Meningen

Helemaal geen slechte horrorfilm en vond hem duidelijk beter dan het enigzins vergelijkbare Scream. Deze film zet een iconische killer neer en bevat verscheidene creatieve en effectieve moordscenes. Moet ook bekennen behoorlijk gecharmeerd en geboeid te zijn door de spanning. Uiteraard geen hoogvlieger in het slashergenre (cliché's) maar toch zeer zeker vermakelijk en noemenswaardig. I Know What You Did Last Summer is een degelijke slasher.

Vond dit toch ontzettend leuk. Vooral de personages van de twee ontvoerders zijn ijzersterk. Hun belabberde eetpatroon en bizar slechte muzikale smaak tot het constant aanwezige blikje met C-bier; I Love Dries is een geweldige parodie op tokkie-Nederland en bovendien haar idolen. Ook de exploitation-vibe van de film kon ik zeer waarderen, het zorgt voor een combinatie die we hier in Nederland nog niet vaak zijn tegengekomen. Grootste minpunt is toch duidelijk het pijnlijk traage tempo. Er zaten veel scenes in die enkel de intentie hadden tijd te rekken en dat verteer ik nogal moeilijk. Verder is I Love Dries een erg leuke slechte film.

prima achtergrondruis voor dit type hapklare formulecomedy's. De rollen van Kevin James en Adam Sandler redden het verhaal een behoorlijk stuk van absolute ondergang. Voorspelbaar maar I Now Pronounce You Chuck and Larry is prima te behappen.

Dit is werkelijk opmerkelijk goed, het is bijzonder hoe perfect het personage van Simon in elkaar zit, zijn logica is in dit type film enorm verfrissend en geeft een briljante draai aan het hele romantische gegeven. De combinatie van humor en romantiek is nog nooit zo geslaagd geweest in de romcom als in deze, geweldig!

Moet zeggen dat de film in ieder geval als komedie het eerste uur bijzonder geslaagd is. Von Trier geeft zijn idioten een geweldig speelterrein en laat ze lekker immoreel mensen misbruiken en treiteren. De dogme-stijl werkt prima bij het verhaal en Idioterne weet het eerste uur bijzonder te boeien en bevat een interessante kijk op de maatschappij. Maar helaas weet de film dit niet vol te houden, het geheel wordt één grote herhalingsoefening waarbij je je afvraagt wat Von Trier ons nou eigenlijk wil vertellen. Een écht verhaal is het in ieder geval niet en bij de aftiteling kom je er achter vooral naar een film te hebben gekeken die toch enkel om de humor en het gegeven heeft gedraaid. Prima film maar er had iets langer over het script nagedacht mogen worden.

De film gaat dan ook niet over de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie maar over de vraag of kunstmatige intelligentie in de toekomst kan voorzien ineen sociale vraag. Hoe wordt de (sociaal/emotionele) relatie tussen mens en robot?

Die vraag wordt zelden zo goed in een film behandeld als in Ik Ben Alice. Het is onwaarschijnlijk wat er tussen de ouderen en de robots ontstaat en het is daarnaast een fascinerend inzicht in onze sociale behoeftes. De film zit vol met prachtige ontwikkelingen tussen mens en robot en ik vind het ontzettend knap hoe de makers dit hebben weten vast te leggen.

Ik keek erg uit naar deze film maar ben behoorlijk teleurgesteld. Om te beginnen heb ik nooit goed begrepen wie nou eigenlijk de hoofdpersoon is. We beginnen, en eindigen met het theater van dr. Parnassus. Echter... moeten we tegen het einde geloven dat het zijn verhaal is; in het begin wijst alles er op dat hij enkel een bijkarakter is voor de liefde tussen zijn dochter en een acteur. Dan wordt plots Heath Ledger gevonden en moeten we geloven dat het zijn verhaal is. Diens povere personage is echter verre van af en steekt bizar slecht en onlogisch in elkaar.

Pas na meer dan een uur lijkt het verhaal om de magische spiegel te gaan en gaan we die-hard voor het Ledger-perspectief. de functie van de spiegel in de film blijft onduidelijk en haar irritante lachwekkende computeranimatie-innerlijk sleept ons nooit mee in magie of interessante fantasie waardoor het een vaag, saai en onduidelijk ding blijft. Los van het interieur van de spiegel is de art-direction overigens wel erg goed.

