Meningen

In I Racconti di Canterbury tapt Pier Paolo Pasolini uit hetzelfde vaatje als bij Il Decameron. Veel middeleeuwse verhalen waarin het vaak om seks draait verteld voor de 'smaak van het vertellen'. Net als zijn voorganger (het eerste deel in de 'Trilogy of Life') is ook deze film vermakelijk. Visueel is de film zelfs vele malen sterker. Pasolini heeft de beschikking over decors en kostuums die stukken imposanter zijn en hij weet zijn middeleeuwen vol vuiligheid en seks nog geloofwaardiger te maken.

Helaas zijn de verhalen niet veel beter geworden en zelfs langer, onnodig lang. Het is soms even doorbijten maar dan hebben we wel een tamelijk unieke visie op een interessant tijdperk. Overigens toont Pasolini met z'n constant terugkerende rol aan ook nog eens een begaafd acteur te zijn. Vermakelijke film.

Hoe veel cliché's kan een mens verdragen? Raise Your Voice stelt die grens behoorlijk op de proef. Bij mij ging hij er al snel overheen. Het is natuurlijk simpel om op de vele stukken onlogica van het verhaal in te gaan maar mijn tenen gingen toch echt krom op het moment dat ons hoofdpersonage bleek te zijn toegelaten tot notabene een conservatorium met een homevideo die haar broertje had ingezonden...Ja ja. Nee, geen beste film.

Vond dit toch ernstig goed hoor. Erg sterk beladen documentaire die op zeer effectieve wijze verteld over Shaffy's wilde leven en hoe hem dat uiteindelijk nekt. Zeer veel ijzersterke scenes en speelt sterk met interesse. Vind Ramses een van de beste documentaires over muzikanten.

Erg geestige film van Roger Coreman, niet dat de grappen zo ontzettend goed zijn maar het waanzinnige acteerkwartet van Peter Lorre, Vincent Prize, Boris Karloff en Jack Nicolson weten met hun heerlijk onderkoelde spel toch een luchtige leuke toon te zetten. De sfeeropbouw en decors zijn ook erg geslaagd alleen jammer dat het verhaal niet zo veel om het lijf heeft. Hoe dan is The Raven een erg sfeervolle en geslaagde film van Coreman.

Dit is erg leuk! Een terrechte horrorklassieker. Was vooral gecharmeerd van de vrije logische opbouw in verhaal en het lekkere en vlotte schrijfwerk. Kon niet helemaal meegaan in de soundtrack maar dat weerhield me er niet van erg te kunnen genieten. Vooral de visual effects waren erg goed.

Bij deze;

Het lukt Spielberg om je mee te slepen in een wereld waarin logischerwijs iedereen zijn toevlucht zoekt in een digitale wereld. Deze digitale wereld is prachtig; een wonderwereld van fantasie en popcultuur die mij gelijk wist te grijpen. Vervolgens gooit hij er een lading spektakel in waar ik volledig in mee ging (en dat heb ik niet vaak). Daarbij moet ik zeggen dat de 4D een waanzinnige bonus was voor de beleving van deze film (misschien dat het wel een hele ster verschil maakt). De actie en camerabewegingen kwamen hierdoor bij mij veel meer tot leven waardoor de film ook als een attractie voelde.

Daarnaast is het een heerlijk epische film met prachtige odes aan de pop-cultuur. De film heeft veel liefde voor films, games en muziek die voor mij ook belangrijk zijn.

Ik heb laatst de criterion gekeken en wat een film!. Van de magnifieke opener (de rijder over het pad naar Manderlay) tot het einde, puure filmmagie. De opbouw in het verhaal is perfect en werkelijk betoverend. Wat ook opvallend is zijn de vergevorderde cameratechnieken. Er zitten vele gewaagde, experimentele doch effectieve en haast onmogelijke shots in de film. Een meesterwerk waarin werkelijk alles perfect is.

George Sluizer maakt met Red Desert Penitentiary een opmerkelijke film. Robert Rodriguez gaat er bij El Mariachi erg prat op dat hij een film maakte voor 7.000 dollar maar Sluizer biedt met slechts 5.000 dollar meer een werkje aan dat het amateurisme van Rodriguez enorm overstijgt. Verhaaltechnisch hebben we te maken met een Kafkaeske western-vertelling waarbij de cowboy wetten zijn verandert door de wetten van de filmset. Slechts op het einde stelt de film ietwat teleur verder is het een prachtige vrije film die vanaf minuut 1 enorm weet te boeien.

