Meningen

Had geen al te hoge verwachtingen maar ben zeer makkelijk gevallen voor deze typische Tobe Hooper. 't zit hem voornamelijk in de geweldige setting, art-direction en vuiligheid die gelijk aan The Texas Chainsaw Massacre doet denken. Niet half zo spannend als die andere titel maar wel sfeervol met leuke rollen en leuke horrorelementen. Die krokodil werkt nog behoorlijk goed in het verhaal.

Anyway,

Eden Lake is erg effectief in haar doel, in ieder geval in het begin. We hebben een goed vermoeden van wat er gaat komen maar de film weet het verhaal fris en erg prettig te vertellen. Ik ging goed mee in de liefde van de hoofdpersonages en het conflict met de jongeren verliep geloofwaardig. Maar wanneer we met een wraakfilm te maken hebben die zo overtuigend toespeelt op het gaan haten van de antagonisten dan wil ik ook een bloederige wraak zien. En zodoende viel het einde me zwaar tegen. Ik begrijp volledig wat de boodschap is maar volgens mij is Eden Lake duidelijk een film die andere verwachtingen opbouwt dan een leuke boodschap.

Erg leuke spaghetti-western. Begrijp de link met de James Bond-films wel, en dat heeft toch duidelijk zo z'n charme. Een echt meesterwerk is het niet maar de film heeft een vermakelijk tempo en Lee van Cleef zet zijn personage lekker dik aan. Overigens was ik erg gecharmeerd van de soundtrack. Sabata is een erg leuke spagehetti-western.

Nog geen vijf minuten in de film krijgen we een close-up van Sergei Eisenstein's edele delen. Terwijl hij aan het heen en weer wiebelen is houdt hij vrolijk een uitgebreide monoloog gericht aan zijn geslacht. Het is Greenaway's poging tot humor en zijn manier om ons subtiel uit te leggen dat Eisenstein seksueel weinig actief is...

Nog voor ik me kon afvragen of dit het niveau van de film was werd er een scene getoond waarin onze hoofdpersoon zich gelijktijdig van braaksel en diarree ontdeed.

De gelijkenis met de smakeloze onderbroekenlol-films van Jason Friedberg en Aaron Seltzer gaat voor Eisenstein in Guanajuato voor een heel groot deel op. Om de irritatie-factor te verhogen is de film ook nog eens schrijnend pretentieus met goedkope montage-trucs die naar het geniale oeuvre van Eisenstein moeten refereren. In deze context doen ze helaas meer denken aan een kleuter die windows movie maker heeft ontdekt. Tel daarbij de onwaarschijnlijk lelijke belichting, grading, de lachwekkende green-screen effecten en een beschamende lading over-acting bij op en je hebt Eisenstein in Guanajuato.

Dat zoiets gemaakt wordt rondom de persoon Sergei Eisenstein vind ik een van de grootste artistieke misdaden in de geschiedenis van de film. Ik heb me zelden zo geschaamd gevoeld als bezoeker in een bioscoop en zelden zo veel haat gevoeld tegen een film.

Weet nog dat ik deze als kind al heel erg indrukwekkend vond. Dat zwart/wit voor David Lynch goed werkt was al te concluderen uit zijn shortfilms en het bizarre Eraserhead. Bij The Elephant Man pakt de cinematografie net iets rauwer en realistischer uit. Het verhaal is indrukwekkend en misschien wel één van de enige keren dat Lynch met een echt sterk verhaal op de proppen komt. Geslaagde film.

Ken eigenlijk weinig dingen van formaat uit de Vergenide Staten met zulk belabberd geluid. Rhys Meyer's playback is echt vreselijk en het moment dat er (zogenaamd in de scene) muziek wordt gemaakt is er echt een bizarre wisseling van geluid. Het is nou eenmaal onmogelijk om in een film van anno 2005 geluidsopnames van begin jaren '50 met bijbehorende brakke kwaliteit voor direct filmgeluid door te laten gaan. Vooral bizar dat deze keuze is gemaakt aangezien Jonathan Rhys Meyer in Velvet Goldmine nog liet zien prima te kunnen zingen. En zelfs wanneer je dat weigert kun je nog beter een goeie recente imitator een cleanere, geloofwaardigere opname laten inzingen.

Verhaaltechnisch was ik wel gecharmeerd van de management kant maar al met al is het een onafgerond geheel. Vooral ook omdat de serie toespitst om een zo compleet mogelijk levensverhaal te vertellen, het had in ieder geval de vele onafgeronde verhaalelementen nog enigszins kunnen vergeven. Nee, Elvis de serie is niet best.

Herzog gaat in zijn films altijd op zoek naar uitersten. Daarbij moet alles wijken en is zelfs de dreiging van de dood iets wat hem niet in de weg staat. Een maker die voor zijn projecten zo in beweging blijft is iemand die altijd wat te vertellen heeft, en dat blijkt maar weer met Encounters at the End of the World. Verbazing, bewondering en de dreiging van natuur zijn ook in deze film essentiele elementen. Het effect van de bezoekjes aan de meest prachtige plekken is overweldigend, een waanzinnige film.