Het verhaal eindigt bevredigender dan wat dan ook in de film, maar ook hier bestaat veel onduidelijkheid. Tel daarbij de vreemde aadachtspunten en brakke kadrering op en we hebben een ronduit rommelige film. Films van Gilliam bevatten vaak veel sfeer en charme, en dat is bij The Imaginarium of Doctor Parnassus niet anders maar een degelijk verteld verhaal is bijster ver te zoeken. Veel meer dan wat leuke decors is de film niet. Jammer.

Heb bij deze film heel sterk het idee gekregen dat de film niets anders doet dan het beeld wat Lennon van zichzelf aan de wereld gaf (dat van vrede- en liefdesdronken muzikant) bevestigen. Ik mis de rauwe randjes die een documentaire zoals LennoNYC beter liet zien. Drankproblemen, problemen in de relatie met Yoko Ono (dat kan namelijk ook niet zo perfect zijn als dat deze film beweerd). Op dat punt is de documentaire qua visie helemaal niets meer dan wat we al wisten en dat is erg jammer omdat Lennon praktisch alles in zijn leven vastlegde waardoor het mijn inziens vast mogelijk moet zijn geweest om dieper op de persoon Lennon in te gaan in plaats van een sprookje te bevestigen. Tevens is dat grote arsenaal aan privémateriaal ook de reden waarom deze documentaire toch nog wel de moeite waard is. Lennon die aan een geobsedeerde fan uitlegt dat hij maar een muzikant is, soms ook bullshit schrijft en absoluut niet zingt over het leven van de voor hem onbekende jongen om hem daarna uit te nodigen voor lunch; het is bijzonder om te zien. De documentaire Imagine: John Lennon is oppervlakkig, durft niet te diep te gaan maar is vanwege haar hoofdpersoon en het beschikbare archiefmateriaal in ieder geval vermakelijk kost.

Eén van de beste engelstalige films van de laatste jaren. Ik was zeer aangenaam verrast. Door de geweldige setting en de aandacht die er aan wordt besteedt krijgen we direct een enorme lading sfeer. Tel hierbij de zeer mooie rollen en acteerprestaties bovenop en je hebt een geweldige film.

Begrijp niet helemaal waarom deze film zo enorm populair is. Ben best een liefhebber van het werk van Christopher Nolan maar ben met Inception voor het eerst echt teleurgesteld in één van zijn films. Het probleem van de film is dat het feitelijks niets anders is dan een technisch knap in elkaar gezet verhaal. Aan de hele film is niets filmisch, niets sfeervols of ook maar vermakelijks. Wanneer je constant tussen vier verschillende dimensies knipt is het echt moeilijk om op te gaan in het verhaal en de actie. Sterker zelfs, de bijzondere beelden deden me helemaal niets en ik vond het zelfs slaapverwekkend. Ik moet bekennen dat het verhaal heel vernuftigt is, vooral de manier waarop DiCaprio's personage wordt uitgepluist is zeer uniek. Anderzijds deed dat me weer helemaal niets vanwege de totale lak aan band. Nolan is een goed regisseur maar met Inception weet hij wat mij betreft toch echt niet goed zijn aandacht te verdelen.

Bijzoner interessant uitgangspunt wat de gehele tijd zeer boeiend is. Herzog speelt zijn rol uitermate goed, ik vind dit prijswaardig materiaal en sta er dan ook van versteld dat hij als acteur vrijwel niks doet. Zijn houding en blik is met momenten zo authentiek dat ik me haast niet kan indenken dat het gespeeld is. Verhaal werkt prima en de vele karakters zijn herkenbaar en vaak overtuigend. Helaas bouwt de film toe naar een ander soort klimax dan dat je als kijker eigenlijk wil. We worden in feite 70 minuten lang geboeid door een heerlijk verhaal wat in de laatste 20 minuten toch een McGuffin blijkt te zijn voor iets wat veel minder interessant is. Incident at Loch Ness had gezien het laatste deel veel sterker gekunt maar werkt voor de rest prima.

Beetje een mixover tussen het verhaal van The Texas Chainsaw Massacre en de stijl van Saw om tot een niet echt briljant resultaat te komen. Kon weinig met de flashbacks en het einde voelde behoorlijk gekunsteld aan. Hulde voor de aankleding en de setting van Moon-face. De gore was leuk en de het gedeelte in het hutje was oprecht sfeervol en creepy. Incident on and Off a Mountain Road is geen geweldige film maar is door de lekker naare aankleding geen slechte horror.

