Meningen

Wat wil deze film nu precies vertellen? Ik kwam er niet achter. De sex-scenes waren pijnlijk, maar meer in de letterlijke zin wat mij betreft: wat doe je jezelf aan als je je op een fornuis laat nemen? Hier wordt een mannelijke fantasie misschien waargemaakt maar dat doe je met een (soft) porno film misschien ook wel.

Als zij zich op zo'n manier laat nemen, is dit dan een verhaal over een beschadigde vrouw? Dan waarom is iedereen zo goed op de hoogte van haar voorgeschiedenis en waarom lijkt het haar niet op meer vlakken van haar leven te beinvloeden - qua plot is dat gewoon heel raar.

Is dit dan een verhaal over een man die eerst koudheid in zijn leven had en nu passie? Dan waarom zijn hij en zijn vrouw dan relatief fysiek in hun omgang met elkaar? Dat klopt niet. Als je elkaar niet meer kunt uitstaan, geen liefde meer voelt, leg je niet bij elke gelegenheid een hand op elkaars schouder, been, etc.

Is dit dan puur een verhaal over lust? Dan waarom gekozen voor deze setting met een minister enzo en waarom is de ontmoeting zo ontzettend raar opgebouwd? Sowieso waarom is dan gekozen voor zo'n rare plot met een broer en een vriend en een zoon en diens vader. Wat een gedoe, als het puur om lust gaat.

Is het dan een femme fatale verhaal? Dan waarom Juliette Binoche? Wilde Louis Malle origineel zijn in zijn casting? En waarom dan niet een lekker sappig misdaadverhaaltje eromheen?

Wat een onovertuigende film. Jammer hoor, met acteurs die tot zoveel in staat zijn.

Het script is van David Hare, wiens The Hours mij ook niet kon overtuigen helaas.

Charmante film van vakman Weir. Jammer dat de groep jongens weer zo duidelijk de oude patronen volgen zoals je dat ziet in films met groepjes: de nerd, de intelligente, de introverte, de populaire, de womanizer, etc. Moet er wel aan toevoegen dat dit vooral van het script komt en dat Weir zo aardig is dat niet te versterken.

Het is een bewerking van een toneelstuk van de Chileen Ariel Dorfman. De film is niet zo anders als het toneelstuk. Beiden overtuigden mij niet, hoeveel sympathie ik ook wil hebben met de schrijver (die president Allende persoonlijk kende en jarenlang gestreden heeft tegen Pinochet), de personages, de acteurs, de regisseur en alle ideeën dat het wil behelzen. Het is te nadrukkelijk politiek en geeft me geen gelegenheid zelf iets te denken - wat eigenlijk vreemd is want je zou denken dat het feit dat we niet zeker weten of Roberto Miranda inderdaad de misdadiger was destijds en dat daar geen daadwerkelijk antwoord op gegeven wordt me aan het denken zet en mij doet besluiten het een goed stuk te vinden maar dat is niet het geval. Evenals dttom vond ik het een irritant geval. Het ergert me dat ik me erger aan Sigourney Weaver. Blijkbaar heb ik behoefte om haar gewoon als een simpel slachtoffer van marteling te zien in plaats van een mens met een jarenlange angst en frustratie die dat eindelijk kan botvieren op de dader, waarmee ze dus zelf gedeeltelijk dader wordt. Heb ik daar begrip voor en wat zegt dat over mij?
Hmm, waarschijnlijk doet deze film me toch meer dan ik dacht, realiseer ik mij terwijl ik dit typ. Ik ga 'm hoger waarderen dan ik van plan was.

Ik ben wat je noemt een rechtbankfilmfan. ...And Justice For All staat hoog op mijn favorietenlijstje, maar een serie als Law and Order sla ik ook niet gemakkelijk over.

Er zijn natuurlijk vele soorten rechtbankfilms. Je hebt die films waarin iemand valselijk beschuldigd wordt, bijv. van moord of/en verkrachting, en dan alsnog, door een nobele idealistische advocaat, de zaak wint en vrijkomt. Voorbeeld: Indictment met James Woods.

Dat zijn films waarin kortzichtig een dader wordt opgepakt, zaak klaarblijkelijk gesloten, goed voor de statistieken (aanvankelijk dan), hup volgende zaak. Soms zijn dit soort zaken heel beroemd geworden.

Maar beroemder zijn de zaken die wetsveranderingen in gang zetten of die draaien om artikelen rondom de grondwet. Uiteindelijk zijn deze zaken minder interessant voor filmmakers omdat juridische steekspelletjes nu eenmaal niet aan niet-juristen vallen uit te leggen (goed voorbeeld zou waarschijnlijk zijn het doodschoppen van de vrouw op het Gerard Douplein waarin de daders er met een lichte straf vanaf kwamen en juristen zeiden dat het vonnis klopte maar aan leken niet valt uit te leggen.), en het waarschijnlijk moeilijk is om daar beelden voor te vinden.

