Meningen

Okee dan, enkele weken na het toevoegen van deze film zal ik eens gaan proberen te vertellen waarom ik deze film vijf sterren heb gegeven en zelfs in mijn top 10 heb gezet. Even als inleiding: ik heb vaak extra bewondering voor een film als de makers een bepaald gegeven met simpele middelen kunnen uitwerken tot een juweeltje (bijvoorbeeld Y aura til de la neige a noel). Een andere reden voor veel bewondering is als iemand een oud verhaal weer helemaal als nieuw weet te maken. Dat is wat hier gebeurt. En hoe! Het gaat om zo'n beetje het bekendste verhaal: het leven van Jezus. Het mooie is dat het verhaal niet alleen een vertelling is van het leven van Jezus maar dat het ook op zichzelf staat. De autonomie van de film, de volstrekte non-sentimentaliteit, nuchterheid, humor en intelligentie doet mij achteroverslaan van respect. Deze film stelt vragen over afhankelijkheid, schijnheiligheid, autoriteit, integriteit, spiritualisme en de functie van kunst op de scherpste (en vaak ook zeer grappige) wijze die ik zo'n beetje ooit gezien heb.

Later meer.

Judas Kiss probeert geloof ik een soort parodie te zijn in het misdaadgenre. De vertelster heeft een leuk zuidelijk accent maar voor een parodie vind ik het allemaal niet geniaal genoeg gedaan en mocht het niet zo bedoeld zijn dan vind ik het als een genrefilm al helemaal niks. Ik snapte de casting niet, ik vond de dialogen snedig maar toneelmatig en de clichés (uitwijken op de weg voor het archetypische oude vrouwtje dat de straat oversteekt) afgedaan en slecht uitgewerkt. Vooral in het lijntje van Rickman en Thompson stoorde me dat, hoewel ik het einde met Thompsons neus ingepakt en al dat bloed wel fijn antiglamoreus vond.
Overigens vond ik de scène van Thompson in de trein leuk en ook de soundtrack was prettig.
En die titel?!? Ik snap dat de judaskus die van het blonde vriendje is, maar maakt dat dan van drievoudig moordenares Coco een Jezus? Ik dacht het dus niet.

Als deze positieve berichten aanhouden, komt ie misschien ooit wel in de tip-lijst!!

'Jude' is een typisch voorbeeld van zo'n film die elke keer als ie op tv is, weer hypnotiserend goed is. De beelden in de sneeuw aan het einde, Jude en Sue op de brug, Jude die de grafstenen hakt, de beelden in de pastorie, etc. 'Jude' heeft een warm plekje in mijn hart en ik schrok er van dat ik dat blijkbaar nog steeds niet geschreven had - aangezien ik niet zo vreselijk veel films een 4,5 geef.