Ponette (1996)

Dit is echt een ongelofelijk aangrijpende film, een beetje in de lijn van "Kolya". Een mooi verhaal over liefde, verlies en verdriet, en een uitzonderlijk goede acteerprestatie van het piepjonge hoofdrolspeelstertje.

Een aanrader, 4 sterren

Ik vond dit een saaie film. Ook het zog. mystieke element kon mij niet boeien.

Waarom er niet gewoon een leuk kort filmpje van gemaakt? dacht ik tijdens het kijken (op video; misschien is de impact groter in een bioscoop), misschien had het op mij dan wel gewerkt. Nu vond ik wat verteld werd gewoon te mager voor een film van 97 minuten.

Ook dit is een prachtige film. Ongelooflijk hoe een klein meisje deze rol neergezet heeft. Voor mensen die op jonge leeftijd hun moeder verloren hebben is deze film een 'must'

Deze viel als een blok in huize K. Een beetje enig in zijn soort, dit drama over een 4-jarig meisje dat haar moeder net verloren is in een auto-ongeluk en probeert te begrijpen wat er gebeurt. Doordat de film geschoten blijft vanuit het perspectief van de kinderwereld (met al zijn onbehoplenheid en wreedheid) wordt de film nergens klef en valt het niet mee om het droog te houden. Gek genoeg viel een aantal critici over de scene waarin de moeder terugkeert (Roger Ebert die nu de plank weer volledig misslaat: “Is this fantasy? Or a miracle?”), hetgeen voor mij niet meer is dan visueel maken wat het meisje al gedurende de hele film in haar hoofd meemaakt. Zeer ontroerend. Het enige dat je je kunt afvragen (mijn vriendin begon hierover) is of er geen kinder-acteur-ethiek bestaat, en actiegroepen op dat front, want je vraagt je wel of of het wel gezond is waar Victoire Thivisol doorheen moet gaan. Temeer omdat (zoals IMDB meldt) omdat haar ouders net voor de opnames gescheiden waren... Zodat het na al dat moois wel een beetje is alsof je een halve kilo foie gras hebt gegeten.

Verfrissend om een film te zien die bijna geheel uit het oogpunt van kleine kindjes is geschoten. Af en toe verschijnen er een paar volwassenen, maar over het algemeen is het Ponette en haar klasgenootjes die discussieren, knuffelen, rondrennen, ruzie maken, troosten. Ponette zelf is vooral koppig en naarstig zoekende naar haar moeder, en die zoektocht is soms erg ontroerend en wreed.

Filmisch en qua sfeer doet het denken aan Y Aura-t-il de la Neige à Noël?. Voor mij kwam de enige twijfel voort uit het feit dat het ergens wel erg 'logisch' vind om ontroerd te raken door zulk klein grut (iets in de trant van makkelijkheids-factor?). Edit: Maar een film hierop afrekenen is ook weer zo flauw...

Elle m’a dit d’apprendre à être contente.

Ontroerende film over het verdriet van een halsstarrig klein meisje over de dood van haar moeder. Knap hoe regisseur Jacques Doillon deze acteerprestaties weet te ontlokken aan kleine kinderen, de piepjonge Victoire Thivisol (wat een dotje) in de titelrol voorop. Een bijzondere film die ongetwijfeld nog enige tijd zal nagalmen.