Ik blijf er bij; Kevin Smith is nou eenmaal geen goede regisseur. Zijn verhaaltechnische keuzes zijn soms uit de lucht gegrepen en hij weet niet altijd goed met zijn ellenlange dialogen om te gaan. Toch is Red State geslaagd en duidelijk zijn beste film. Dat komt doordat je voelt dat Smith een noodzaak zag in het vertellen van dit verhaal. Hij is furieus op katholieke organisaties die tegen homoseksualiteit zijn en dat geeft de film een pit die het de moeite van het kijken meer dan waard maakt. Kudo's ook voor de waanzinnig klinkende geweerschoten. Het neemt helaas niet weg dat Smith tegen het einde wat groffe misplaatste stappen zet. Hoe dan ook vanwege haar pit en heftige karakter best een aanrader.

In Polanski's horrors draait het vaak om de angst en het gevaar van eenzaamheid en de paranoia/overmacht die in dit soort situaties kan ontstaan. Daar is Repulsion geen uitzondering op. In rauw zwart/wit verteld Polanski ons een zeer beklemmend verhaal. Was erg gecharmeerd met de vergelijking van verrotting.

Dit is een ontzettend goede spaghetti-western. Moet ik bekennen dat ik voorheen nog twijfels had of het wel terrecht was om Sergio Sollima de "third Sergio" te noemen, ben ik nu helemaal overtuigd van zijn positie. Ik was vooral gecharmeerd van de maatschappijkritiek die hij er in wist te stoppen en dan met name met betrekking tot het onderwerp van pedofilie. Ook was het einde fantastisch, de schitterende score van Ennio Morricone. Vooral de theme waarin hij Beethoven's "Für Elise" verwerkt werkt ontzettend goed (en is natuurlijk later nog minstens zo gaaf gebruikt door Tarantino voor Inglourious Basterds). Ook speelt Lee Van Cleef hierin één van zijn betere rollen. La Resa dei Conti is een erg gaafe spaghetti-western.

Het is alsof de wikipedia-pagina (zowel qua opbouw, informatie, aandachtspunten en emotionele focus) als script gefunctioneerd heeft… Zelden een film gezien die zo triviaal te werk is gegaan met het verhaal. De casting is ook erbarmelijk, het is bijna een prestatie om van de dynamische spannende optredens van Aretha Franklin zulke nietszeggende podiumregistraties te maken.

Oei, dit is geen al te beste film. Dat Spaanse underground-horrorfilms uit die tijd misschien wel kwalitatief er het minste uitzagen van Europa is mij bekend maar dat betekent niet dat ik het goed kan hebben. Het vlakke beeld verlaagd toch echt de interesse voor wat er gebeurt en dat is hetzelfde met ronduit belabberde geluid en de debiele synch.

Het verhaal werkt voor geen kant, dat je de transformatie van wolf naar mens niet onscreen laat zien kan ik goed begrijpen. Alleen is een herdershond als wolf nogal goedkoop. En vooral wanneer hij pas vijf seconden na het weerklinken van een schot doodvalt, omdat hij dan nog even de tijd heeft om het beeld uit te lopen... Vervolgens vinden we een mensen-lijk en ta ta, ik moet geloven dat die herdershond een weerwolf was. De make-up van Paul Naschy is overigens niet veel overtuigender, als een wollig beertje is hij de schrik van de film...

Ik heb echt wel een liefde voor camp, maar zelfs camp laat je leuke/unieke dingen zien. Hier gebeurt niets. El Retorno de Walpurgis is een behoorlijk slechte film.

Lekker ambitieuze film van Brian Yuzna die in de schaduw van haar voorganger mag staan. Het hele gebeuren op de militaire basis werkt prima en is lekker sfeervol en gory. Maar ja, die tienerrelatie... Al vaak gezien, niet echt overtuigend, en ook geen voldoende meeslepend element. Vond qua dat, het latere Zombie Honeymoon van Dave Gebroe (die deze film moet hebben gezien) beter. Yuzna werkt nog wel redelijk met sfeer, bovendien zijn de zombies erg prettig, maar aan 't beeld zat ik niet gekluisterd. Leuke artidirection overigens. Return of the Living Dead III is een degelijke zombiefilm ookal had ik vrij weinig met de hele leidraad van het leadingcouple.

