Meningen

Net zo leuk, nee, zelfs leuker, als ik hoopte. Ik miste de film toen die destijds in de bioscoop draaide en baalde daar erg van. Hij voldoet volledig aan mijn goede verwachting ervan. Ik vond het script érg intelligent balanceren tussen de kinder-illusie en het meer weten van de volwassenen. Knap hoor, dat ze het mysterie weten te behouden in de film zonder ook maar op enige wijze te vervallen in de kerstfilmplatheid die zo vaak uit de VS komt. Het paard van Sinterklaas was daarnaast - oa dankzij het intelligente script - grappiger dan ik had kunnen vermoeden.

En die juf. Kijk, iedereen wil wel een hypergevoelige juf zoals Miss Honey in 'Matilda' maar zo zijn de meeste juffen gewoon niet en in wezen vind ik Het Paard van Sinterklaas een 'realistische' film (jazeker, ondanks de verschijning van Sinterklaas). Ze hebben voor een klas van ruim twintig kwebbelende zesjarigen te zorgen op een praktische manier. Ik vond dat Anneke Blok haar bijrol adequaat vervulde. Zo.

Een aparte ervaring. De giecheligheid zoals titan die beschreef herken ik, ondanks ervaring in het bezoeken van opera's, wel van mezelf (en vooral van degene met wie ik de film keek, die er iets minder in mee kon gaan dan ik), maar het wende al snel dat alles gezongen werd, o.a. dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers.

Echter, de muziek kon me maar matig boeien, waarbij alle vrouwen in een hoog register zingen en de mannen in een middenregister en er eigenlijk maar een man was als ik het me goed herinner, de garagehouder, die een tikkie lager zong. Ook het verhaaltje loopt inderdaad niet over van originaliteit.

Rest me nog de kleuren te noemen: die zijn prachtig, prachtig! Dat was de voornaamste reden dat ik met redelijk veel plezier naar de film heb zitten kijken, hoewel het spel Catherine Deneuve me ook positief verraste en Nino Castelnuevo een mooie man is om naar te kijken.

De behangetjes, ik denk dat ik wel 20 verschillende patronen heb gezien. Het overtreft Almodóvar zelfs, die toch ook flink van de overdaad is in de aankleding.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5, en dit laatste vooral om wat Gattopardo ook zegt, dat het erg gedurfd is, en daar heb ik veel waardering voor.

Wat een draak van een film toch weer. Dat die acteurs zich daarvoor lenen. Ik zie Spacey toch liever als slechterik met een goeie huid dan als een goeierik met een slechte huid.

De hele films zit vol met uitspraken die de makers in beeld hadden moeten oplossen. 'Je bent bang.' 'Ik heb een fout gemaakt.' 'Woorden zijn alles wat ik heb.' Vreeeselijk. En dan dat vette einde! Maar ja, Las Vegas is de lichtstad van Amerika, dus die paar kaarsjes dat moet kunnen.

Wat voor moraal willen de makers hier nu kwijt? Ja, kwijt, dat is het woord. Ze waren de weg een beetje kwijt. Wat praat die Joel Haley Osment trouwens vreselijk snel, denkt hij soms dat als hij maar snel genoeg praat de opnamen sneller voorbij zijn?

[edit]pardon, ik bedoel natuurlijk Osment Haley Joel[/edit]

Wow, wat een enorm grappige, doordachte, spectaculaire actiefilm is dit! Heb me echt vermaakt. Depp was helemaal geweldig. Ik vond 'm eigenlijk best subtiel in zijn spel. Het is gewoon totaal overtuigend wat hij doet. De dialogen zijn spits en intelligent en de plot kon zelfs ik helemaal volgen.

Ik vond Geoffrey Rush eigenlijk het minst. Die was veels te vet aan het acteren.

Nog leuker dan de eveneens avontuurlijke en grappige Princess Bride.