Geslaagde superheldenfilm die duidelijk het bralwerkje van Ang Lee uit 2003 overtreft. Edward Norton doet het netjes en de scenes met spectakel zijn erg goed geregisseerd. Er wordt een degelijke spanning uit getrokken en de film is al met al duidelijk vermakelijk. Ik had enkel wat moeite met de CGI die er in mijn ogen toch wat matigjes uitzag. Zullen ze hier over twintig jaar net zo om lachen als wij om de effecten uit de originele The Lost World of King Kong? Wie weet. Voor mij werkt het in ieder geval nog niet helemaal, Desalniettemin is The Incredible Hulk een zeer degelijke actiefilm.

Zeer vermakelijke klassieker die voor een heel groot deel haar verwachtingen inlevert. Wat er vooral goed gebeurt is dat we heel erg goed meegaan in de wereld van het krimpende personage. Wanneer we aankomen bij zijn avontuur in de kelder ervaren we ook echt een uniek avontuur wat ondanks haar kleine schaal heel groots lijkt. Probleem zit hem vooral in het begin. De opbouw naar het avontuur in de kleine wereld duurt veel te lang en voelt gezien haar gebrek aan toevoeging ook echt als een poging de al korte tijdsduur te rekken. Ook het einde voelde (door haar pretentieuze voice-over) overdone. Dit haalt mijn beoordeling omlaag maar betekent niet dat de drie kwartier science-fiction avontuur in The Incredible Shrinking Man van een waanzinnige kwaliteit en spanning waren. Ondanks alles een aanrader!

The Incredibles wijkt met haar thematiek en uitgangspunt toch behoorlijk af van andere Disney-Pixar films. Oké, de humor is herkenbaar en de animaties zijn prima maar de sprookjesachtige wereld is anders laat staan dat er een gebrek is aan sfeer. Grootste nadeel is absoluut dat deze film een beetje trekt op simpele actie, en daar was ik bij deze film niet zo van gecharmeerd. Als een soort van Spy Kids stelt deze animatiefilm wat teleur, hij mist een groot deel van de magie die mij motiveert om een Disney-Pixar op te zetten. The Incredibles is absoluut redelijk, maar niet écht mijn film.

Kinderfilm over een jongen die op zoek is naar zijn identiteit en daarbij worstelt met zijn afkomst. Verhaalstructuur nogal volgens het boekje maar de film is geweldig ingekleurd en gevisualiseerd. Het hele gegeven van opgroeien tot een indiaan en de heel slim gebrachte komst van het zusje wisten me weldegelijk te raken. Het dramatisch gebrachte einde was wellicht iets over de top maar uiteindelijk komen ze er redelijk mee weg. De Indiaan is een zeer geslaagde kinderfilm.

Verhaaltechnisch lang niet zo interessant als Suspiria. Voor mijn gevoel heeft dat te maken met minder duidelijkheid wat betreft de personages en vooral het ontbreken van een beklemmend gevoel. In Suspiria zit het hoofdpersonage namelijk “vast” in een gebouw en wil weten wat het is waarmee ze constant wordt geconfronteerd (Wat overigens veel brutere moorden zijn dan bij deze film). Bij Inferno is enkel de interesse naar de drie moeders hetgeen wat ons hoofdpersonage in gevaar brengt. Dit is een nogal matige motivatie voor een behoorlijke dosis gevaar en bovendien wisselen we te vaak van protagonist.

Is Inferno dan een slechte film? Absoluut niet. De meesterlijke artdirection en visuele pracht doen de film opleven. Het is waar dat de felle kleuren niet altijd even goed matchen als bij haar voorganger (het kunstlicht/daglicht in combinatie met blauw geeft vaak een te geforceerd idee) maar als geheel is het een prachtige film. Het is dan ook de Argento sfeer tezamen met de visuele stijl die ook deze film tot een must maken voor liefhebbers van Italiaanse horror.

Twee leuke opvallende dingen: De scene van Mario Bava in een ondergestroomde kamer is simpelweg briljant en de film bevat één van de meest zinloze teksten ooit: "He likes to speak to you, he does that whenever he has something to say."