Allemaal wel netjes vormgegeven en de film bevat een lekkere sfeer maar het is geen film die bij de groten van de zombiehorror hoort. Heeft in mijn ogen vooral te maken met de wel heel eigenaarde bubblegum zombies, hun bijna onvermogen om gedood te worden en hun welbespraaktheid. Er zit geen prettige opbouw in de spanning en wat heb je nou aan horden zombies wanneer je ze niet kunt doodschieten? Vond dat dat afbreuk deed aan de dynamiek van de film, aan het aantal mogelijkheden en zodoende aan de spanning. Hoe dan ook, het tempo van Return of the Living Dead ligt hoog genoeg om de film nog entertainent te houden.

Redelijke kinderfilm. Kan me nog herrineren dat deze vroeger veel op feestjes werd gedraaid en dat ik vooral gecharmeerd was van de fantasie die in de welvaart werd gestopt. Vooral halverwege vond ik hem wat minder, het sentiment over vriendschap en waarde van herrineringen ging er bij mij niet in en ik ervaarde het einde dan ook vooral als een anticlimax. Ri¢hie Ri¢h is leuk om eens gezien te hebben maar geen dierbaar jeugdsentiment.

Was niet bijster gecharmeerd van deze film. Dat heeft vooral te maken met het in mijn ogen onuitstaanbare hoofdpersonage. De beste man heeft een veel te gefijnst soaphoofd en gebrekkige acteerkwaliteiten om ook maar enigszins in zijn wereld mee te gaan. De suspense-scenes waren degelijk. Er zit een lekkere portie gore in en, eerlijk is eerlijk, de foto-mobielscene was een leuke vondst (alhoewel ik het merkwaardig vind dat ze een foto kan versturen zonder hem eerst te bekijken). Toch loopt het verhaal niet helemaal lekker en ging ik niet prettig mee in het geheel. Echt slecht is Right to Die niet maar hij behoort ook duidelijk niet tot de betere MoH-films.

Bizar slechte MTV variant op misdaad-films waarbij ze hopen te scoren met de rollen van De Niro en Pacino en zogenaamde interessante dialogen. Dat deze dialogen veelal niet bij de personages passen en de montage het verhaal vooral in de weg zit dan "cooler" maakt, schijnt een bijzaak te zijn. De film heeft geen enkel benul van een verhaallijn en is alleen maar bezig om haar sterrencast one-liners uit te laten spreken. Tsja, dat is nou eenmaal geen goede basis voor een film en begint helaas al heel snel te vervelen. Righteous Kill is filmisch zwaar mislukt en denkt dat haar enige truc namelijk one-liners en haar hoofdrolspelers, wel voldoende zijn voor een film. Niet dus, en zodoende werd dit heel snel saai.

Lekkere, zoals Tarantino ooit beschreef, hang-out film. Het verhaal heeft niet al te veel om het lijf alhoewel het scenario (vooral dialoogtechnisch) toch wel bijzonder goed is geschreven. De ware magie ligt vooral bij de briljante cast, goede art-direction en de prettige sfeer.

Heerlijke Thriller- Oorlogsfilm. De verhaallijn mag dan wat onoverzichtelijk zijn en heel erg met je verwachtingen spelen; het neemt niet weg dat je twee uur lang gefascineerd aan het kijken bent. Jeroen van Koningsbrugge speelt een prachtige rol en gebruikt zijn sympathieke uitstraling om een zwaar immoreel personage neer te zetten. Erg spannende film!

In ieder geval vermakelijk. De film heeft in mijn ogen te kampen met twee enorme problemen; het tamme en vooral platte verhaal (simpele constructie en weinig sterk uitgewerkte personages) en het nastreven van een Orson Welles-achtige film. Die poging om Wellesesque of in ieder geval Kane-esque te zijn is in ieder geval mislukt. De artdirection van het werkelijke huis van de krantenmagnaat is éxact zoals die in Citizen Kane wat toch wel van een saaie en geloofwaardigheid afnemende keuze is. Sowieso werkt een film rondom een groots en imponerende man niet wanneer er een oninteressant acteur met een gebrek aan charisma wordt gecast. De film gaat over Orson Welles maar we zien in feite nooit ook maar een glimpse van Orson Welles. Eigenlijk is de enige reden waarom ik de film vermakelijk vond enkel mijn puure interesse in film en Orson Welles.