Ijzersterke film!

Ik sprak Cantent vandaag in Brussel en hij wist mij te vertellen dat het realistische effect in deze film gecreeerd werd doordat ze drie camera's tegelijkertijd lieten draaien en gewoon bleven wachten totdat de (onervaren) acteurs wat moois neerzetten. Het is dan ook deze frisse, spontane en vooral rauwe stijl die deze film sieren in combinatie met de facinerende afspiegeling van de samenleving. Een aanrader!

Verhaaltechnisch ben ik nooit echt een fan van David Lynch. Ik heb vaak het gevoel dat hij barweinig verteld en suggereert enorm veel interessants te laten zien. Zijn beste films zijn dan ook de films dat hij wel iets interessants laat zien, wat dan vooral visueel of qua spanning is. Spannend vind ik Eraserhead niet, visueel interessant weldegelijk. Lynch tovert een bizarre wereld op het scherm die hij sinsdien qua visuals niet meer heeft benaderd. Ik was ook erg gecharmeerd van zijn geweldige gebruik van geluid voor sfeerschepping. Eraserhead is een schitterende film met een geweldige setting van industriele verpaupering, vereenzaaming met veel bizarre wezens.

Toch een behoorlijke prestatie; Bava weet van op papier absolute camp een visueel schitterend schouwspel te make. Natuurlijk vind de camp haar weg nog wel naar de film onder andere in beangstigend platte personages en in de afschuwelijke vorm van een rotsmonster... De film wordt dan ook vooral gesierd door haar kleurenballet, door de geweldige decors en door de met momenten zelfs briljante creature-design. Ercole al Centro della Terra is een platte film maar is door Mario Bava die zichzelf op visueel vlak overtreft, uiterst vermakelijk.

Het is helaas te merken dat Michiel van Erp met deze documentaire zelf nog niet helemaal wist waar de film zou eindigen. Een interessant experiment aangezien ik bij hem normaliter altijd het gevoel heb dat hij zeer strak en doelbewust werkt. Het mocht echter voor de totaalvorm van de film niet baten, Erop of Eronder voelt aan als niet af. Punten scoort de film gelukkig wel, dit zou zomaar eens zijn meest energieke film kunnen zijn (ook niet zo raar gezien het onderwerp). Ook komen we relatief dichtbij een groep mensen die normaal heel goed uitkijken voor wat ze werkelijk van zichzelf prijs geven en die hun antwoorden eigenzinnig verpakken.

Waarom maken we in Nederland overigens zo schandalig weinig documentaires over onze (na de schilderkunst) misschien wel meest geslaagde kunstvorm, cabaret?

Weer een erg scherpe film van Van Erp. Prettige rustiek waarin hij simpel en effectief kijkt naar de persoon Erwin Olaf. Olaf's fotografie is niet zo mijn ding de tamelijk neutrale cinematografie van Van Erp des te meer.

Heerlijke film, en dat komt in mijn ogen vooral door de sfeer en de schitterende beelden. Van mij had Carpenter echter wel iets meer z' best mogen doen om spanning op te bouwen en alleen al cameratechnisch op bepaalde dingen iets meer de aandacht te leggen (zoals het gevech met die grote kerel wat toch behoorlijk mak was gefilmd). Hoe dan ook een heerlijke sfeer tegen een schitterende achtergrond.

Ik moet Dennie trouwens gelijk geven wat betreft die uitzending. Er was afschuwelijk in het beeld geknipt, de opnames waren enorm verouderd en het geluid was bagger. In vergelijking met die uitgave van Studio Canal/Universal is het echt een enorm verschil. Hierin zijn de beelden namelijk enorm helder en vormt het geluid een mooie track.

Ben geen liefhebber van Del Toro en dat komt voornamelijk door zijn timing en te gelikte cinematografie. Ook vind ik de camerabewegingen in veel shots erg ongepast en vind ik zijn verdeling van aandacht (vooral die op gore) vreemd en soms een beetje ongelukkig. Resulteerde in mindere ervaringen met Hellboy en ElLaberinto del Fauno. Vond het bij El Espinazo del Diablo ook vervelend maar verhaaltechnisch vond ik deze interessanter uitgewerkt bovengenoemden. De film wist me wel redelijk te boeien en vond het een redelijke horror.

Eureka valt met gemak Nicolas Roeg’s Citizen Kane te noemen, en dan vooral qua subject. Want de film wordt niet zo slim beladen uitgewerkt als het pareltje van Welles. Veel meer dan wat mooie locaties en enkele ijzersterke rollen van bijvoorbeeld Gene Hackman en Rutger Hauer komt de film namelijk niet. Ik was weinig onder de indruk van de ontwikkeling van het hoofdpersonage en vond Roeg’s bedoelingen vaak overdreven geaccentueerd. Het is dan ook voornamelijk de visuele (en edit) stijl die Eureka de moeite waard maakt.

