Meningen

Meteen na de weinigzeggende openingssequence schoteld Kinski ons 15 minuten voor van een concert met de muziek van Paganini. Meer dan die muziek en enkele lovende woorden van een schijnbaar hitsige vrouw zit er niet in deze scene. De eerste beelden die we hierna zien zijn die van de hitsige vrouw die aan het masturberen is terwijl ze twee paarden de daad ziet doen. Hierna weer complimenten over hoe goed Paganini speelt en opmerkingen over diens waanzin...

Wie enigzins iets van Kinski weet is dat hij een briljant acteur is waarmee men moeilijk kon communiceren. Een regisseur moet door middel van beelden met zijn publiek communiceren, en ook dat gaat Kinski niet al te best af. De film bevat vooral enorm veel passie, zoals Paganini die zou hebben en zoals Kinski die heeft. Maar nergens in de film is enige vorm van techniek te bekennen, de beelden zijn vrijwel constant onderbelicht, schudderig en deze zeer matige 16mm (je zou haast zeggen 8mm) bevat niets dan tamelijk provocerende en weinig verhullende beelden (Close-ups op de daad van Kinski die een vrouw orale sex verleend en het bloederig real-time slachten van een geit zijn enkele voorbeelden). De film is dan ook geen moment entertainend en we kijken in feite naar een film van 90 minuten waarin niks anders wordt gezegt dan in de eerste 5. Eén van de vreemdste films die ik ooit heb gezien.

Ben erg gecharmeerd van deze film. De lekker klassieke Hollywooddécoupage wordt erg fijn gebruikt voor het rauwe gevangenisverhaal. Vooral de scenes in de isoleercel zijn erg indrukwekkend en bovendien met veel creativiteit gemaakt. Hoffman en McQueen spelen overigens erg goed en vormen een onverwachts goed koppel. Gevoel voor suspense was erg sterk en het groteske van het verhaal komt vooral tegen het einde goed uit de verf.

Kon hier vrij weinig mee. De verhalen zijn stuk voor stuk introducties voor nieuwe films en net bij die (paar geslaagde) shorts dat de interesse wordt gewekt gaan we al weer over naar een volgende om onbevredigt te worden achtergelaten. Beetje doelloos filmpje, dat Paris, Je T'Aime.

Deze film doet me bij herziening beduidend veel meer. WIm Wenders' ontzettende vaardigheid bij films als Der Himmel Uber Berlin en Im Weitere Ferne So Nahe werd me nu eindelijk duidelijk bij Paris Texas. De shots zijn veelvuldig gekozen en het constant zoeken naar schoonheid in rauwe en realistische beelden werkt beduiend briljant voor de sfeer. Ook het verhaal wordt heerlijk vrij en zoekend gebracht. Ik zou bijna zeggen dat dit wel eens mijn favoriete Roadmovie zou kunnen zijn.

Het is dat dit verknipte interview met Pasolini donders interessant is, want de opzet is nou niet bijster briljant. Pasolini Prossimo Nostro is eigenlijk gewoon 60 minuten interview terwijl we in chronologische volgorde foto's van Saló mogen bekijken. En wat voor'n heerlijke relativerende beelden het zijn die de inhoud van het interview benadrukken... Hoe dan ook, Pasolini is interessant en zijn statements en filosofie zijn toch minstens een voldoende waard ookal is de filmische opzet zwak.

Waanzinnige film. Falconetti levert een bijzonder memorabel blikkenspel in deze intens sfeervolle vertelling. Dreyer is qua montage duidelijk beïnvloed door de Russen en verteld z'n film met vrijwel alleen maar close-ups. De beangstigende, met veel leegte spelende, kaderingen en surrealistische decors van Herman Warm spelen een belangrijke rol in deze sterk emotionele vertelling. Ben weinig keren zo ontroerd door een film als deze en ik durf met een gerust hard te stellen dat La Passion de Jeanne d'Arc tot de beste drie silent films behoord.