Godard's werkje is een overpretentieus knip-en-plakwerkje en Gregoretti weinig memorabel. Rosselini's Illibatezza is een geslaagd tamelijk meeslepend en lichtelijk komisch stukje maar de ware fame gaat echt naar Pasolini.

La Ricotta is niets minder dan een meesterwerk met een hoog satirische toon richting de kerk (en ik durf zelfs te zeggen naar Fellini's 8½). Het verhaal van de acteur die constant op zoek naar eten is heeft iets bijzonders en werkt bijtend in de cynische omgeving. Orson Welles geeft een schitterende rol als verveelde regisseur die in een meesterlijk interview als antwoord geeft op de vraag wat hij van Fellini vindt, dat Fellini danst...

Of Ro.Go.Pa.G. als vierluik bijzonder geslaagd is vind ik lastig om te zeggen. Maar La Ricotta maakt als één van de beste werken van Pasolini het geheel meer dan waard.

Ik begrijp helemaal niks van de negatieve kritieken. Road House is een pretentieloze vechtfilm die vanaf het begin een wereld opbouwt waarin iedere klap telt en impact heeft. De gevechtsscenes zijn waanzinnig gechoreografeerd, de film weet de hele tijd een spannende lijn tussen realisme en grote knokscenes te bewandelen en heeft een zalige sfeer en omgeving. Jake Gyllenhaal speelt een fantastisch personage en zijn lichaam en fysieke beheersing vond ik erg indrukwekkend. Ik heb in tijden niet zo genoten van een actiefilm als bij deze.

Om te voorkomen dat haar zoons net zo hard op het land moeten werken als haar man besluit moeder Rosario om in de stad te gaan wonen. Haar zoons, allemaal rond de 20, komen in een volledig nieuwe wereld die nogal onwennig is.

De film verteld het verhaal vanuit verschillende perspectieven die wisselen met de broers. Telkens wanneer we overschakelen wordt door middel van een titel het perspectief getoond. Echt heel erg veel doet regisseur, Luchino Visconti, hier niet op uit. Hij switcht gedurende het verhaal van de ene broer gerust naar het perspectief van de ander, wat gelukkig bijdraagt aan de kracht van de film. Om het volgende voorbeeld hiervan te begrijpen zal hieronder eerst het voorafgaande deel van het verhaal worden beschreven.

Simone (Renato Salvatori) is de oudste en fungeert als een soort Marco Polo voor zijn jongere broers. Hij verkent de stad en krijgt zo als eerste een meisje en er wordt zelfs een enorm bokstalent in hem ontdekt. Dat de stad meer heeft te bieden dan enkel een interessant toekomstperspectief ondervindt hij door het gebruik van alcohol en sigaretten. Als een wild beest verkend hij de wereld maar door zijn gebrek aan sturing kan hij dit niet volhouden. Wegens slechte discipline schuiven de bokstrainers hem opzij waarna hij foute vrienden krijgt.

Lees deze special hier verder: Cinema Italia: Rocco e i suoi Fratelli - Special - moviemotion.nl

In het begin vond ik hem nogal moeilijk te plaatsen, maar na het arriveren wordt het direct duidelijk: dit is een freaky verzameling van muziek en personages. Een meesterlijke ode aan de B-Film en de popcultuur die in iedere scene meesterlijk verweven zit. De muziek is erg prettig maar de show wordt zondermeer gestolen door Tim Curry in zijn briljante performance van dr. Frank. Enige puntje van kritiek vind ik de director of cinematografy. Het camerawerk had van mij veel dynamischer en gevarieerder gemogen en ik denk dat dat zeker een positieve toevoeging had gegeven aan het verdraaide karakter van de film. Ook het licht had van mij veel uitbundiger gemogen. Hoe dan ook een absolute cultclassis!

Roberto Rosselini maakt met deze debutfilm een behoorlijke indruk op me. Wist ik niet precies wat ik moest met zijn episode in Ro.Go.Pa.G. was Roma, Città Aperta ronduit indrukwekkend. De film bevat een zeer degelijke sfeerschepping en minstens twee waanzinnig indrukwekkende scenes. Anna Magnani is, zoals gewoonlijk briljant in haar rol en de priester is minstens interessant. Erg goed stukje neo-realisme. Roma, Città Aperta is een erg goede film.

