik wél ongeloofwaardig gevonden hebben.

Dit was fijn om naar te kijken.

Blijft een leuke film. Derde keer dat ik 'm zag vanavond en heb me weer uitstekend vermaakt. Vooral Bullock is zeer grappig in haar timing en haar lichaamstaal (zo heet dat toch?). En Joe jr. de buurman is erg grappig. Dialogen zijn ook erg leuk.

Dit is geen feel good meer, dit is feel best!

De poster vind ik trouwens erg suffig en truttig.

Ik vond het begin echt fan-tas-tisch, op dat basketballveld. De dialogen, de energie, de humor. Het leek net improvisatie, maar is ongetwijfeld allemaal uitgeschreven door de regisseur/schrijver. Na het eerste half uur of zoiets zakt de film wat af, maar ik ben echt een beetje verbaasd om de lauwe reacties hierboven.

Jammer dat de vrouwen in de film zo afhankelijk worden afgeschilderd, maar misschien zijn de vrouwen zo in Venice, LA. Ik ben er nooit geweest.

Ik vind deze film verre van saai. In tegendeel: elke scene staat zo bol van conflict dat ik bij het herkijken gister (ik nam ´m op van Belgie 2) gewoon het lef niet meer had voor de laatste drie kwartier. Het was TE pijnlijk, TE noodlottig en tegelijk TE begrijpelijk.

Ik ben echt ongelooflijk onder de indruk van deze film. Over het algemeen ben ik niet zo geinteresseerd in kostuumdrama. Het kan zo snel een soort plaatjesboek worden. Maar hier was het zo verdomd functioneel. Niet alleen om de tijd te laten zien waarin het zich afspeelt (rond 1910) maar hier bijvoorbeeld zag ik zelfs het verschil tussen de jurk van Kate (die rijk is) en Millie (die rijkisimo is) en snap je wat zulke constante verschillen en de bijkomende afhankelijkheid met mensen doen.

Ook cinematografisch is het een juweeltje. Bijvoorbeeld de overgang tussen Millie bij de radioloog en Millie in het park. In een enkel shot snap je haar lot.

Bonham Carter had voor deze film de oscar verdiend, boven Helen Hunt. Natuurlijk, Bonham Carter heeft een ijzersterk script mee. Dat is toch fijner acteren dan een dramaloze kletsfilm (ik refereer in het algemeen, niet zozeer naar As Good as it Gets). Maar wat zij in een enkele beweging, een enkele blik, een enkele stembuiging laat zien.. wow. Linus Roach speelt ook de sterren van de hemel.

Hoe alle belangen van de personages met elkaar verweven zijn, waarom ze liegen, wanneer ze hun angst prevaleren boven hun geduld... Oh, mensen, als je een script als dit schrijft mag je heel voldaan zijn.

Gaat deze film zien.

Ik verwachtte hier wel wat van, gezien de vele nominaties/prijzen en de ophemeling van Lawrence's rol, maar ik ben het met de meerderheid eens hier: deze film is zwaar overgewaardeerd. Er is in wezen ook geen verhaal, alleen een meisje dat ergens achter probeert te komen en die als in een kinderboek dat het van de herhaling moet hebben van A naar B naar C (D, E, F, etc.) verwezen wordt. Alleen kinderboeken waarin dat gebeurt, hebben over het algemeen nog een soort poëzie of humor, of een educatieve doelstelling. Hier is alleen zwaarte. Geen conflict waar de kijker zich in kan herkennen. Geen plot. Geen amusement. De 'ontdekking' (mwahaha!) maakt Ree ook niet tot een interessanter mens, maakt het verhaal met terugwerkende kracht ook niet interessanter en helaas de film ook niet. Lawrence kan heel mooi in de verte staren, en de andere spelers spelen best knap verbitterd, verhard en verstard, maar daar gaat mijn hart niet sneller van kloppen.

Ik snap werkelijk niet dat deze film zoveel prijzen heeft binnengehaald. Is het omdat mensen blij zijn dat een Amerikaanse film onafhankelijk is en zich afspeelt in een ander landschap dan gebruikelijk, met arme mensen? Als dat de reden is, rechtvaardigt dat dan al die prijzen? Naar mijn mening niet (zeker niet een Screenplay-nominatie. Kom op zeg.). Ja, er moeten absoluut meer films gemaakt worden over de onderklasse, en mensen die dat proberen moeten ook aangemoedigd worden, maar als iets saai is, en weinig te vertellen heeft, moet dat ook gewoon erkend worden. Kunst bestaat bij de gratie van het falen, maar als iets faalt, noem het beestje dan gewoon bij de naam.

Ik geef 1,5* want ik vind het nog wel sympathiek dat deze film de uitzichtloosheid van armoede in beeld weet te brengen en de acteurs spelen niet heel slecht ondanks het magere materiaal. En god zij bedankt voor de nog enigszins sexy sheriff...