Hét meesterwerk van Fulci. Na de briljante opening waarbij een priester zich op een naargeestig kerkhof ophangt begint er anderhalf uur aan bloederige scènes met een geweldige spanningsboog. Zonder dat Fulci ook maar een moment de aandacht van de kijker te verliest (iets waar hij nogal eens moeite mee heeft) sleept hij ons steeds dieper en dieper in z’n meesterlijk vormgegeven wereld. De zombies zijn doodeng, de moorden verontrustend en er wordt alles aan gedaan zodat je je hoogst ongemakkelijk voelt bij deze afschuwelijke Apocalyps. Ik vraag me af of Lucio Fulci dit niveau ook maar ooit overstegen heeft.

Verfrissende horrorfilm die me met momenten aan Hitchcock’s Marnie deed denken. Deze vergelijking doet echter niet af aan de originaliteit van de film. Vooral het eerste deel waarin hoofdpersoon Thierry zijn lieflijk rode dame ontmoet werkt enorm goed. Op herkenbare wijze begint de relatie vol wrijving en geheimen en de opbouw in bizarre voorvallen is werkelijk subliem. Helaas gaat het tegen het einde allemaal wel heel snel, wordt het (vooral omdat de film het wel poogt te zijn) storend ongeloofwaardig met als dieptepunt dat het beestje een naam krijgt. Goede verfrissende horrorfilm die toch wat behendiger had mogen omspringen met de echte horrorelementen.

Dario Argento raakt hem goed hard met deze meesterlijke Masters of Horror-aflevering. Het verhaal is erg goed geconstrueerd. De motivaties van de belangrijke personages zijn goed en overtuigend. Vooral Meat Loaf gaat door het lint. Zijn hebzucht is briljant en zijn volledige schermverschijning indrukwekkend. Het vrouwelijke personage is bloedmooi, sowieso toont Argento met name in dit werkje hoe goed hij het vrouwelijk lichaam kan (laten) fotograferen. Ik was ook erg onder de indruk van de mysthiek die Argento rondom de jas creeert. Daarnaast moet ik zeggen dat de gore waanzinnig is, het geluid erg goed en de belichting beduidend beter dan bij anders MoH-afleveringen. Pelts is een klein meesterwerkje.

Unglaubliche onzin dit. Die dialogen zullen dan wel een dubbele bodem hebben; de gehele emotie en onderlinge gesprekken tussen de twee slaan kant noch wal wanneer de ubertrieste twist plaatsvind. Waarschijnlijk één van de slechtste uit de geschiedenis van de film. Het kleine beetje punten wat ik de film kan toekennen zal enkel voor die paar goeie pitoreske shots zijn. Verder is A Perfect Getaway onbevredigende klinkklare onzin, jammer.

Een wel heel bizarre misdaadfilm waarbij het een behoorlijke tijd duurt voor ik het gevoel had dat de film haar draai had gevonden. Nicolas Roeg komt met een erg interessant gebruik van de technieken van de nouvelle-vague en maakt een interessante mix van misdaad en rock 'n' roll. Inhoudelijk vond ik de film wat lastig, zoals ik wel vaker heb bij Roeg's films kreeg ik het gevoel dat het verhaal een hele tijd stil stond. Dit werkt in z'n ene film beter dan in z'n andere en bij Performance hangt het er wat tussen in. Neemt niet weg dat de film mede dankzij Mick Jagger's zeer geslaagde rol wel heel erg charmant is.

Zat een tijdje geleden met een groepje Duitsers rond de tafel die vonden dat Tom Tykwer met Perfume: The Story of a Murderer een totaal verkeerde kant op sloeg in zijn carriere. Of dit met de heiligheid van het originele boek in de Duitse literatuur te maken heeft of zijn geslaagde eerdere stukjes 'arthouse' blijft me een raadsel. Vond deze film uitstekend en ik was erg gecharmeerd van de camerabewegingen en de contrastrijke artdirection die de geur beleving bijzonder sterk tot leven weten te brengen. Prima gespeeld en een degelijke film.