Zeer geslaagde film van William Wyler met de beste prestatie van Audrey Hepburn die ik tot nu toe heb gezien. Rome blijkt de ultieme locatie voor deze vakantieachtige romcom. Het gegeven van een journalist die stiekem een verslag wil schrijven van een prinses die ‘undercover’ een dagje vrij neemt werkt erg aanstekelijk en het verhaal vouwt zich prettig en constant entertainend uit. Tel daarbij het geweldige samenspel van Hepburn en Peck op en je mag Roman Holiday een geweldige film noemen.

Oei, dit werkt totaal niet. Ik stapte hier nog redelijk positief in; als je hoofdpersonages plotseling een groot huis krijgen werkt dat op de één of andere manier altijd wel interessant. Het gevolg is wat minder. Het enige waar het om draait is de jaloezie binnen een relatie. En mocht het nou net zo zijn dat het hele suffe gedoe wat de twee hoofdrolspelers met elkaar hadden met geen zier kon uitmaken. Om de meest onbenullige dingen krijgen we ellenlange ruzies over 'jaloezie' en dat dat ene simpele gesprek wel heel veel pijn deed... Daarnaast; moet ik nou echt geloven dat die verwijfde vent van een huurder ook maar met één vinger aan een vrouw zou zitten? De dreigling voelde nogal onrealistisch. Roomies is geen beste film.

Een film die zeer veeleisend is wat betreft presentatie. Ik keek hem eerst op een flatscreen met goede stereo boxen maar vond het geluid overgestileerd en had moeite met de oneffenheden in het zwart die de 16mm met zich meebrengt. Vooral die combinatie van geluid/beeld vond ik erg onlogisch en storend dus besloot ik hem vervolgens op m'n kleine televisie met ingebouwde boxen te krijgen, en zie daar; de film werkt stukken beter.

Maar nog steeds was ik niet helemaal content met de film. Ti West kiest voor een apparte visuele stijl die zich wil voordoen als een '70s/'80s horror maar past vervolgens zijn acteursregie er niet op aan. Gelukkig wordt de film een stuk intenser wanneer het groepje (eindelijk) de boerderij betreed en waar de stukjes bordkarton één voor één de vleermuizen ontmoeten. Bevat veel traage oninterresante stukken maar ook voldoende sfeervolle stukjes horror om toch te blijven kijken.

Meestwerk! Een van de beste documentaires die ik ooit heb gezien, kreeg notabene tranen in mijn ogen bij de aftiteling. Brugger's film combineert een beangstigend beeld van een ziekelijke regime met ijzersterke humor. De vergelijking met The Great Dictator is snel gemaakt en we mogen deze film ook eigenlijk wel een soort van documentairequivalent van de Chaplin-film noemen.

Erg sfeervolle prent van Francis Ford Coppola. Gevoelsmatig heeft hij mij overigens niet heel veel meer te bieden dan sfeer. Alhoewel de film geweldige acteurs bevat weten de onderlinge verhoudingen me maar matig te boeien en kan ik barweinig met Rusty James' conflict. Het zwart-wit trucje werkt niet helemaal, maar ach het is de film vergeven. Rumble Fish is een redelijke film die het vanwege haar sfeer maakt.

Erg geestige en vooral scherpe parodie op The Beatles. Pythonesque absurditeit wordt op sterke wijze toegevoegd aan de zeer gedetailleerde carrièrelijn van The Beatles. Grote gebeurtenissen worden perfect nagespeeld waarbij vaak één klein aspect wordt verandert wat direct gevolgen heeft voor de gehele gebeurtenis. De imitaties zijn zeer overtuigend en de vele cameo’s een erg leuke toevoeging. Erg leuke Rockumentary (de eerste ooit geloof ik zelfs) van Eric Idle.

Dit is een fantastische documentaire. Het meest zinnige en inzichtelijke wat ik heb voort zien komen uit de #MeToo beweging. Daarmee wil ik de MeToo beweging niet verkeerd wegzetten, er zijn interessante artikelen, docu’s en podcasts over uitgekomen maar deze documentaire werpt nog veel meer vragen op en geeft heel veel nuances. Daar komt de hoofdpersoon niet goed vanaf maar gezien de zeer genuanceerde manier van werken lijkt me dat met deze situatie terecht. Dit is een briljante film.