Deze film wist me, ondanks de drakerige titel en Sally Field - waar ik meestal allergisch voor ben - volkomen mee te nemen.
Een telkens kalme cameravoering, zeer ingetogen acteren, en dat geplaatst in een tijd van grote armoede en religiositeit op het platteland van Texas. Ik had niet verwacht het iets te vinden. Misschien is dat dan de ideale kijkhouding. Want ik vond het wat. Het begin vond ik ietwat houterig, maar toch gebeurde er genoeg (op een ongebruikelijke manier) om me te laten blijven kijken op dit nachtelijke tijdstip van uitzenden. Slechts af en toe wist sentimentaliteit een beetje grip te krijgen op het verhaal. Meestal werd er sober en serieus geregistreerd wat er gebeurde. Het acteren tot in de kleinste bijrolletjes is geweldig. Naast het verhaaltje van Field (die zich inhoudt - ik hoefde maar één keertje geërgerd te zuchten toen Field tegen Glover zei dat de oogst aan hem te danken was etc. Ja, dat snapte ik ook wel.), speelt nog een plot rond haar zus en dier man. Het staat los van het hele katoenverhaal en toch weten deze twee verhalen zoetjesaan in elkaar te grijpen.
Het einde vond ik - ondanks het anachronisme van de kleine wijnbekertjes - simpelweg weergaloos.

Wat een observatievermogen heeft die Tati en wat een fijn soort humor.

Tati bedrijft een wonderlijk soort slapstick. Waar veel komedies draaien rond een komediant die de enige rare persoon is in een (enigszins) normale wereld, is hier iedereen een komediant, iedereen bedrijft slapstick.

Ik denk dat dit zo'n film is die je tien keer kunt bekijken en waarin je steeds weer nieuwe dingen ontdekt.

Ik zag Playtime trouwens op groot scherm! Het was de openluchtvoorstelling van het filmmuseum. Veel georganiseer voor hun want het was 70 mm en de vraag was de hele dag of het droog zou blijven. Wel, het bleef droog. Precies bij de aftiteling begon het te regenen.

De kleurtjes enzo vond ik ook heel mooi (ik snapte niet zo goed waarom het ene voorwerp wél rood werd en het andere niet) en de moeder is eigenlijk degene die de grootste en mooiste ontwikkeling doormaakt. Prachtig gespeeld door Joan Allen.

Maar ik vond het allemaal wel moralistisch en het einde... niet leuk inderdaad, met dat zusje enzo.

Wel ongebruikelijke film en enkele niet te versmaden acteurs zoals voornoemde, Maguire, Daniels en Macy.

Ik vond dit een saaie film. Ook het zog. mystieke element kon mij niet boeien.

Waarom er niet gewoon een leuk kort filmpje van gemaakt? dacht ik tijdens het kijken (op video; misschien is de impact groter in een bioscoop), misschien had het op mij dan wel gewerkt. Nu vond ik wat verteld werd gewoon te mager voor een film van 97 minuten.

Voordat FisherKing mij erop gaat wijzen dat ook ik mij moet gaan verantwoorden voor mijn smaak zal ik 'm voor zijn: ook ik vond het dodelijk saai en op gegeven moment vond ik de personages zelfs irritant worden, vooral Hendrickx. Ik geloofde het ook niet. De accenten van allebei overtuigden me evenmin. Er zaten af en toe mooie plaatjes in maar dat vind ik toch echt te weinig. De terugkomst van de pooier waarbij de hond wordt vermoord zag ik net zo lang aankomen als je ver kunt kijken in het Groningse land en dat ze de mannen vermoordden vond ik qua situatie een beetje gejat van Witness en dat ze dan ook nog gingen vrijen.., ja daaag!
Het enige dat het misschien had kunnen redden was als de postbode een leuk mimestukje had gedaan.

Ik moest een beetje denken aan The Hotel New Hampshire toen ik naar deze film keek, of toen ik aan het denken was wat ik van deze film vind, dat weet ik niet meer precies.

Precious is net als die film een onevenwichtige film, qua verhaal. Het is lang niet overal even sterk, het wankelt, het heeft een emotioneel hoogtepunt en gaat dan nog veel te lang door.

En toch.