De beroemde abortuszaak 'Roe vs Wade' heb ik al vele malen langs horen komen in rechtbankfilms.

Deliberate Intent gaat over artikel 1 van de Amerikaanse grondwet, dat handelt over de vrijheid van meningsuiting. De film kreeg voor elkaar dat ik inderdaad constant switchte tussen voor en tegen. Uiteindelijk ben ik het geloof ik eens met de vrijheid voor meningsuiting. Maar het is natuurlijk een interessante gedachte dat veel mensen liever gebruik maken van de vrijheid van meningsuiting dan van de vrijheid om eerst eens goed na te denken vooraleer iets doms uit te kramen. Of het commerciële hart te laten spreken, in het geval van de uitgever van Paladin Press.

Ik kan dus wel snappen dat de hoofdfiguur deze zaak op zich nam - en het is extra interessant omdat deze figuur dit eerste amendement uit en te na kent. Maar de film is een beetje een praatfilm en persoonlijk vind ik Hutton altijd wat saaiïg. Zijn motivatie wordt - ondanks dat ik het met mijn verstand wel kan snappen - ook niet echt duidelijk.

Het meest interessant vond ik het contract waarin de auteur van Hit-Man een artikel had laten opnemen waarin verklaard wordt dat - mocht het boek vervelende consequenties krijgen (zoals een moord) - de uitgeverij daarvoor opdraait, zodat de auteur 'buiten schot' (!) blijft. Saillant detail aan het einde vond ik dat de auteur van Hit-Man een vrouw was, en ik ging me afvragen of ze het dan geschreven had vanuit ervaring of gewoon van heel vaak Discovery Channel kijken naar 'Mysteriën rondom Plaatsen van Delict.' Want dat blijft natuurlijk overeind: de moordenaar heeft drie moorden gepleegd 'volgens het boekje' maar had die moorden ook kunnen plegen nav andere informatiebronnen die níet de vorm hadden van een handleiding.

Grappig, de acteur Ron Rifkin straalt één en al toneel-acteren uit. Gekeken bij IMDb en inderdaad, staat vaak op de planken. Wat wonderlijk toch dat dat vaak zo zichtbaar is. Britse acteurs hebben ook bijna altijd die uitstraling.

Ander detail (heeft niks met deze film te maken): is het jullie wel eens opgevallen dat mannen met een baard vaak óf zichzelf christelijk noemen óf toneelacteur zijn? Nou ja, soms zijn ze ook gewoon bioloog.

Ben het behoorlijk eens met paulo31. Een film die mij niet overtuigt, waar mijn bloed niet sneller van gaat stromen. Acteerwerk vind ik matig en dat ligt naar mijn mening vooral aan de regie. De enige die me wist te overtuigen was Judy Greer en Clooney in de tweede helft van de film.

Zoals zo vaak op deze site snap ik ook niet waar de genrekwalificatie ('komedie' in dit geval) toch vandaan komt. Houd toch op met die genres aangeven. Het enige waar het toe leidt is tot een teleurstelling door een verkeerde verwachting. Bovendien wekt het de suggestie dat 'drama' altijd serieus is, dat het hetzelfde is als 'tragedie' zoals dat zo vaak wordt verward in Nederland. 'Drama' betekent niks anders dan dat er iets gebeurt, dat er actie is.

Maar om terug te komen op de film: de voice-over in het begin vind ik ongelooflijk slecht. De bijrollen vaak onnoemelijk slecht. Dialogen matig. Nee, het is mij wel duidelijk: dit is een overgewaardeerde film.

De soundtrack kom mij trouwens wel bekoren. Vooral als het alleen instrumentaal was.

Volgens Ben Hecht, de scenarist van Design for Living, zat er nog maar één zin van Coward in de film.

Persoonlijk vond ik de dialogen, vooral in het begin van de film, wat houterig (misschien moet hier dus de conclusie staan dat dat is omdat Hecht ze heeft geschreven, nee dat is natuurlijk een grapje; Hecht is een ge-wel-di-ge schrijver (schreef His Girl Friday, Scarface, Notorious, etc). Ik weet niet of ik er aan ging wennen of dat het na verloop van tijd beter werd, maar ik heb mij voor de rest zeer vermaakt met deze film. Gary Cooper in zijn jonge jaren... heerlijk. Miriam Hopkins straalt in deze film - geen idee of ze dat altijd doet want ik heb geen idee of ik ooit wat anders met haar gezien heb, maar ik weet bijna zeker dat er een lichtje bij haar van binnen zat ofzoiets. Fredric March kende ik niet, maar ik kan mij voorstellen dat Hopkins niet kan kiezen tussen hem en Cooper want ze zijn allebei erg aantrekkelijk.

