Meningen

Van de week de drie uur's versie van deze film gezien en ik was onder de indruk. De film mag dan wel bijzonder saai zijn gedecoupeerd, de sfeer en setting van het stadje zijn onvervangbaar. Ik vond het vooral prettig dat dit verhaal erg dicht bij de origine van de vampierlegende komt waarbij een dorpje door de horror van een vampier net buiten de stad bedreigt wordt. Qua drama weinig overtuigend maar de enge scenes werkten erg goed. De film is creepy en bevat enkele zeer effectieve schrikscenes. De make-up van het de vampier is werkelijk formidabel. Salem's Lot is goed eng en een zeer overtuigende horror.

De meest walgelijke film die ik ooit heb gezien. Kokhalzend en vloekend afgekeken. Zelfs wanneer je in je achterhoofd houd dat extreme ranzigheden tonen makkelijk kan zijn moet je toegeven dat het in deze film goed wordt weergegeven. De shotcomposities (waarbij de ruimte boven de acteurs vaak groots in beeld bleef) zorgen voor een beklemmende sfeer in dit vreselijke gebouw. De vormgeving en afwisseling maken dat de film boeiend is en tevens een levende nachtmerrie. Zulk soort extreemheden kunnen alleen voortkomen uit een perverse seksuele leefstijl of een beangstigend haatvolle visie op de mens. Pasolini kennende gok ik dat het een beetje van beiden is... Hoe dan ook is Salo een film die het medium verkent en op slimme wijze de kijker teistert.

Wat mij betreft vertoond Udo Kier hier de beste vertolking van Graaf Dracula (Nosferatu daargelaten). De beste man is een gladde, charismatische vampier in iedere vezel van z'n lichaam en zijn totale controle en intense ogen weten het dodelijke en charmante uitmuntend te combineren. De totale overgave en het schokken in de throw-blood-up scenes is ongelooflijk Nogal plat geschoten maar dat geeft niets wanneer we met een dusdanige sfeer en fris verhaal te maken hebben. Deze platheid draagt overigens met momenten ook bij aan de heftigheid van de paar aanwezige bloederige scenes. Het is haar roekelooze, rebelse karakter en sfeerfolle frisse take op het vampierverhaal wat Blood For Dracula tot een geweldige cultklassieker en heerlijk stukje horror maakt.

Helemaal niet verkeerd. Het geslaagde van de film zit hem toch vooral in het concept van een net dametje dat een enorme wietplantage bouwt. Dit brengt als van nature de nodige hilariteit met zich mee, en dat werkt. Maar meer dan dat geestige idee is de film ook niet. Leuk grinniken maar de film komt niet onder genrecliché's uit en wordt uiteindelijk zelfs lichtelijk moralistisch. Saving Grace is een grappige komedie die eigenlijk niet veel meer te bieden heeft dan een geinig concept.

Was hier niet echt van onder de indruk, misschien omdat de humor voor mij niet helemaal werkt. Het verhaal en zich loopt redelijk goed door en het is erg leuk om te zien hoe Fellini begonnen is. Vergelijkingen met z'n latere werk zijn zeker mogelijk maar de film Lo Sceicco Bianco heeft bij lange na niet de lading van Fellini's oudere films.

Maarten Spanjer weet de sfeer er (samen met de redelijke decors) goed in te houden. Friesland wordt leuk in beeld gebracht maar de film had te veel flaws om echt goed te zijn. Tornado’s in Nederland en vaak net iets te dik aangezet sentiment weerhouden me ervan de film een al te goede beoordeling te geven. Ook had ik moeite met de vaak flauwe dialogen en de matige grapjes.

Mindere Bava. Horrortechnische zitten er enkele spannende fondsen in maar deze horror is nooit zo optimaal als in zijn vorige films doordat de gebrekkige mise-en-scene. Geen schilderachtige shots meer en heel veel plotholes.

Tweede apocalyptische film van Joe Dante in de Masters of Horror-serie. En ik vond Homecoming toch echt beter. Dit deel was nogal matig. De film begint erg goed, prettig geschreven thuiskomst. Lekker stukje mysterie, maar het gaat allemaal al snel op de automatische piloot. Het hele privéverhaal van de protagonist kon me maar weinig boeien, onder andere vanwege de behoorlijk standaard uitwerking van situaties. Nee, The Screwfly Solution is geen al te best MoH-deel.