Tarantino’s films zijn een smeltkroes van bekende filmstijlen en oude films, bij Reservoir Dogs en Pulp Fiction leverde dit twee volledig op zichzelf staande films op die nergens vervelen nog geleend aanvoelen. Bij Inglourious Basterds lukt hem dat voor het eerst volledig een derde keer, wat dan ook een weergaloze film oplevert. Het totaal vrije van de spaghetti western gemixt met de tweede wereld oorlog levert een weerzinwekkend verhaal op. Van zeldzaam spannende scènes tot momenten die gedoemd zijn om legendarisch te worden; Inglourious Basterds bevat het. Ik heb zelfs nog nooit bij een spaghettiwestern een dusdanig intense spanning meegemaakte in een sequentie waarin we geen benul hebben wat er ons staat te gebeuren. Meesterwerk.

Erg geslaagde making-of over het maken van Labyrinth. Het verhaal achter Inside the Labyrinth is dan wel niet zo bijzonder als andere making-of films als Hearts of Darkness, Lost in La Mancha of Filming Othello maar het geheel is bijzonder sfeervol en de moeite waard. De knusse gezelligheid van de film straalt zeker door tot in deze documentaire en we komen op enkele geweldige behind-the-scenes plekken. Zo wordt de magic dance scene volledig uitgepluist en gaan we met David Bowie mee de studio in voor de soundtrack. Erg leuke docu.

Oef... Het is enkel en alleen vanwege Anne Hathaway en Robert De Niro's kunnen dat ik niet ben weggelopen bij deze zeer mager geschreven komedie. Had mindere acteurs deze hoofdrollen gegeven en het valt dan pas op hoe ongeestig en onnatuurlijk de situaties en scenes aanvoelen. De momenten dat de humor niet bij De Niro ligt maar bij de collega's van zijn personages merkte ik al gelijk dat mijn tenen zich samentrokken.

En dan die muziek. Die afgrijselijke doorkabbelende bak ellende die over de hele film is uitgesmeerd die constant maar doorhamert zodat wij als publiek toch echt zeker weten dat het een "feel good" film is. Ik had twee uur lang het gevoel alsof ik in de bouw-modus van The Sims aan het spelen was.

Misschien is John Landis wel de meest typische jaren '80 regisseur. Niet alleen vanwege enkele iconische films (Blues Brothers & An American Werewolf in London) maar ook vanwege zijn typische verhalen en aanpak (vooral de komedies). Anders heeft het wel te maken met de constante visuele look. Into the Night heeft die look ook en verteld het verhaal van een bizarre nacht. Daarbij is een degelijke band met het hoofdpersonage belangrijk aangezien deze onze leidraad moet zijn voor al het idiote. Goldblum's personage is niet fascinerend of overtuigend genoeg om die andere 1985-bizarre nacht film (After Hours) te kunnen evenaren. De enige reden voor mij om Into the Night te kijken en degelijk te vinden zijn de te gekke cameo's waar deze film vol mee zit. Jim Henson die bij een telefoon wordt weggejaagd en David Bowie die Goldblum bedreigt; "Very good Ed, very convincing."

Toch een geslaagde roadmovie. het meest opvallend zijn natuurlijk de schitterende natuurbeelden en Sean Penn weet ze ook heel slim een plekje te geven in zijn film. Los van dat ze (voor Hollywoodbegrippen) relatief veel screentijd krijgen weerklinken de bijbehorende geluiden ook nog eens ontzettend mooi en vol. Het verhaal was degelijk. Ik had wat moeite met de pretenties van Emilie Hirsch's personage en de puberale romantiek waarmee hij alles benaderde, zo gingen m'n tenen telkens een beetje krullen wanneer hij zichzelf "Supertramp" noemde. Bovendien staat het wat mij betreft een beetje in contrast met zijn prestaties in de natuur en op college. Hoe dan ook, een zeer prettige sfeer en vooral de beelden maken van Into the Wild een toch redelijk memorabele roadmovie. Overigens is de soundtrack van Eddie Vedder ook erg gaaf.

Prachtige film die waarschijnlijk meteen in mijn top 10 van comedy's komt. Een prachtig verhaal, schitterend gespeeld en vakkundig gemaakt. Zelden zo veel geestigheid en menselijkheid in een film gezien.

Erg prettige Science-Fiction Horror die haar verhaal lekker opbouwt. Zo is de scene met de groeiende vruchten in de achtertuin prettig mystiek en hangt er de eerste helft een zeer geslaagde spanning. De tweede helft vond ik wat minder, de dreiging nam in mijn ogen wat af en pas wanneer er uit het dorp wordt gevlucht bereiken we weer het eerdere niveau. Het gegeven van Invasion of the Body Snatchers is later nog vaker en zelfs beter gedaan maar dat neemt niet weg dat we hier met een weldegelijk goede film te maken hebben.