Net als THNH raakte deze film me. Er zit leven in, er wordt prachtig in geacteerd, het zijn mensen waar je naar kijkt i.p.v. bordkartonnen figuren. Precious bleef me ook dagenlang bij, de beelden zweefden voor mijn innerlijk oog. Heb er absoluut geen spijt van deze film gezien te hebben en zou 'm best nog wel eens willen zien, wat bij mij een graadmeter is van de kwaliteit. Dus ondanks de ook zwakke punten krijgt deze film vier vette sterren.

Paula Patton en Lenny Kravitz zijn smullen.

Travolta is te overduidelijk op Clinton gebaseerd. De manier van praten, bewegen, etc.: het is voor te stellen dat Travolta als een soort Paul Groot de video heeft aangezet, de maniertjes heeft geobserveerd en heeft geprobeerd ze over te nemen. Maar waar Groot daarin ogenblikkelijk weet te slagen, duurde het even voor Travolta me overtuigde. Dat deed hij uiteindelijk wel. Het stel Bill en Hillary (hier John en Susan meen ik) is een intrigerend koppel en wordt door Travolta en Thompson (en de schrijvers) ook intrigerend gehouden, wat ik knap vind, want hun beweegredenen zijn me een raadsel.

Lester speelt fijn de al-observerende medewerker en Tierney heeft het cynisme altijd goed in de vingers. Ook Bates speelt een mooie rol.

En toch mist deze film iets. Het loopt niet echt. Het blijft ook iets tv-filmerigs houden. Leuk om gezien te hebben, maar niet echt voor herhaling vatbaar.

Ik had wel een klein beetje moeite met Brodies excentriciteit in het begin. Dat zat 'm vooral in haar accent. Ik ben geen kenner van accenten, laat staan Schotse, maar volgens mij is Smiths accent niet echt Schots. Ook het geluid van al die hoge meisjesstemmen is een wat vreemde sensatie.

Smiths spel is echter zeer overtuigend naarmate de film vordert. Ze weet me te irriteren en ze weet me aan het lachen te brengen. De dialogen zijn zeer snedig en geven mij niet een gevoel van een toneelverfilming. Het is ook geen toneelverfilming maar het is wel gebaseerd op het toneelstuk dat is gemaakt naar het boek. Het boek las ik in mijn jeugd, maar ik denk dat ik het toen toch niet helemaal begrepen heb.

Juist in deze tijd van het blind achter leiders aanlopen is deze film ongelooflijk actueel.

De acteerprestatie van Pamela Franklin verbijsterde me - zo evenwichtig en zuiver gespeeld. Alleen daarvoor al de moeite waard.

zij: We'll never survive.

hij: Nonsense, you're only saying that because no one ever has.

William Goldman heeft een soort patent op wonderlijke taalcombinaties als: in de revenge-business zitten. En in de aftiteling stond: assistant-brute. Geweldig. Echt een leuke vrolijke film. De Spanjaard is het leukst.

Ik zag The Princess Bride gister op video want ik werd nieuwgierig door de bovenstaande enthousiaste reacties. Er is geen woord te veel over gezegd. Shrek deed me sterk denken aan deze film. Vooral de prins zijn gezicht (niet zijn statuur) deed me denken aan de prins in Shrek.

Ik vond er niet zo veel aan als ik had gehoopt. Bialystock vond ik eigenlijk zelden grappig en de continuïteit van de montage was raaaar. Ik heb me best vermaakt maar zat eigenlijk de hele tijd te hopen dat Brooks zélf voor de camera zou gaan staan, zoals ik laatst eens zag in een geniale aflevering van de comedyserie Mad About You.

Ik vond er de eerste keer dat ik deze film zag, niet veel aan. Toen ik gister het laatste uur weer zag, kon ik dat nog steeds begrijpen. Het is een ontzettende praatfilm en ik vind 'm niet grappig. Alleen de scène in het restaurant waarin drie mensen drie pistolen op elkaar gericht houden, die vond ik spannend en origineel.
Gangsterfilms zijn überhaupt niet zo aan mij besteed. Geef mij maar een fijne western!

