• 11.463 nieuwsartikelen
  • 163.699 films
  • 10.473 series
  • 30.457 seizoenen
  • 618.725 acteurs
  • 194.176 gebruikers
  • 9.040.105 stemmen
Avatar
 
banner banner

Paganini (1989)

Drama / Muziek | 81 minuten / 95 minuten (director's cut)
1,88 13 stemmen

Genre: Drama / Muziek

Speelduur: 81 minuten / 95 minuten (director's cut)

Alternatieve titel: Kinski Paganini

Oorsprong: Italië / Frankrijk

Geregisseerd door: Klaus Kinski

Met onder meer: Klaus Kinski en Nikolai Kinski

IMDb beoordeling: 5,1 (1.154)

Gesproken taal: Italiaans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Paganini

Biografische film over de excentrieke Italiaanse vioolspeler Niccolò Paganini. Paganini weet het publiek, door als een "diabolische vampier met viool", op te zwepen met zijn emotioneel onweerstaanbare muziek. Hij verovert vele vrouwen en zijn leven wordt overheerst door de viool, geld en de dames.

logo tmdbimagelogo tmdbimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Niccolo Paganini

Antonia Bianchi (as Debora Kinski)

Achille Paganini

Helene von Feuerbach

Angiolina Cavanna

Pater Caffarelli

Marie Anna Elise Bonaparte

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Drs. DAJA

Drs. DAJA

  • 4345 berichten
  • 4444 stemmen

Meteen na de weinigzeggende openingssequence schoteld Kinski ons 15 minuten voor van een concert met de muziek van Paganini. Meer dan die muziek en enkele lovende woorden van een schijnbaar hitsige vrouw zit er niet in deze scene. De eerste beelden die we hierna zien zijn die van de hitsige vrouw die aan het masturberen is terwijl ze twee paarden de daad ziet doen. Hierna weer complimenten over hoe goed Paganini speelt en opmerkingen over diens waanzin...

Wie enigzins iets van Kinski weet is dat hij een briljant acteur is waarmee men moeilijk kon communiceren. Een regisseur moet door middel van beelden met zijn publiek communiceren, en ook dat gaat Kinski niet al te best af. De film bevat vooral enorm veel passie, zoals Paganini die zou hebben en zoals Kinski die heeft. Maar nergens in de film is enige vorm van techniek te bekennen, de beelden zijn vrijwel constant onderbelicht, schudderig en deze zeer matige 16mm (je zou haast zeggen 8mm) bevat niets dan tamelijk provocerende en weinig verhullende beelden (Close-ups op de daad van Kinski die een vrouw orale sex verleend en het bloederig real-time slachten van een geit zijn enkele voorbeelden). De film is dan ook geen moment entertainend en we kijken in feite naar een film van 90 minuten waarin niks anders wordt gezegt dan in de eerste 5. Eén van de vreemdste films die ik ooit heb gezien.


avatar van kos

kos

  • 46169 berichten
  • 8509 stemmen

Ik verbaas me er altijd over hoe iemand met zo'n rotkop nog zo'n mooie dochter heeft kunnen krijgen. Ze moet wel een buitenaards mooie moeder hebben dan.


avatar van 1976Ben

1976Ben

  • 177 berichten
  • 370 stemmen

Zoals te verwachten een zeer interessante mislukking. De versie die ik zag had een zeer slechte Engelse dub, waardoor de chaos nog groter was. Een opeenvolging van scenes die nauwelijks door enige vorm van narratie bij elkaar worden gehouden.

De mooie vrouwen, de markante kop van Kinski en de muziek maken dat je je niet hoeft te vervelen, maar uit alles doorklinkt het gevoel van willen, maar eigenlijk niet kunnen.

De bijna slotscene, waar Kinski tot bloedens toe wild op z'n viool hakt kan zich bijna meten met de slotscene van Aguirre.

Als fan Kinski moet je 'm een keer gezien hebben, maar de kans is groot dat je er hoofdpijn van krijgt.


avatar van louie

louie

  • 157 berichten
  • 8 stemmen

Met al jullie lofende kritiek, hebben jullie me toch nieuwsgierig gemaakt en wil ik deze film toch een keer aanschaffen. Ik ben een fan van Kinski en ken hem eigenlijk alleen van spaghetti westerns. Zijn dochter is zeer beslist knapper.


avatar van Drs. DAJA

Drs. DAJA

  • 4345 berichten
  • 4444 stemmen

Welke lovende kritiek?