Ik miste soms wel wat muziek - op het zingen van mr Egelbauer na dan...

Ben het helaas eens met drs. DAJA. Wel leuke animaties op het schoolbord, James Caan is een lichtpuntje, en Erica is heel mooi gespeeld, dus ik ga er geen 0,5 voor geven. Het is me een raadsel dat zoveel goeie acteurs in deze pretentieuze draak wilden spelen.

Dit was de eerste keer dat ik een Bollywoodfilm zag en het viel me alles mee. Het acteren mag dan overdreven zijn en de scènes regelmatig belachelijk en de scriptgirl/boy lag waarschijnlijk te slapen maar de variatie in scènes is geinig, de liedjes blijven hangen in mijn hoofd, de schurk is een echte schurk en het smeken om de liefde is echt smeken. De geliefden krijgen elkaar aan het einde, laat ik dat niet vergeten. Elke vertraging om de spanning op te bouwen die kan worden aangegrepen wordt vakkundig en clichématig aangegrepen maar het clichématige is dan weer ingepakt in zulke vrolijke of juist supertrieste scènes dat het niet stoort. Ik heb me geen moment verveeld, sterker: ik vond het prima vermaak. Dilwale Dulhania Le Jayenge heeft een hele generatie Bollywoodfilms beïnvloed met zijn verfrissende aanpak.

Ik ben geloof ik de eerste, na het negatieve rijtje vóór mij, maar ik heb mij eerlijk gezegd zeer vermaakt - ik was dus een van die hardlachende bioscoopklanten. Het camerawerk doet aan televisieseries denken, daar zie je dat constant. Ben ik zo onderhand wel aan gewend (misschien moet ik wat minder tv kijken).
De Ravn-figuur vond ik erg goed gecast.
Ik kan wel begrijpen waarom over Von Trier soms gezegd wordt dat hij er een wat wonderlijke visie op vrouwen op nahoudt; hoewel de advocate wel een fijne, sympathieke rol speelt hier, dus dat compenseert het dan weer.
In de film wordt gespeeld met een intrigerend en ja, zelfs een geloofwaardig gegeven. Iedereen kent wel figuren die liegen om zelf beter over te komen - of is er zelf een. Dat spychologische pselletje fascineert mij zeer in deze film: hoe redden zij zich hieruit? een ding wat mij afleidde aan het slot dat waren die rechten op Booker 5 (of zoiets). Ik wilde heel graag weten of de zes werknemers dat geld nou toch gingen krijgen en dat leidde me af van de rest.

Eergister herzien en ik vond 'm nog steeds heel aardig. Ja, de dialogen zijn - vooral in het begin en het eind - wat 'gemaakt' maar de hoofdrolspeelster draagt de film uitstekend en Patrick Swayze vind ik ook zo eng niet meer. Hij zet alleen een soort ongenaakbaarheid neer in zijn rol (waarschijnlijk vanwege het thema van de armen v de rijken (simpel gezegd)). Dat raakt me nog steeds niet echt, maar jezus, het is ook gewoon een dansfilm en als zodanig overtuigend. De plot zit ook heel aardig in elkaar vind ik. Dus tussen het houterige begin en het drakerige einde zit een swingende film. Vooral Cynthia Rhodes kan dansen - wow! Niet voor niks dus dat zij als eerste werd gecast.
Dat die jongen die dat meisje zwanger maakte tegen de vader van de hoofdpersoon zegt dat ie blij is dat hij haar geholpen heeft, vond ik raar. Heeft ie net zo geloofwaardig een behoorlijk 'foute figuur' neergezet, gaat ie nog even halfzacht die dokter bedanken!
Wonderlijk detail dat me bij de laatste keer kijken pas opviel: dit vakantie-oord wordt aan de namen te horen slechts bezocht door joodse mensen! Roger Ebert suggereert in zijn recensie van deze film (hij geeft overigens één ster) dat de ouders van de protagoniste niet tegen haar liefje zijn omdat hij 'vies danst' maar omdat hij niet joods is en Variety zegt: [...] 'especially for those acquainted with the Jewish tribal mating rituals that go on in the Catskill Mountain resorts.'
Ander wonderlijk detail: voor zover ik weet wordt het woord 'abortus' geen enkele keer gebruikt, terwijl het toch wel een tamelijk belangrijk plotonderdeel is. Aan de andere kant: dat gebeurde in de tijd waarin het zich afspeelt waarschijnlijk evenmin.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik het boek las, maar ik vond het uitermate indrukwekkend, vooral ook de rol van de dochter. Het feit dat zoveel mensen hierboven die het boek niet hebben gelezen geen begrip krijgen voor die dochter, haar afdoen als naïef of dom, is voor mij een teken dat de film niet geheel geslaagd is, want in het boek komt ze volstrekt niet naïef of dom over, maar juist als iemand die weet wat ze wil, en dat heel bewust doet.