Heel bijzondere film, misschien is de waanzinnige intro met de stem van Max von Sydow nog wel het mooiste. Was erg gecharmeerd van de postapocalyptische omgeving met bijpassende sfeer. Het gehele camerawerk was waanzinnig en de zwart/wit-cinematografie is erg indrukwekkend. Verhaaltechnisch weinig hoogstaand maar dat neemt niet weg dat de gehele film constant erg genietbaar is. Europa is een visueel meesterwerk.

Oef... Dat viel even tegen. Hoe kan de combinatie Wim Wenders, Charlotte Gainsbourg en James Franco mislukken? Het ligt in ieder geval niet aan de prettige sferische manier van filmen die me voor het grootste deel betrokken hield bij de film. Het gaat op verhaaltechnisch vlak eigenlijk mis; het handelen van de personages is niet logisch geschreven en dat spelen zelfs Franco en Gainsbourg niet weg. Wat rest is een nogal slaapverwekkende film waarbij ik me openlijk heb zitten storen aan een paar wanstaltelijk gecaste bij-personages.

Vond dit geen verkeerde film, zeer degelijk misdaad-drama met veel geslaagde scenes. De trucjes in geluid liggen soms ietwat voor de hand maar verder worden de aanslagen op vaak nog voldoende filmische wijze in beeld gebracht. Ben niet zo'n enorme fan van het enorme 'yo niggah' gehalte en dat vind ik los van de soms wat saaie stukjes het grootste bezwaar. Grootste pluspunt is David Bowie als gangster, zijn intonatie, zijn blik, werkelijk alles is perfect, ronduit briljant acteur. Everybody Loves Sunshine is een zeer degelijke film.

Interessante docu maar ik had het gevoel dat de maker tegen het einde een aantal zaken over het hoofd ziet en te graag een moralistische conclusie wil trekken.

Een ronduit misselijkmakende film. Ik begrijp heel goed dat de nazi's heel ver waren met propaganda en dat dit een belangrijke stap is in de ontwikkeling van de propaganda maar de film geeft ook een enorm naar gevoel mee. Bij Leni Riefenstahl's Triumph des Willens en Hippler's Feldzug im Polen kon ik nog enigzins door het politieke heen kijken dat heeft er vooral mee te maken dat die films een ideaalbeeld proberen te benadrukken. Der Ewige Jude daarintegen is direct extreem haat zaaiend en het meest racistische wat ik ooit op film heb gezien. De film weidt letterlijk haar gehele speelduur aan het zwart maken van de joodse gemeenschap. De cut-up met ratten is wellicht filmisch sterk; ik werd er enkel heel onpasselijk van. Der Ewige Jude is een vreselijke film.

Meesterwerk met een waanzinnige stijl. Het Belgische dialect wordt perfect gebruikt in de zeer memorabele dialogen. Mortier weet op een ijzersterke en unieke wijze de literair beschreven wereld van Herman Brusselmans op het scherm te toveren. Ex Drummer is van begin tot eind heerlijk vermaak in een onnavolgbaare vorm gegoten.

Degelijke film over exorcisme en ik denk zelfs dat ik het na The Exorcist wel de beste vind in haar subgenre. Heeft vooral te maken met het toch creatieve verhaal. De botsing tussen wetenschap en geloof (of eigenlijk het bovennatuurlijke) sprak me erg aan en is goed uitgewerkt. Daarnaast vormt de film een erg sterk kloppend geheel. Qua horror wankelt de film in het begin nog een beetje met goedkope schrikeffecten en matige CGI om halverwege toch over te schakelen naar enkele zeer sterke stukken suspense. Zo was de scene in de stal een erg vaardig stukje horror. Grootste minpunt van de film zit hem in de veel te gelikte look en de miscast van het hoofdpersonage. Ik kreeg zwaar het idee dat Scott Derrickson's keuze voor Laura Linney veel te maken heeft gehad met een hete productie-adem die hij in zijn nek moet hebben gevoeld. Linney is veel te gestilleerd en bovendien afgewerkt knap om een dusdanige rol te spelen. Dit, plus de standaard belichting en colorgrading, zorgde er voor dat ik te veel een Hollywood-gevoel kreeg terwijl ik eigenlijk een rauw en intiem drama wou volgen. The Exorcism of Emily Rose is een uitstekende horrorfilm maar ik geloof dat hij bij een independent meer tot z'n recht was gekomen.

Een Exoricst-film vrijwel zonder exorcisme, het werkt blijkbaar en hoe: William Peter Blatty blijkt een vaardig en experimenteel regisseur te zijn die de recherche-horror (soort van niet-Italiaanse Giallo) op ijzersterke wijze weet te benaderen. Onder andere door zijn bizarre montage en bizarre kadrering weet hij de rauwheid en angst voor de moorden erg goed tot leven te wekken. In een haast somber realistische wereld wordt een link gelegd met de duivel en dit zorgt voor een verfrissende film-ervaring. Z'n experimentjes met geluid werken vaak niet maar wie denkt er nog aan fouten wanneer Brad Dourif één van de meest angstaanjagende personages uit de horrorgeschiedenis neerzet? The Exorcist III is waarschijnlijk de allerbeste vervolgfilm binnen het horrorgenre.