Meningen

Vermakelijk voor fans van The Who maar niets wat niet te vinden is in Townshend's autobiografie Who I Am en bovenal niet met dezelfde intensiteit. Het is degelijke Britse televisie zonder al te veel (of interessant uitgewerkt) drama. We krijgen iets van het verhaal mee, iets van hoe The Who in elkaar zat en iets van de concerten. Mooie uitgebreide vertellingen over ruzie's en conflicten blijven achterwege evenals analyses van het opnameproces zoals een Classic Albums reeks dat zo fijn deed. In plaats van Quadrophenia: Can You See the real Me? zou ik Townshend's autobiografie, de 1979 film Quadrophenia of simpelweg een extra luisterbuurt naar het album aanraden.

Viel me toch ietwat tegen. Ik was bijzonder gecharmeerd van de openingsscene. Fulci bouwt geweldig de spanning op. Het plaatje van een pitoresk westernstadje waarin gemaskerde mannen zich in de schaduw schuilen werkt uitstekend. De rest van de film is helaas wat mak. De groep mensen komt een aantal interessante mensen tegen maar echt groots of indrukwekkend wil het niet worden. Vond de vier hoofdrolspelers ook niet erg sterk. Bij westerns ben ik toch dol op de mythologie rond personages en die ontbrak hier helaas. Overigens bevat de film een prima soundtrack zolang je die afzichtelijke titelsong maar niet meerekend.I Quattro dell'Ápocalisse heeft zo z'n momenten maar mist wat mij betreft een stukje grootsheid.

Degelijke Georgische film over aan drugs verslaafde volwassenen die de hele dag op straat hangen op zoek aar heroïne. Dat ze daarbij vooral veel voor de basisschool van het zoontje van hun groepsgenoot (en onze hoofdpersoon) hangen lijkt daarbij niet bijster slim, maar dat is dan ook een belangrijk onderdeel van het verhaal. Een verhaal wat overigens nooit aangrijpend wordt door haar eentonige en trage karakter en vooral bijzonder saai gedecoupeerde scènes. Gelukkig gebeuren er zo halverwege nog enkele interessante gebeurtenissen die het geheel dragelijk houden en voorzien van de nodige humor. De eindscène werkt erg goed en laat je toch met een degelijk gevoel achter.

Deze film doet me denken aan een citaat uit de OOR popgids; "Queen heeft niet veel te zeggen, maar ze zeggen het zo mooi." En dat is in mijn ogen bij deze Queen ook het geval. Inderdaad, het is van zowel de Britse koningin als van Tony Blair een facinerend portret maar, ondanks dat het constant entertainend blijft, is het verhaal wat zwakjes. Dit wordt goed opgevangen door de briljante personages en hun goed doordachte reacties maar van een meesterwerk kunnen we niet spreken.

Deze documentaire is voor Queen wat When You're Strange is voor The Doors, goed omvattend, glijdt niet af richting de bizarre eskapades van de frontman maar negeert ze ook niet en heeft een prettig tempo. Heb heel veel Queen documentaires het een stuk slechter zien doen. Interessant beeldmateriaal, goeie interviews met May en Taylor (had Deacon hier niet heel even een middagje voor kunnen uittrekken?) en al met al een prettige wegkijker.

Tsja, het is sowieso fantastisch om dit nooit vertoonde materiaal te zien en ik was gefascineerd door een lange scene (eindelijk zonder voice-over) waarin je de volledige band ziet mixen in de studio. Voor een aantal minuten zie je hard werkende jongens die, tegen wil en dank van de Britse pers, zonder glamour en performance, aan hun klank werken. Prachtig!

Nadeel is dat de documentaire begint en eindigt als een promo-praatje voor de huidige tour met Adam Lambert (die ik niet kan uitstaan) inclusief cgi beelden die voor echt moeten doorgaan om de omvang van de tour te illustreren... Een emotioneel zwaartepunt ontbreekt en ik had eigenlijk een wat minder sturende regie wel prettig gevonden. Laat me de band maar observeren in het materiaal, net als in Let it Be lijkt me dat gezien de band, de nabijheid van de camera en het moment in de tijd interessanter.

Merkwaardig dat deze film eigenlijk alleen bekend is bij cultliefhebbers terwijl hij eigenlijk goed toegankelijk en erg entertainend is. Vrijwel direct in het begin barst de film los met veel en vooral entertainend geweld. De tocht van de vijf Amerikanen in het door nazi’s bezette Frankrijk verloopt vlot en met vele geestige en spectaculaire situaties. Enzo G. Casteralli laat precies zien wat je als kijker graag wil zien en levert zo met Quel Maledetto Treno Blindato een bescheiden meesterwerk af. Ik moet ook zeggen dat ik geloof dat de remake, Inglourious Basterds bij Tarantino in goede handen is.

Vermakelijke Fulci maar bij lange na niet z'n beste. Sfeeropbouw is prima maar er gebeurt toch echt te weinig om hem te vergelijken met films als Zombi 2, City of the Living Dead of The Beyond. Moet ook zeggen dat de slechte Amerikaanse dub een heel groot deel van de kracht van de film weg neemt. Positieve dingen zijn de vormgeving en het toch wel gewaagde einde.

Meesterlijke film van Fassbinder. Wat ik er vooral aan waardeer is hoe open Fassbinder in deze film is. Hij geeft een kritische blik op de gay-scene en heeft een enorme reeks interresante theorieen over waar liefde uit vandaan komt. Zijn personages manipuleren, stelen en moorden en worstelen met zichzelf. Er zitten vele voor mij onsmakelijke shots in, maar dat neem ik maar voor lief.

Het geheel deed mij bizar weinig. Frans Weisz brengt een groot theaterstuk vol emoties en verledens maar heel veel verder dan veel dialoog komt hij niet. Dat is jammer aangezien de personages stuk voor stuk interessant zijn en (vaak) uitzonderlijk goed gespeeld. Het geheel is nogal ondynamisch en ik kon zelf helaas niet de interesse opbrengen om met ze mee te leven. De wel heel bijzondere scene in het concentratiekamp (volgens mij Westerborg) zorgt toch nog voor een overwegend positief oordeel.

The Quick and the Dead is een erg leuke funwestern. Vooral het lekkere spaghetti-western sausje en de overdadigheid zorgen er voor dat dit erg prettig entertainment is. Helaas gaat de film in haar overdadigheid soms net iets te ver. Dat einde ging er bij mij echt niet in en bovendien vond ik het uitgangspunt rondom de wedstrijd nogal een onzinnige reden tot bloedvergieten. Veel leuke personages maar niet één komt werkelijk goed uit de verf en er blijft heel veel vervelend onduidelijk. Sam Raimi gaat dan weer wel lekker los met de camera en ook de over-the-top sounddesign zorgen er gelukkig voor dat de film wél zeer vermakelijk is.