Nogal matige documentaire die niet veel verder komt dan wat vaag gebrabbel over de opnames van het 'Raw Power' album. Inhoudelijk is de afwezigheid van David Bowie een groot gemis, er ontstaan namelijk voldoende vragen die een simpel interview met Bowie hadden kunnen oplossen. Nu blijft het allemaal maar gissen. Een lekkere rock 'n' roll-vibe is ook afwezig. Het stockmateriaal is van werkelijk beschamende kwaliteit. Dit heeft niets met ouderdom te maken vooral omdat er ook uit die tijd wel materiaal te vinden is. Het ultieme voorbeeld zijn opnames van een show uit 2008 waarbij je de pixels in beeld nog kunt tellen. Er is geen moeite gedaan om met een paar camera's even naar een show te gaan, er is ook niet gevraagd aan de eerste source of ze wat materiaal in degelijke kwaliteit mochten; nee de materiaalresearch lijkt niet verder te zijn gekomen dan de eerste de beste crap die van het internet is geplukt. Erg jammer allemaal.

Dit is een ontzettend goede film van Lucio Fulci. Zeer stijlvolle giallo die een behoorlijk aantal Argento-trekjes bevat. Misschien wel de giallo met het meest onverwachte doch logische einde. Sowieso is het laatste half uur meesterlijk. De al naargeestige sfeer die in de film hangt vindt hierin echt een hoogtepunt. Bijzonder grimmig gegeven en Fulci maakt een gewaagde keuze. Daarnaast bevat de film een ijzersterke soundtrack wat een zeer belangrijke sfeerfactor is. Sette Note in Nero is een unieke en ijzersterke giallo, één van Fulci's beste films.

Heel erg leuke film van Wilder. Lekker luchtig maar toch duiken we erg goed in de belevingswereld van Ewell's personage. En tsja Marilyn Monroe... Wat een vrouw . Heel erg leuke rol van haar als het naieve maar beeldschone meisje. Het leukste moment van de film vond ik toch wanneer die kerel van het kamp binnenstort; "A blond in the shower? who?""For what I care it's Marilyn Monroe."

Zeer goede thriller alhoewel in mijn ogen bij lange na niet Hitchcock's beste. Vooral het gegeven vind ik zeer gewaagd; een seriemoordenaar komt bij zijn vredige familie wonen in een afgelegen dorp. Ik denk dan ook vooral dat dit cynische aspect bij Hitchcock zelf een hele grote lol bracht en dat het daarom de beste man's eigen favoriet is. De film bevat enkele zeer interresante experimenten maar heeft in mijn ogen niet zo veel klasse en diepgang als bijvoorbeeld Rebecca of Psycho. Neemt niet weg dat ook dit een briljante film is.

Formuletroep. Wie dacht er uberhaupt ooit dat een hond in de hoofdrol leuk was? Er schieten me nu allemaal erg pijnlijke voorbeelden te binnen zoals Beethoven en Air Bud en qua gebrekkige kwaliteiten doet The Shaggy Dog daar niet voor onder. Sowieso is Tim Allen ook wel de meest voor de hand liggende en irritante keus voor deze rol. Ik kan me herrineren dat ik tegen het einde van de avond met de nodige alcoholische consumpties nog een kleine sympahieke grinnik heb losgelaten dus dat werkt hem dan in mijn beoordeling nog in het voordeel. Maar ja, gewoon absolute stront.

Ik was hier niet zo van onder de indruk. Als je een haaienfilm maakt (zeker na de trend die Jaws gecreëerd heeft) mag je er volgens mij vanuit gaan dat de kijker wel wat over haaien weet. En qua dat is deze film een rotjeknor aan realisme. Waarom eet de haai drie mensen achtereenvolgens en spendeert al zijn tijd aan het jagen op deze dame? Zo veel honger kan hij toch niet hebben? Waarom eet hij bovendien niet van de dode walvis? Waarom heeft de haai zo veel geduld? Hij hangt twee dagen rond dezelfde plek geconcentreerd op een enkel stukje (mager) mensenvlees, dan ben je een weinig ontwikkeld roofdier, me dunkt. Waarom zwemt de haai niet weg wanneer hij beschoten wordt? (moeten we echt geloven dat dit dier wraakzuchtige emoties heeft?) en dan rest er überhaupt nog de vraag hoe het kan dat deze dame zo lang zonder water overleefd (zout water is niet echt drinkbaar). Het was bovendien zo dat ik met al dit soort dingen bezig was vanwege het trage tempo (wat moet ik in vredesnaam met die eerste 20 minuten? Emotioneel geïnteresseerd raken in haar al 25 jaar overleden moeder?), de vervelende montage (een nieuw shot zegt eigenlijk niets anders maar er wordt geknipt om de illusie van tempo te wekken) en weinig creatieve kills. Ik vond het allemaal erg jammer eigenlijk.

Het is bij Shanghai Express duidelijk te zien dat Josef von Sternberg meer met de regeltjes van Hollywood moest werken. Alhoewel de liefdesrelatie duidelijk subtieler is dan die van vele Amerikaanse tijdsgenoten valt hij nooit uniek te noemen. Marlene Dietrich speelt weer geweldig maar de mythe die rond het personage is geschreven blijft in de film vooral een mythe. De sfeer van het land en de opzet van de trein vond ik overigens zeer charmant. Het hele onderdeel van het kidnappen kon me helaas maar weinig bekoren en Shanghai Express kan dan ook duidelijk niet in de schaduw staan van het veel betere Der Blaue Engel.

