Meningen

Begint als een zeer degelijke ode aan de klassieke horrorfilm, en het eerste half uur val zelfs spannend te noemen. Net wanneer je je verheugd op nog een half uurtje klassieke horror switcht het verhaal om en slaat de film de plank totaal mis met een onlogische Near Dark-spoof. Was ik van laatstgenoemde titel al geen fan, ben ik dat van het laatste half uur van The V Word al helemaal niet. Overigens, wat maakt Ernest R. Dickerson in 's hemelsnaam een 'Master of Horror'? The V Word in ieder geval niet...

Ik ken weinig horrorregisseurs die zulke uitgekouwde troep maken als Mick Garris. ZIjn initiatief voor deze reeks is in mijn optiek het enige geslaagde wat hij in zijn carriere heeft bereikt maar helaas geeft hij er nog een bijsmaakje aan door zelf ook mee te regisseren. Valerie on the Stairs biedt niets wat andere horrorfilms al eerder hebben geboden. Ik werd zelfs ernstig vrouwengeest-in-oud-gebouw moe van deze film. Op een enkele niet vervelende scene met wat schrijvers na kon ik helemaal niks met dit prul.

De op één na bete biopic en zelfs muziekfilm. Todd Haynes haalt in beide betekenis van de uitdrukking alles uit de kast. Een enorm persoonlijke film van de beste man die vooral qua montage en opbouw haast poetisch verloopt. Geen onnodige stukken verhaal en constant verhaal en sterke emoties. Overigens is de film zelfs zonder Bowie's muziek enorm sterk geslaagd. De covers van Iggy Pop, Brian Eno en Cockney Rebel zijn meesterlijk. Bijzonder sterke film!

Misschien wel Welles' meest moeilijke film om in te komen. Ook wanneer deze regisseur voor documentaire gaat mag je verwachten iets te zien wat je hiervoor nog nooit gezien hebt en ik gok dat het ook niet snel nagedaan zal worden. Het is een groot spel tussen wat echt en nep is en Welles betoog lijkt te zijn dat een charlatan en een kunstenaar wellicht hetzelfde zijn en dat het nog het best met goochelkunst te vergelijken is (en daarmee vat ik het plat en oneerbiedig samen). F For Fake is in ieder geval een wel heel bijzonder werkje.

Echt hard lachen zit er niet bij maar de film is minstens charmant te noemen. Het enorme cartoongehalte is een keus waar je je vraagtekens bij kunt zetten en ik kan me weinig acteurs voor de geest halen die zo'n belabberde prestatie hebben afgeleverd als Arnold Schwarzenegger in deze film. Grootste kwaliteiten zijn Kirk Douglas en z'n paard. Douglas laat hier een heel andere kant van zich zien en toont duidelijk aan een veelzijdig acteur te zijn. Ook het einde vond ik best geslaagd. Cactus Jack is een charmante komedie.

Film die haar eigen universum niet goed heeft uitgewerkt waardoor heel veel personages onlogisch handelen en je met momenten je er net iets te bewust van bent dat je met een cliché te maken hebt. Een simpele slasher zou dat kunnen hebben maar deze film pretendeert erg psychologisch te zijn dus is het helaas not-done. Gelukkig hebben we dan nog die sfeer en waanzinnige digitale beelden. De soundtrack schreeuwt om angst en ja, het laatste kwartier was oprecht spannend. Villmark is geen meesterwerk maar blijft door haar sfeer overeind.

Was weinig onder de indruk van Fabrice du Weiz' Calvaire maar het tegenovergestelde kan worden gezegt van Vinyan. Met een waanzinnig openingsshot waarbij een hevige sounddesign bijna een gevoel van paniek teweeg brengt hakt deze harde horror er in. De personages die op zoek zijn naar hun verloren zoontje worden geweldig getoond en er ontstaat vrij direct een interesse voor beide personen waardoor de gruwelen die ze ondergaan extra hard en grauw overkomen. Tegen het einde misschien een beetje overdone, maar Vinyan mag zeker gezien worden als een bescheiden meesterwerk van de recente Europese horrorcinema.

Dit is overigens ook een hele sterke van Bergman. Naargeestiger en pessimistischer dan ik tot nu toe van hem heb gezien. De film bevat enkele iconische scenes maar waar vooral m'n aandacht naar uitgaat is de geweldige acteursregie. Zoals de scene waarin afscheid wordt genomen van Anna, de blik van ieder personage bevat subtiel maar zeer gevoelig veel emotie en is voor enkelen een mooie afronding van het beeld rondom de personages.

De oscar voor beste cinematografie heeft Viskningar och Rop in mijn ogen terrecht verdient. De beelden deden me enorm veel denken aan de schilderijen van Vermeer wat vast te maken heeft met een zeer vergelijkbaar gebruik van daglicht en de manier waarop gezichten werden getoont. Al met al wéér een pareltje van Bergman.

Niet best dit. Kan me niet herrineren dat een film zo snel mij van haar gebreken wist te overtuigen. Bij deze film was het al 't openingsshot waarbij de camera door bergen vliegt. Ik was oprecht in de overtuiging dat we met een animatiefilm te maken hadden totdat de camera closer sneed naar écht mensen. De hoofdrolspeelster speelt goed maar dat wist het ronduit belabberde script niet te redden. Van bizarre verbazing tot melige lachbui; De Vliegenierster van Kazbek is een slechte film.

Erg jammer dit. De documentaire heeft een groot element van narratieve en inhoudelijke stilstand. We dwalen de hele tijd tussen gezapige interviews waarin weinig te observeren valt en waar niets onder spanning staat en een beschamend grote hoeveelheid aan establishingshots van het pand en toeristen in de stad. De regisseur wil duidelijk maken dat deze oud-krakers (inmiddels zijn ze eigenaar van hun pand en draaien ze prima) de enigen zijn die niet voor het grote geld gaan in de Spuistraat en hun woning niet verkopen aan ‘het grote kapitaal’. Er zit geen verdieping in deze boodschap, geen ontwikkeling, geen narratief, geen uitleg; het wordt opzichtig in interviews en pathetische tekst ballonen die aan stripboeken moeten denken zo’n uur lang herhaald. De maker lijkt zich blind achter de oppervlakkige motivaties van haar hoofdpersonen te scharen en zal nooit een kritische vraag stellen of iets laten zien wat hun logica betwist. Wanneer een van de bewoonsters uitlegt niet aan de gaypride mee te doen; “Want dat is inmiddels het vercommercialiseerd omdat grote bedrijven als KPN een boot huren” (verlangt zij wellicht naar de tijd van ouderwetse LGBTI+ discriminatie en grote bedrijven die niets met homoseksualiteit te maken willen hebben?), lijkt de regisseur het daar mee eens. De personages hebben ooit besloten ‘tegen alles’ te zijn en ‘das kapital’ lijkt het enige wat ze als argument kunnen verzinnen. Dat kan met een kritische maker iets interessants opleveren maar in deze documentaire hebben we daar niet mee te maken. Sterker zelfs; de regisseur bezit geen inhoudelijk inzicht of een visie op het onderwerp maar is technisch als maker ook duidelijk niet in staat om een professionele productie te maken. Zowel in verhaalopbouw als letterlijk in cameravoering is er een gebrek aan focus (wel eens iemand alleen voor een muur zien staan waarbij alleen de muur scherp is?) Het stikt van de slordige beelden, sequenties die hetzelfde vertellen of juist zo geknipt zijn dat ze niets vertellen en het is al met al een aanfluiting binnen het vak van documentaire maken. De situatie en de mensen hadden ook een goede documentaire kunnen opleveren.