Smeer jezelf in met pindakaas en ga op een koude dag in het park liggen, ongeveer net zo leuk als deze film.


avatar van danuz

danuz

  • 12935 berichten
  • 0 stemmen

Ik wil de film wel kort ophemelen hoor: Heerlijk hectisch, dilettantisch zelfs, vol onderbelicht cinematografie, bijna tegen het vulgaire aan zet Kinski de persoon neer. Of je wil meegaan met zijn portrettering van Paganini is een tweede. Ik wel: zulk expressionisme bevalt me wel.


avatar van DwarreI

DwarreI

  • 1170 berichten
  • 1371 stemmen

Drs. DAJA je hebt me benieuwd gemaakt! Een bezeten Klaus Kinski is altijd fascinerend om naar te kijken.


avatar van JJ_D

JJ_D

  • 3782 berichten
  • 1316 stemmen

Als biografische film een absolute miskleun. Chaotisch verteld, nauwelijks coherentie, warrige cinematografie, afschuwelijke playback op de viool, …noem maar op.

Wat echter als Klaus Kinski niet het leven van Niccolò Paganini naar het witte doek heeft willen vertalen, maar integendeel de mythe op de een of de andere manier in kaart wou brengen? Niet toevallig klinkt quasi van begin tot eind muziek, alsof het ware materiaal van deze film Paganini’s violinistiek is, en niet diens levenswandel. Overigens opent Kinski met een veelbetekenende sequens, met wisselende close-ups van enerzijds een koortsig musicerend titelpersonage en anderzijds een joelend, extatisch publiek. Misschien is dat immers hoe het altijd gaat met recalcitrante iconen? Ze groeien uit tot een embleem, ze schrijven een verhaal dat het hunne niet meer is, ze moeten voldoen aan een imago dat de buitenwereld in stand houdt. Misschien had Paginini in laatste instantie enkel nog zijn viool om zijn tragische eenzaamheid mee te bezweren? (En zijn kind, maar daarover later meer.)

Veelbetekenend is dat Kinski aan het eind van zijn eigen leven affiniteit voelt met Paganini – ook een kunstenaar die geliefd en geroemd werd niet ondanks, maar dankzij zijn vermeende diabolische trekken. Op het kruispunt tussen ziekte en genialiteit lijken omstaanders niet meer geïnteresseerd in de mens achter de naam. De artiest is een product geworden, die steeds hetzelfde kunstje moet opvoeren. Is het dan niet evident dat Paganini zich op vrouwen stort, nimmer de liefde bedrijvend maar steeds dominerend, alsof hij zijn demonen moet zien te bezweren? Is dat niet ook een vorm van tragiek, evenals de ontwikkeling van een virtuositeit die aan menselijke vaardigheden voorbij lijkt te gaan? Uiteindelijk lijkt Paganini’s oeuvre, althans zoals Kinski dat verbeeldt, inderdaad te evolueren richting haast ondraaglijke rusteloosheid. Is dat nog schoonheid? Of is het een zo op de spits gedreven en krampachtige imitatie daarvan, dat het de wetten van het esthetische fatsoen op zijn grondvesten doet daveren?

Precies dat laatste deed ook Kinski zijn hele carrière lang, met vertolkingen op (en over!) de grens van het normale, het verteerbare, de etiquette. Via de transgressie drukte hij echter een primitieve oervorm uit, precies zoals de schier waanzinnige virtuositeit van Paganini terugvoert naar de essentiële welluidendheid van de muziek als kunstvorm. En dan is er natuurlijk nog Paganini’s zoon Achille, die hij volgens historische bronnen effectief meenam op tournee. Niet zomaar besteedt Kinski zoveel aandacht aan dit kleine personage, vertolkt door zijn eigen zoon Nikolai! Het is alsof Kinski reeds preludeert op zijn eigen dood, en afscheid neemt van de puurheid van de liefde van zijn kind. Als er iets van deze film zal bijblijven, dan wel het passagewerk waarin vader en zoon met elkaar dollen. Het contrast met de verwoed vrijende of verbeten spelende Paganini is enorm: slechts in de ontmoeting met een kinderlijk universum waarin seks en sociale verbanning niet bestaan, kan Paganini/Kinski nog vrolijk zijn…ongewoon aandoenlijk!

Globaal blijft het ritme van deze film evenwel ondermaats. Globaal gesproken vergallopeert Kinski zich als cineast omdat hij het metier niet beheerst. Welke ideeën hij ook gehad heeft, de haast pornografische scènes wegen te zwaar door, net als de nietszeggende fragmenten van paarden, koetsen en wat dies meer… Voor wie verder wil kijken dan wat er te zien is, bevat 'Paganini' evenwel materiaal om even op te kauwen.

2,25*