Uitstekende registratie. Scorsese heeft een ijzersterk gevoel voor de muziek van de Stones en weet dit met prachtige beelden en zeer slimme montage goed over te brengen in film. Erg prettige soundmix en er is alles aan gedaan om dit mijlenver te laten uitstijgen boven andere Stones-registraties die dan ook voor het overgrote deel in het niets vallen bij deze. Na Gimme Shelter de beste Stones-film.

Niet zo uniek, muzikaal uitbundig en excentriek als The Rocky Horror Picture Show maar minstens een waardige opvolger. In de lekker dik aangezette televisiestudio wordt de Amerikaanse jaren '80 mentaliteit geweldig geparodieerd, minder scherp en omvangrijk als haar voorganger (sowieso mist de film enige vorm van sentiment waar het bij RHPS toch om ging) maar het blijft entertainend.

Muzikaal is het ietwat een eenheidsworst maar er zijn toch vele leuke uitschieters zoals "Bitchin' in the Kitchen", "Thank God I'm a Man" maar vooral "Little Black Dress". De heerlijke dikke vormgeving, vaak erg mooie belichting (voel ik een hint naar Suspiria?) en de in andere rollen terugkerende Rocky Horror-cast maken dit tot een uitstekende film. Shock Treatment is een enthousiaste en een erg leuke musical.

Dit vind ik toch eigenlijk wel een hele toffe film hoor. In het begin is het bijna constant wisselen tussen genre's nog wel even een opmerkzaam ding maar het is bijzonder hoe graag je hier uiteindelijk in mee wil gaan. De opmerkingen dat het hier om een remake van C'Era una Volta Il West zou gaan zijn natuurlijk onzin, de film gapt schaamteloos van allerhande westerse films maar is duidelijk een uniek product. Sholay is uitstekend entertainment en haar volledige drie en een half uur waard.

Viel mij enorm mee. ik begrijp dat veel mensen hier niet zo dol op zijn aangezien het een behoorlijk gewaagde film is, echter Ik kan het nog wel waarderen. Verhaaltechnisch natuurlijk matig, maar zolang je het als duure exploitatie ziet is het een behoorlijke traktatie. De dansscenes zijn zeer geslaagd met name door de schoonheden die door het beeld wandelen. Showgirls valt nog goed te pruimen.

Martin Scorsese goes horror en dat meteen met een meesterwerk wat direct tot de top van zijn werk behoort. Shutter Island is het beste wat het horrorgenre de afgelopen tien jaar is overkomen en ik geloof dat Scorsese los van Taxi Driver geen betere film heeft gemaakt.

Deze Horror-Noir heeft de stemming er al in vanaf haar opening waarbij we a-la The Shining met smoothe helicoptershots en lage klassieke muziek naar de afgrijselijke locatie gaan. En net als in The Shining is het een briljant psychologisch verhaal wat de directe aanleiding voor alle terreur is. Wanneer je niet onder de indruk bent van de ijzingwekkende sfeeropbouw en gruwelijke beelden van Dachau en de ontsnapte gevangene die haar kinderen vermoorde kun je in ieder geval meegesleept worden door de briljante ontwikkeling van DiCaprio's personage. Zag ik het einde niet aankomen? Misschien, maar het is vooral de sublieme aanloop en opbouw die logica toevoegt aan de helse situaties. Met shots die een directe waardevolle toevoeging zijn aan de wereldcinema en een briljant verhaal is Shutter Island een onvergetelijk meesterwerk. Hier ben ik zwaar van onder de indruk.

Geslaagd deel in de Masters of Horror-reeks en een erg leuke toevoeging aan de body-horror. Kracht zit hem vooral in de geloofwaardigheid van de aanwezigheid van de insecten en de constant boeiende lesbische relatie. Film heeft enkele lekker ranzige en vertwiste scenes en weet gedurende de hele tijd te boeien. Had alleen soms een beetje moeite met het vrouwelijke bijpersonage en vond de film een beetje plat geschoten. Sick Girl is absoluut één van de betere Masters of Horror afleveringen.

We volgen een vrouw die in een bejaardentehuis werkt en die een relatie heeft die niet altijd even makkelijk verloopt. En daarmee wil Les Signes Vitaux haar publiek zo'n anderhalf uur vermaken wat helaas niet lukt. De kleine stukjes waarin we de levens van bejaarden zien die in nogal onterende staat verkeren en wachten op de dood zijn aangrijpend (zoals dat vaak is aangezien het een realiteit is waar niemand graag mee wordt geconfronteerd). Maar wat dit nou allemaal met onze protagniste te maken heeft wordt maar zo-zo duidelijk, daarbij komt dat haar relatie ronduit belachelijk is uitgewerkt en we hebben een film om weinig enthousiast over te zijn.