Om nou te zeggen dat Scorsese een geweldige keuze heeft gemaakt wat betreft de te behandelen titels is er één waar je aan kunt twijfelen. Een punt wat veel minder discussie oproept is de manier waarop hij er over verteld. De passie is duidelijk voelbaar en zeer aanstekelijk en nodigt uit om een hele lading van de veelal onbekende films te gaan kijken. Iedereen die ambities heeft om iets met film te doen moet deze met filmliefde overgoten documentaire eens gaan zien.

De film begint veel beter dan dat hij eindigt. Het hele aspect van omgaan met de dood en de moeite daarmee is een interessant thema wat mij helaas nog iets te geforceerd wordt gebruikt. Zo had de zelfmoord van de huismeid (ondanks dat het een goede scene is) er moeiteloos uitgekunt. Op een gegeven ogenblik begint het verhaal te veel te dwalen en worden er schimmen in het leven geroepen die niet echt werken. Pet Sematary moet het vooral van haar sterke sfeer en goede geluidsmix hebben. Verhaaltechnisch een interessante onderneming maar niet voldoende om echt een memorabel stuk horror te worden.

Heb hem als kind een aantal keer gezien maar kan me niet herrineren dat ik hem leuk vond. Misschien dat het iets met het tempo te maken heeft of dat de hele sfeer me niet aansprak. Sowieso vind ik het hele idee van een geanimeerde draak niet zo best. Pete's Dragon is één van de weinige mindere Disney films.

The Petrified Forest betekende de doorbraak van Humphrey Bogart en is een intieme gangsterfilm. Inderdaad intiem, omdat het verhaal zich vooral afspeelt binnen een klein groepje van gevangenen en gijzelaars in een leuk wegrestaurant. De film is niet zo spectaculair als tijd- en genregenoten zoals Little Caesar of The Public Enemy maar is absoluut noemenswaardig. Door de vele leuke en uiteenlopende personages is dit een zeer vermakelijke film.

Een erg lekkere horroervaring. 't zit hem vooral in de artdirection die vele zeer tot de verbeeldingsprekende omgevingen tevoorschijn tovert. Door het lekkere tempo en de goed verteerbare sfeer is dit een lekkere luchtige horrorervaring met een zeer hoge entertainmentwaarde.

Moet bekennen dat deze film toch beduidend minder is dan haar voorganger Phantasm. Bij deze film is vooral de sfeer minder. Daarnaast is het verhaal ronduit belabberd op papier gezet. Het enige wat deze film meer doet dan haar voorganger is spektacel en gore. En laat deze heerlijke overdadigheid er nou net voor zorgen dat de balans naar een voldoende neigt. Phantasm II is creatief gezien minder dan haar voorganger maar wordt door haar uitbundige gore nog redelijk gehouden.

Wat me vooral opviel bij deze film is hoe veel meer ik het origineel ben gaan waarderen. De film is vermakelijk en dat heeft alles te doen met de simpelweg ijzersterke basiselementen uit het origineel. 'The Tall Man' en de 'Lurkers' zijn geweldige personages en schitterende personificaties van iets tussen leven en dood. De catacomben ademen enorm veel sfeer uit en de zilveren ballen zijn een geweldig en macaber wapen. Bovendien geeft de Phantasm-theme altijd sfeer mee. Deze elementen zitten erin, de spanning die ze bij zich droegen uit het origineel is achter afwezig. De film gaat over de kop (met zombies en al) en wordt niet meer dan slechts vermakelijk.