Ik ben diep diep ontroerd door deze film en geef voorlopig de volle vijf sterren!!!

Punch-Drunk Love raakte bij mij vanaf het begin de juiste snaar en bleef dat de gehele film door doen. De scène op Hawaii waarin Sandler en Watson elkaar zoenen is s c h i t t e r e n d in beeld gebracht. Het indrukwekkendste was echter Sandler (en ik had dit nooit verwacht aangezien ik The Weddingsinger zo ongeveer de vreselijkste film vond die ik ooit heb gezien): wat een wanhoop, wat een chaos in zijn hoofd, wat een verlangen naar geluk en liefde... met wat een prachtige concentratie heeft Sandler zich op dit karakter gestort... Ik kan mij volkomen identificeren met deze vreemde jongen en zijn gedrag. Ik snap zijn woede, ik snap dat hij Watson achterna gaat. Ik snap alles en begin te janken als Sandler naar Watson kijkt op hun hotelbed. Wat een geweldige scènes heeft deze film, wat een kleurgebruik, wat een locatiegebruik, wat een aandacht voor geluid en wat dat met je kan doen...

Hoe Sandler achteruit loopt als hij met de telefoondame aan de lijn is 's ochtends. Het ochtendlicht tijdens de eerste scène. Het zoeken naar het appartement van Watson.

Het personage Egan (Sandler) is voor mij volkomen geloofwaardig. Hij voelt zich in een hoek gedrukt en vernederd af en toe breekt hij daar uit in een woede-aanval. Niemand lijkt hem (of zijn hints) te begrijpen als hij met rust gelaten wil worden. De enige in wie hij zijn rust vindt is Watson en Watson is zo'n goeie actrice dat ik ook onmiddellijk zag dat dat andersom eveneens het geval was.

Wat fijn trouwens om weer een goeie film te zien met Luis Guzmán. Speelt die man alleen maar in goeie films ofzo? Heeft hij nog steeds geen oscar gewonnen? Volkomen belachelijk.

FK, ik vond Adaptation ook een prachtige film maar ik heb werkelijk geen idee over welke scènes je het nu precies hebt. Ik schat Paul Thomas Anderson ook veel hoger in om aan te nemen dat hij zomaar een scène uit een andere film zou herhalen (iets klopt niet aan deze zin, maar ik weet effe niet wat).

Nou ja, ik snap veel mensen toch niet goed, geloof ik.

Makkelijk? Makkelijk?!????

Deze film laat juist zien hoe ontieglijk moeilijk het is armoede te ontvluchten. Kijk, als die film begint, weten wij - omdat het een Amerikaanse Hollywood-film met Will Smith is - dat hij natuurlijk de ellende te boven komt, en die ene van 20 mensen wordt die uitgekozen wordt. Als hij echter nummer 2 was geworden - óók heel goed - had hij niets meer gehad. Dan kon ie weer stomme röntgenapparaten gaan verkopen.

Ik ben zelf in San Francisco geweest. De meningen verschillen over waarom nou juist in deze stad zo ontzettend veel mensen op straat leven, maar de hoeveelheid daklozen en de armoede is heel confronterend, en het is goed dat dat aandacht krijgt. De American Dream is het cliché aan deze film, maar het portret van de verlammende, wanhopige werking van volkomen aan de grond zitten is wat ik mooi vind aan The Pursuit of Happyness.

Goed gespeeld ook, vooral door de Smith's. Thandie Newton viel me tegen, maar dat komt denk ik meer door het script dat haar nogal eendimensionaal neerzet. Iemand anders noemde haar puur negatief, en dat is ook zo, maar dat is ook een van de uitwerkingen van armoede, en geen uitweg meer zien. Wat ik boven ook al zei: Chris wordt uitgekozen, hij werkt zich uit de ellende, maar voor hetzelfde geld (sic) was het hem niet gelukt, en was hij net zo cynisch geworden als zij.

Trouwens, ik zie net dat de chagrijn die Chris steeds koffie en thee liet halen, de man is die Homer Simpson inspreekt! Wie had dat geraden.