Dit zal wel een cult-klassiekertje worden. Onderhoudend slashertje met prettige sfeer, leuke horror iconerie en te gekke referenties naar de Silent Night, Deadly Night-reeks. Dit een remake van dat eerste deel noemen gaat overigens te ver; slechts het concept van een killende kerstman en een sequentie komen overeen, voor de rest is het iets totaal anders. Erg leuk.

Verbazingwekkend goede kersthorror. De film is dan wat low-budget en dat komt zeker terug in de uitstraling maar er wordt desalniettemin op ijzersterke wijze een bijzondere en intieme horrorsfeer gecreeert. De film weet te verbazen met enkele spannende en erg goed geschoten kills maar laat haar volle kwaliteiten zien in een waanzinnige flash-back die mede door haar typische silent-film belichting en decoupage een beklemmend gevoel geeft en haar tot een unicum in het genre maakt. Silent Night, Bloody Night is een onverwachts goede kersthorror.

Toch wel een erg leuke slasher. Het exploitationgevoel straalt er van af en de daarbijbehorende continuiteitsfouten vliegen je om de oren. Toch leuk. Zo nu en dan een creatieve kill en het hele traumatische verhaaltje wordt erg leuk verteld. Met het oog op de wel heel sterke mise-en-scene is de scene in de speelgoedwinkel bijzonder memorabel. Silent Night, Deadly Night is een met momenten sfeervolle erg vermakelijke kerstslasher.

En alweer zeggen de smaakpupilletjes "au". Heel moeilijk vol te houden deze bocht. Als het enige middel wat je nog hebt om humor te creeeren het constant dood laten vallen van mensen is en dat dan zogenaamd in alle geestigheid tot doodnormaal onderdeel van je universum te laten behoren, weet je al hoe laat het is (Shriek: I Know What You Did Last Friday the 13th; brrrrr). Vooral een nogal bizarre keus wanneer je een film wil maken over een seriemoordenaar (ja, moord is in die wereld wel heel indrukwekkend). Verder is de humor echt kinderlijk ernstig. Dit is de basis voor bocht als Epic Movie en de Scary Movie-films en daarmee toch niets minder dan de laagste beoordeling waard. Il Silenzio dei Prosciutti is in en intriest.

In mijn ogen de beste weerwolffilm ooit. Heeft vooral te maken met de toch behoorlijk sterke sfeer en het goed verzorgde verhaal. De personages worden allemaal slim gebruikt en uitgewerkt en wat betreft spanning en het bloederige gedeelte zit er af en toe een creatieve fondst. Het is vooral de karaktiristieke mise-en-scene en bijzonder spannende scenes die dit tot een must maken voor de liefhebber van enge films. Ik kan me niet herrineren dat ik sinds ik op 5-jarige leeftijd de clip Thriller zag dat ik met zo veel spanning naar een weerwolf heb zitten kijken, erg goed gedaan.

Een van de meest indrukwekkende documentaires die ik heb mogen zien. De mannen leggen alles vast en je bent als kijker intiem getuige van de laatste fase van hun leven. Zonder exhibitionisme of narcisme; een vrij recht toe recht aan sterfproces. Er zitten scenes in die op mijn netvlies staan gebrand en die ik waarschijnlijk nooit zal vergeten.

Schitterende Argento. Ik vond het vooral knap hoe hij z’n vertrouwde aanpak van genregelijke films achterwege liet om hier veel meer een psychologische film van te maken. Wat wel opvalt is dat met die keuze op zijn sfeerregie ook minder is. Geen lange track-shots, minder contrastrijke belichting en een veel meer mainstream visuele stijl zijn enkele minpuntjes maar de sfeer wordt uistekend opgevangen door Ennio Morricone die een waanzinnige soundtrack levert. Een aparte film in het oeuvre van Dario Argento maar zeker eentje waarmee hij een deel van zijn veelzijdigheid laat zien. La Sindrome di Stendhal is een zeer noemenswaardige psychologische horror.

Zeer geslaagd intiem drama over een man die na het overlijden van zijn partner een draai aan zijn leven moet geven. De film neemt je erg goed mee in de formele wereld van het hoofdpersonage en weet vlot, effectief en met een goede emotionele band de fase in zijn leven uit te leggen. Moet ook bekennen dat de film met een positiever einde weg had kunnen komen en dan waarschijnlijk effectiever was geweest aangezien ze wel heel subtiel op een bepaald soort hoop afduikt. A Single Man is een erg sterk en intiem drama en absoluut het proberen waard.