Absoluut de beste verfilming van het verhaal. De status van Lon Chaney is meer dan terrecht als je kijkt naar de briljante bewegingen die hij maakt. Zijn spook is niet alleen angstaanjagend maar ook nog eens een zeer tragisch en meeslepend personage. Hulde aan het scenario en vooral de manier waarmee het verhaal wordt opgebouwd. De verloop van gebeurtenissen en het vrijgeven van steeds meer plekken (en decors) gebeurt op zeer prettige wijze waardoor we constant met nieuwe zaken worden geintroduceerd en daarbij constant worden geentertaind. De artdirection is ook meesterlijk. Van de operzaal tot het ondergrondse meer en de schuilplek van het spook; het is extreem vormgegeven, infentief en spreekt bijzonder goed tot de verbeelding. Door deze groteske decors en de intieme manier waarop ze geschoten zijn wordt werkelijk iedere scene een feestje. Phantom of the Opera is één van de hoogtepunten uit zowel de geluidsloze- als de horrorfilm.

Tsja, volgens mij moet je dit toch echt gewoon in het theater zien. Gerard Butler is niet half de Phantom die Michael Crawford op Broadway is en dat is toch echt een minpunt. Het personage komt niet goed tot z'n recht en dat gaat zwaar ten koste van de mysterie. Ook pakt de muziek hier niet altijd even goed uit. De themesong was nog goed te doen maar van de emotie van Music of the Night blijft niets meer over. Waarom nog mijn hoge waardering? de art-direction. De film is ronduit meesterlijk vormgegeven, wanneer de acteurs en de zang je niet kunnen boeien is er voldoende prachtigs om toch te blijven kijken en zelfs om een stukje sfeer te ervaren. The Phantom of the Opera is niet enorm tactisch overgezet naar film maar bevat nog absoluut wat moois om te waarderen.

Erg goede Argento die je vreemdgenoeg op creatieve wijze sterk doet meeleven met het verhaal van een meisje, een moord en heel veel insecten. Ik vond vooral het einde briljant waarbij we worden geintroduceerd aan een ongekend macaber spectacel. Ik durf te wedden dat Jonathan Demme voor The Silence of the Lambs zich even heeft laten inspireren door de kelders in Phenomena

Wat we in ieder geval kunnen zeggen is dat het spel van Cary Grant, Katherine Hepburn en James Stewart ontzettend goed is. Verder een prima film. Romcom is per definitie niet mijn favoriete genre en ik had met momenten wat moeite met het tempo. De film valt veel terug op dialoog en is erg lekker weg te kijken. The Philadelphia Story is zeer goed te doen.

Wat een overpretentieus geneuzel weer. Aronofsky mag zich als aanstellerige puber met z'n menselijke verval en wiskunde dan wel heel erg intelligent vinden uit veel zaken zoals decoupage, acteursregie en algehele uitdrukkingswijze blijkt niet anders dan oppervlakkigheid en een gebrek aan originaliteit. Was wel geboeid door de cinematografie maar de foeilelijke sounddesign en de te drukke montage doen deze geen eer aan. Voor mij bevestigt Pi heel simpel mijn afkeer voor het werk van Aronofsky.

Heel bizarre aflevering in de MOH-reeks maar absoluut geslaagd. Ben sowieso voor iedere onderneming voor meer roadmoviehorror die zo langzamerhand steeds meer interessante karaktereigenschappen krijgt. Opvallend is ook dat dit subgenre heel veel trekjes van de western begint te vertonen en daar is Pick me Up geen uitzondering op. Was erg te spreken over de enorme vrijheid die dit filmpje nam en het lekker vermakelijke spelletje dat wordt gespeeld. Overigens zijn films van deze lengte ook uitermate geschikt voor dit soort eindes, gaafe horror.

Ben erg gecharmeerd van deze Bresson. Ik vind z'n kille en onderkoelde aanpak erg effectief en ook nog eens bijzonder goed bij het onderwerp passen. De film weet vooral erg goed de leegte van het hoofdpersonage weer te geven. De benauwde ruimte waar hij slaapt en de kilheid die overal terugkomt werken erg goed. De tijdsduur is overigens ook erg goed gekozen met het oog op de bizarre filmische stijl en het tempo. Pickpocket is een uitstekende film.

