Meningen

Saai? Ik dacht het niet.

Ik heb ademloos naar deze film gekeken. Niet vannacht helaas - dat was een beetje te laat.

Maar wel toen ie in de bioscoop was, en later nog een keer. Het spel, het kleurgebruik, het verhaal, het is realistisch en magisch tegelijk. En aan het einde schokkend.

(ik weet trouwens 99% zeker dat ik al eens lovend over deze film geschreven moet hebben - staat immers al tijden in mijn top 10)

Het zomer- en wintergedeelte staan volkomen in contrast met elkaar. Het is werkelijk prachtig gemaakt. Ik kan maar niet snappen dat zoveel honderden mensen sentimentele pulp als the green mile waarderen en dat maar 11 mensen deze film gezien hebben.

Mooie film. Mooi hoe de klassenverschillen ook tussen de Mexicanen zélf tot uiting komen.
Het puberale gebral van de jongens hing me in het begin de keel uit maar het blijkt toch echt wel een functie te hebben in het verhaal en de uitbarsting van Luisa (toen ze niet meer met hun verder wilde rijden) deed me bijna op de stoel staan. Geweldig!
De voice-over vond ik raaaar. Vaak volstrekt overbodig en die rare stilte ervoor was zeer storend. En inderdaad, deed denken aan de verhaaltjes bij Amélie en Lola Rennt. Wat ik er wel leuk aan vond was dat je je kunt afvragen door de verteller of Tenoch misschien dan tóch schrijver is geworden, ondanks de economie-studie. Mooie gedachte.
Ik vond het juist leuk dat de jongens gingen zoenen omdat Luisa het min of meer voorspeld had tijdens haar uitbarsting. Haar einde zag ik volstrekt niet aankomen. Blijkbaar had de scène in de wachtkamer zich niet in mijn hoofd genesteld.

Leve de satire! Leve de kritiek op de WTO! Doet herinneren aan Michael Moore's geweldige "TV-nation" dat veels te kort werd uitgezonden door de VPRO (meen ik) een aantal jaren geleden.

Maar als film vind ik het niet veel bijzonders. Inhoudelijk vraag ik me af of hun acties niet veel beter zouden werken als ze zogenaamd heel serieus op de zaken in zouden gaan, in plaats van er gelijk mee op de loop te gaan. Maar dat staat uiteraard los van de documentaire.

Het werd me niet duidelijk wat ze nu precies te bespreken hadden met de Brit met wie één van de mannen in debat was gegaan op tv maar dat kan ook komen omdat bij de versie die ik zag de ondertiteling miste (overigens niet aangekondigd door het Louis Hartlooper Complex in de bladen).

Jammer ook dat ze zelf moesten lachen af en toe om hun eigen spelletje. De man in het gouden pak was het best als hij het spelletje keihard meespeelde, daar had ik veel meer van willen zien.

Dit is weer zo'n typisch geval waar ik niet weet waar ik nou verdrietiger mee moet zijn: het feit dat Yimou Zhang de Riefenstahl van China aan het worden is, of het feit dat mijn mede-moviemeteraars deze film zo hoog waarderen.

De moraal van deze film is zoals iemand op IMDb het hard maar juist uitdrukte: 'de onderdrukker heeft gelijk'. Dit is een moraal waar ik erg, erg grote moeite mee heb, en die voor mij de schoonheid van de beelden volkomen teniet slaat.

Over het uitdrukkingsloze hoofd van de normaal toch mooie Jet Li zullen we het dan maar niet hebben.

Dat mensen in de 12/13 pagina's hiervoor durven beweren dat 'in dit soort films' (blabla) het verhaal er niet toe doet, daar zakt mijn broek vanaf. Yimou Zhang kiest er zelf voor historische figuren hier te laten figureren. Dat die historische figuur Qin (doel: groot China) een soort Tito (doel: groot Joegoslavië) of Hitler (doel: groot Duitsch rijk) was, moeten we dan maar negeren?? Het doel heiligt alle middelen?? Ja, met jullie winnen we de oorlog wel.

Helaas het eerste half uur gemist, maar regelmatig ademloos naar deze film zitten kijken.
Vooral Keener en Eckhart vond ik goed. Patric en Brennan zijn een stuk minder subtiel maar krijgen ook nog geweldige dialogen (en Patric de beroemde sauna-monoloog) in de mond gelegd.
Helaas valt de speelstijl van Stiller er buiten. Die jongen is volkomen ongeloofwaardig. Maar misschien is dat ook wel een ietsje pietsje de bedoeling van LaBute.
Ja, echt een bijzondere film. De scherpte van de dialogen en de situaties deed me aan 5 easy pieces denken. Wonderlijk dat ik nog nooit van deze film gehoord had.
Het einde vond ik schokkend ([waarom gaat ze in godsnaam naar hém toe?]) maar kon ik op een of andere manier ook snappen, dat iemand die 'hold me' zegt, naar iemand toe gaat die alleen functioneert bij lichamelijk contact (en dan het liefst zodanig dat hij de macht heeft).
De museumscènes waren inderdaad leuk. Sowieso de locatiekeuzes waren mooi.