Ook het onbegrip over een meisje als Melanie bij sommige eerdere commentaren ('zo, dan ben je echt wel dom, als je je laat neuken door je literatuurprofessor', etc.) doet vermoeden dat de film niet geheel geslaagd is. Of dat mensen elkaar gewoon snel veroordelen. Dat kan ook. Want dat doe ik nu zelf eigenlijk ook...

Enfin, al bij al vond ik het als literatuurverfilming een stuk beter dan bv The Human Stain, maar Disgrace-het-boek is een hoogtepunt in de literatuur van de laatste pakweg twintig jaar, en de film niet, ondanks heel degelijk acteren en een mooie soundtrack.

Ik ging 'm zien want ik las er lovende kritieken over maar dat was een miskleun deze keer want ik vond het een van de saaiste en langdradigste films die ik ooit gezien heb.

Ik ga dus geen sterretjes lopen geven omdat het sympathiek is dat het thema homoseksualiteit eens een keertje behandeld wordt in China.

Het eerste streven lijkt me dat je goede kunst maakt en de goede bedoelingen dat is een heel ander ding.

Ik heb deze film gister gezien, ben erg onder de indruk enzo, maar help m'n geheugen alsjeblieft want ik kan me zo gauw geen taartgooiscene herinneren (heb 'm wel opgenomen maar heb geen zin om weer helemaal te gaan kijken nu.)

Okee, de film. Ik neig zwaaaar naar vijf sterretjes en mijn lijstje van 5 sterrenfilms is behoorlijk kort dus dat wil wel wat zeggen. Ik kan me werkelijk geen zwakke scene voor de geest halen - nu ja, misschien de taartgooiscène, aangezien ik me die niet herinner.

Geboren zijnde uit hete liefde maar opgroeiende in de koude oorlog ligt het onderwerp van deze film me na aan het hart. Ik liep als kind eeuwig rond met broches waarop stond: 'weg met de neutronenbom', ik lag met mijn neus bij de tv tijdens de grote jaren '80 demonstraties (mij werd afgeraden mee te gaan omdat ik niet van mensenmassa's houd en zo'n klein meisje was), ik ging op vakantie naar de DDR en nu stuur ik nog kaartjes naar de regering (onze eigen dus) om ze te vragen nu eindelijk eens uitsluitsel te geven over de kernwapens op de vliegbasis Volkel.

Ik heb dus niet eens zo veel gelachen als je misschien zou mogen verwachten.

Het knappe van het script vind ik dat je (ik in ieder geval) er toch door aan het denken wordt gezet. Dus een notoire anti-oorlogger als ikzelf die zich gaat afvragen door alle gekte: 'nou nou nou, zó gek zullen die legerlui toch niet zijn?' of: 'dat soort regeltjes zijn toch wel terug te draaien?' maar dan zie ik op Nederland 3 een korte documentaire over het vage Nederlandse drugsbeleid of de onwerkbare regels rond euthanasie en dan moet ik constateren: als deze gekte mogelijk is, dan waarom niet in Dr. Strangelove? Denk maar aan Srebrenica. Het werkelijk groteske komt altijd voort uit de harde realiteit. Wat een meesterwerk.

Ik ben ondertussen overtuigd van 5 sterren.

Jaren geleden hoorde ik een verhaal overt me over een stempedagoge (ik meen trouwens dat het Madeleine Lehning was) wier tas gestolen werd op een station. De dief holde weg en volgens de overlevering riep de stemdocente met loeiende stem: HALT!!! De jongen bleef verschrikt staan en liet de tas vallen.
Na het zien van deze film ga ik uiteraard aan dit verhaal twijfelen. Ik vraag me trouwens af of het treinincident gebaseerd is op een anekdote die bekend is van de toneelvernieuwer Edward Gordon Craig (zoon van de actrice Ellen Terry)die op reis was en een vertrekkende trein daadwerkelijk stoppende kreeg door te roepen: "Stop that train. This is Mrs. Terry's son!"
Hoe dan ook, inderdaad ijzersterk. En ook bitter omdat Norman het niet voor elkaar krijgt met die trein. Nog bitterder bijna dan het einde, voordat ook Norman zijn grote monoloog krijgt.
Ja, mooie film. Zeer de moeite waard.
En wat lullig dan toch weer een beetje dat Courtenay (Norman) veel minder bekend is dan Finney.
Ik smul van dit Shakespeare-gewauwel. Knap hoe zo'n einde van Lear daadwerkelijk ontroerend wordt tussen alle verwikkelingen.
Storend vond ik dat je constant kon zien dat Finney een soort badmutsje op had om hem kaler te laten lijken.