Erg bijzondere horrorfilm. De thematiek van de doorgedraaide buikspreker hebben we natuurlijk al eens gezien in Dead of Night en Magic maar Pin weet toch weer een verfrissende benadering te geven. Wat vooral sterk is aan de film is de hopeloze toon waardoor je het personage van Leon de ''vriendschap'' van Pin absoluut gunt. Bovendien is de verstrooing in de seksuele ontwikkeling erg vaardig er in geschreven.

Dit is geniaal en wat mij betreft op het gebied van de 3D-ontwikkeling inhoudelijk misschien wel de belangrijkste film van het moment. Cameron liet zien met Avatar dat scherptediepte met 3D afwezig kan zijn en Wenders laat nu zien met Pina hoe dit de essentie van je film beter maakt. De diepte binnen het beeld bij Pina wordt gebruikt om de spanning die in de afstand bij de dans zitten te vertalen naar het scherm en dat is wonderbaarlijk. Film had tot op heden geen betere ode aan de dans kunnen brengen puur omdat de diepte met spanningen samenhoudt en zodoende dat aspect uberhaupt nooit heeft kunnen vastleggen. Daarnaast is het een bonus voor de schoonheid van de dans. De menselijke bewegingen komen veel beter tot hun recht (misschien omdat je immers op één scherm twee invalshoeken ziet) en ze worden een magisch onderdeel van de cinematografische schoonheid. Los daarvan heeft Wenders het ook nog eens heel mooi verfilmd. Zijn keuze voor locatie's is onvoorspelbaar te noemen maar hij vind altijd weer de schoonheid tussen de clash van wat we accepteren wat mooi en kunst is en hoe dit vervolgens in het dagelijks leven "vervuild" wordt of nauwelijks wordt gadegeslagen. Deze achtergronden zijn goud waard en de keuze om sommige dansers met pastelkleuren te laten afsteken tegen grauwe achtergronden zorgt voor een subtiel surrealisme. Pina is een meesterwerk, de ultieme filmische ode aan het werk van Bausch en voor mij hét bewijs dat 3D een terrecht essentieel onderdeel is/gaat worden in de cinema vanaf nu.

Eindelijk! meesterwerk! Er is weinig Floyd filmmateriaal uit de beginperiode wat zo sfeervol hun werk behandeld. De setting van de oude ruine in Pompeii zorgt voor geweldige beelden. Wat ook erg interessant is zijn de voorbeschouwingen voor Dark Side of the Moon, die ze toen nog aan het opnemen waren en waarvan men tijdens het draaien nog lang niet wist wat het zou worden. Geweldig tijdsdocument!

Dit was ontzettend gaaf. Een heel gaafe trip van een regisseur die duidelijk weet waar hij mee bezig is. Ik moet toegeven: het concept klinkt niet aanlokkelijk. Ik was ook al helemaal geen fan van Piranha van Joe Dante en dat terwijl ik van zijn werk een grote liefhebber ben. Van Alexandre Aja ben ik misschien nog wel een grotere fan want bij deze film laat hij een ongelooflijke fantasie zien. Hij creeert een waanzinnige setting waarin hij schaamteloos over alle grenzen heen gaat. Dat de camera duidelijk geilt op de vele mooie vrouwenlichamen wordt dusdanig zelfbewust gebruikt dat je als kijker enthousiast lachend en verlekkerd naar het scherm zit te kijken. Piranha tilt het zelfbewust knipogen naar een heel nieuw niveau. Bovendien; hoe veel gore kun je in een Hollywood film stoppen? Er wordt werkelijk alles aan gedaan om uit situaties van chaos met moordlustige piranha's zo origineel mogelijke kills te creeeren die in volle glorie op het scherm worden getoond. Het gevolg is vaak verbazing over de moordlustige vondsten en zelfs een enkele keer het DJ-massacre een oprechte schock. Piranha is een waanzinnige horrorfilm die weet te verbazen vanwege haar gedurfde, knipogende karakter maar die ook als schockhorror weet te werken. Alexandre Aja is een heel sterk en creatief horrorregisseur en werkelijk een verademing in het huidige horrorkilmaat.