Wat doe ik hier eigenlijk nog. Ik ga even naar het park, kijken hoe het gras groeit. Altijd nog vermakelijker dan Winter's Bone.

Mooie, ontroerende film. Films die heel duidelijk op toneelstukken gebaseerd zijn, liggen mij persoonlijk wel. Het was in deze film af en toe ook wel een zwakte - dat het allemaal op woorden neerkomt. Maar aan de andere kant... met zo'n titel word je daar ook voor gewaarschuwd.

Niet alleen Thompson speelde heel goed, ook Audra McDonald en dat schitterend pijnlijke levensvoorbeeld dat afscheid komt nemen in het ziekenhuis en voor komt lezen... wow.

Het enige wat me echt ergerde, was de muziek. Nee, dacht ik.. niet wéér Gorecki nr 3, en ook die andere stukken daar kreeg ik het gevoel bij dat deze film het met een muzikaal adviseur (Ray Espinola?) moest doen die zijn muzikale voorkeur vooral uit ándere films heeft gehaald. Voelt een beetje als foute recycling.

Educatief gesproken werd ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar de poëzie van John Donne. Toch altijd knap, als een kunstwerk interesse in weer een ander kunstwerk (of kunstenaar) weet op te wekken.

Aardige en best vermakelijke film. John Lithgow en Glenn Close zijn inderdaad ontzettend goed. Voor de rest vond ik het, wat iemand anders ook al zei, bij vlagen leuk: af en toe is er een leuke scène. Het einde met opeens zo'n drie doden achter elkaar vond ik verwarrend en dat dat jongste zoontje helemaal niet genoemd werd na het ongeluk (nou ja, één keertje) verwarde me nogal.
Ik vond die Helen een erg leuke actrice trouwens.
Swoosie Kurtz, ook altijd leuk om te zien.

A World Apart - ik heb dat misschien niet zo duidelijk geschreven in het verhaaltje - speelt zich af in Zuid-Afrika. In de jaren '87-'89 zijn diverse films geschoten die handelen over apartheid en voor mij steekt A World Apart ver uit boven de andere: waar Cry Freedom een samenraapsel is van statische beelden en heldenverering (zoals Attenboro gewoon is te doen), waar A Dry White Season psychologisch gezien al een stukje dieper gaat maar nog steeds een beetje standaard thriller blijft, daar gaat A World Apart je onder de huid zitten.

In Cry Freedom is de hoofdpersoon toch voornamelijk een frisse held die ineens (!) inziet hoe vreselijk apartheid is en dat je daar misschien iets tegen moet doen. In A World Apart zijn de mensen van vlees en bloed die allang ontdekt hebben hoe fout apartheid is.

De ouders van Molly zitten in het verzet maar haar moeder (een weergaloos spelende Barbara Hershey) bijvoorbeeld is niet bepaald een makkelijk iemand om mee samen te leven. Wat nou helden? Mensen die worstelen met zichzelf en de kromme wereld om ze heen. De repressie vreet aan dit gezin en dat voel je als kijker. Ze lijken nergens bij te horen: niet bij de zwarten aan wier kant zij weliswaar politiek staan maar niet qua cultuur en niet bij de witten met wie zij de achtergrond delen maar niet de manier van omgaan met de politieke situatie.

Zuid-Afrika kan een tamelijk smaldenkende gristelijke maatschappij zijn - dat de film zich afspeelt in de jaren '60 benadrukt dat nog eens. Je voelt ontzettend mee met de eenzaamheid van Molly als ze thuiskomt in haar schooluniformpje. Deze film liet mij ontroerd en ontredderd achter.

Behalve Hershey staat ook Jodhi May hier geweldig te spelen, evenals Linda Mvusi, David Suchet in een heel enge rol en Tim Roth in één van zijn eerste films.

Roger Ebert geeft in een paar zinnen heel aardig weer wat zo goed is aan deze film: It is by showing the placid surface of everyday life that A World Apart is able to dramatize how close beneath that surface the police state resides. For those who do not rock the boat, South Africa can be a very pleasant place to live.

Diana Roth rocks the boat, and through her daughter's eyes we see the result of that action. As played by Hershey, Roth is not an ideal mother, although she is a dutiful one. There is a certain hardness in her, an edge of anger that focuses on injustice and sometimes overlooks the needs of her family in what seem to be the more urgent needs of society.

Voor meer van zijn review of andere kun je op deze link drukken: http://us.imdb.com/TUrls?COM+0096464.

Voor Utrechters: deze film is te huur in de videotheek in de Voorstraat.

Beetje zappend een paar minuten zitten kijken. Ik houd er wel van, van die slappe humor. Ik vond grappig hoe Nielsen van die flashbacks krijgt en dan dat hij zijn zonnebril opzet en dan flashbacks krijgt in het donker.HAHAHA!!