Mwoi, mwoi... de film heeft een beetje hetzelfde probleem als J. Edgar, die flashback structuur houdt je te veel op afstand. De oudere Margaret Tatcher werkt goed en is overtuigend maar waar het mijn inziens bij deze film om gaat, haar leven, blijven we emotioneel veel te ver op afstand. Meryl Streep in de hoofdrol is natuurlijk instant oscar-materiaal en het grote probleem ligt hem toch echt in het scenario. Die hele trent van zielige oude mensen die in een biopic terugkijken mag van mij de deur uit, sleep me met zo'n film gewoon mee in de gevoelens en twijfels van het moment. Da's veel leuker.

Irreversible is een film die meteen in de openingsscène erg veel beloofd. We worden geconfronteerd met bruut geweld en sterk gespeelde en hevige emoties. De realistische acteursregie en het voyeuristische en vaak onduidelijke camerawerk plaatsen het geweld in een rauwe en geloofwaardige context waardoor de gebeurtenissen extra schockeren. Het eerste uur is dan ook zeer beklemmend met als hoogtepunt de (al vaak genoemde) verkrachtingsscène. Hierna vervalt het verhaal in een half uur durend saai gereutel over de personages. Een film die de kijker probeert te pakken met een confronterende hardheid denkt verder te kunnen gaan op pril geluk? Ik gok dat Noé moet hebben gedacht dat dit een mooi en pijnlijk contrast zou vormen omdat de kijker weet hoe het hen later zal vergaan.

Bij mij werkte dit echter duidelijk niet omdat er voor mij geen aanleiding was (en deze werd in de film ook niet gecreëerd) om ook maar enigszins geïnteresseerd te zijn in de hoofdpersonen. Irreversible bevat een interessant concept en is het eerste half uur zeer fascinerend maar weet in mijn ogen niet goed om te gaan met het principe van een spanningsboog en eindigt dan ook lamlendig en saai.

Dit is qua drama behoorlijk slecht. Dat kinderen wat avontuurlijk zijn aangelegd en tegen een clown te streide trekken, swoi. Maar een soort volwassen Goonies die al knuffelend in een groepstherapie door een grot wandelen trek ik echt niet. Dramaturgisch belabberd geschreven en de volwassen cast is niets minder dan tenenkrommend. Het niveau van "extra lagen" weggeven doet niet onder voor dat van een soap. En toch... ik houdt positieve herrineringen over dankzij Pennywise, en dan heb ik het niet over een reuzespin (WTF) maar over de briljante vertolking van Tim Curry. Zijn personage brengt enkele zeer memorabele scenes mee die de film toch nog op een voldoende houdt.

Geen verkeerde film maar niet de klassieker waar ik op gehoopt had. Niet zo humoristisch of scherp als andere screwballs en verhaaltechnisch niet erg hoogstaand. Absoluut niet slecht maar ik heb beter gezien.

Zonder twijfel mijn favoriete kerstfilm. Erg vaardig geregiseerd door Capra en intens gespeeld door Stewart. De film heeft een enorm warm hart en heeft een erg lekker tempo. Bovendien komt de film niet alleen weg met een clichématig einde, hij laat je er ook nog eens enorm van genieten.

De film bevat interessant materiaal maar als documentaire is hij verre van geslaagd. Weinig informatiefs en een vooral saaie stijl met te gelikte voice-over en een gebrek aan vorm. Je moet de film echt kijken voor het beeldmateriaal (de drie afgemaakte films van de vier die uiteindelijk Welles' It's All True hadden moeten vormen. Leuk beeldmateriaal? valt tegen, en de wanstaltelijk kitscherige muziek die er onder in gedropt is een doorn in het oog.

Beste kinderrol aller tijden? ik stem vóór. Dat jochie speelt heel bijzonder en weet erg goed de balans te spelen tussen zijn vroege naive vrolijkheid en "huidige" verharding. Het is echter niet Tarkovsky's beste werk. In vergelijking met Katok i Skripka is het een enorme stap vooruit maar het zou nog een behoorlijk aantal jaren duren voor hij de poetische meesterwerken maakte van een Stalker en Solaris. Maar goed, niet alles hoeft poetisch te zijn en Tarkovsky is bijzonder geslaagd in zijn opzet om een grauwe, meedogenloze oorlogsfilm te maken die vooral tegen het einde zeer aangrijpend is.