Pina (2011)

De tweede film na Avatar die ik in 3D gezien heb en deze beviel me aanzienlijk beter. Tja, ik zie nu eenmaal liever danseressen dan die reuze smurfen.

Over de film of beter gezegd dansfilm verder. De dansscènes zagen er in 3D uitstekend uit. Voor mij is deze film in 3D dus duidelijk een aanwinst. Behalve de dansscènes vond ik ook vooral de beelden van Wuppertal vanuit oa de Schwebebahn zeer mooi. Volgens mij is dat ook de enigste stad in Duitsland die volgens mij een Schwebebahn heeft. Misschien wel de enigste stad in Europa met zo'n Bahn.

Om deze film positief te kunnen beoordelen is belangstelling voor moderne dans en oa klassieke muziek denk ik wel belangrijk. Houd je niet van Stravinsky dat kan die muziek uit Le Sacre du Printemps in die eerste dansscène wel eens erg irritant overkomen. Muziek van Stravinsky behoort nu eenmaal niet tot het meest toegankelijke uit het klassieke reportoire. Ik stoorde mij er in ieder geval niet aan. Ik kan de muziek van deze Russische componist wel waarderen mits ik er voor in de stemming ben.

3,5*

nog nooit zo'n onzin gelezen.

ik heb een stukje gezien gisteren, maar kom er niet door heen. veel had ik ook al gezien in de loop van de tijd, dus als ik Wenders moet beoordelen komt hij er maar matig van af.

Ga jij maar eens kijken op deze site Top 250 Music Meter en je zult er spoedig achter komen dat dit van jou een echt onzin bericht is.

hij wil geen discussie starten wibro, het zal wel aan zijn spelfouten liggen.

wat een mooie locatie is dat Wuppertal, dat wel, met de typische hang tram.

Inderdaad totale onzin. Als ik voor huidig publiek met m'n band een reeks jaren '50 rock 'n' roll nummers inzet (pracktisch bij welke leeftijdsgroep dan ook) heeft dat exact hetzelfde effect als 60 jaar geleden.

Mja, een relatief klein aantal nummers die zijn blijven plakken. Uit de top 100 van 1953 zijn er missch 1 of 2 nummers die nu nog voor beroering zorgen. Dat is dan ook wat men zich van de populaire cultuur van toen herinnert: 1 of 2%.

Ik wil wel inzien dat er in de top 250 allemaal "oude" muziek zit, maar in vergelijking met alles wat er door de jaren heen is uitgekomen, is dat toch 2x niets?

Van wat er dit jaar uitkomt van popmuziek zal ook maar 1% verder reiken dan 1 generatie, dat is toch geen onzin...

Ik vond deze film inspirerend om te zien, het herinnert mij eraan hoeveel je eigenlijk kan zeggen met dans.
In het begin stoorde ik mij aande dans fragmenten onderbroken door 'interviews', zeker in het begin bij Le Sacre du Printemps had ik eigenlijk gewoon het hele stuk willen zien. Nu dus toch maar een keer naar het ballet zelf gaan
Maar eenmaal in de film vond ik het eigenlijk wel wat toevoegen aan de sfeer, het blijft tenslotte een eerbetoon aan Pina Baush.

Wat ik nu zie lijkt echt nergens op. Zou het veel beter zijn in 3D...

Ik kan er niet doorheen komen. My loss waarschijnlijk.

Even vooropgesteld: ik ben geen bijzonder groot liefhebber of kenner van dans en ballet, maar zo zijdelings kan ik er best naar kijken.

Geen 3D helaas, gewoon zondagavond op de Belg, kan me bij sommige scenes heel goed het effect voorstellen, maar hier dus gewoon ouderwets 2D.

Sommige stukken zijn echt er prachtig qua dans, decors, muziek (Café Muller, Het maanlandschap) een aantal buitenscenes en de ballroom-scene vond ik iets minder.

Ook de volslagen kritiekloze en zweverige verhalen van de dansers over Pina Bausch vond ik wat teveel van het goede: een tribuut okay, een heiligverklaring hoeft nou net weer niet.

Misschien ooit nog eens in drie dimensies herzien 't is wel een film die daarin meerwaarde zou kunnen hebben.

Mooie soundtrack ook.

Pina Bausch kijken is altijd onvoorspelbaar, verassend en intens. Zelf leerde ik dit gezelschap kennen via televisie waar in het verleden regelmatig opvoeringen werden getoond.

Deze docu/dansfilm geeft een goed beeld van de artistieke kwaliteiten van Bausch, ook muzikaal is het soms een feest. Waar ik me net als wendyvortex wel aan stoorde was de heiligverklaring van Bausch door het oude en nieuwe gezelschap. Wat een gezever en overmaat aan zweverigheid. De dansers lijken, zowel letterlijk als figuurlijk, volledig in balans. To much.

Dat gezegd hebbende blijft er toch een prachtige film over.

Weer eens herzien. Blijft een enorm geslaagde film. Niet persé om Pina zelf maar omdat Wenders de essentie van dans zo goed vangt. Alles wat deze artistieke expressieve kunstvorm zich nou geliefd maakt bij mij straalt er vanaf. Het zijn dan de danssegmenten die 'm doen, en de "biografische" fragmenten zijn vrij inwisselbaar. Ook de oogverblindende choreo in downtown bieden een heel erg mooi contrast. Deze prachtige kunstvorm krijgt de artistieke cinematografische uitwerking die zij verdiend.

In de openingsscène van ’Hable Con Ella’ (Almodóvar), zie je de hoofdpersoon een uitvoering bijwonen van ’Café Müller’, van (en met) Pina Bausch, waarbij hij tot tranen bewogen is. Ik vond het nogal ongeloofwaardig, en raar, dat iemand moet grienen om een balletvoorstelling ...

…... totdat ik op YouTube de televisie adaptatie van ’Café Müller’ tegenkwam. Ik kan in alle oprechtheid zeggen dat ik zelden iets zó aangrijpends heb gezien. En je raadt het al: ik hield het ook niet droog.

Die ’bijna-heilig-verklaring’ van Pina Bausch is dan wellicht op het griezelige af, dat ze geniaal was, en charismatisch, overstijgt ieder betoog.

Een zeer terechte en sublieme hommage!

Kwam gisteravond op CANVAS. Ik heb persoonlijk niet veel met dans, maar vond het desondanks wel aardig om naar te kijken. De beelden van en vanuit de wereldberoemde Wuppertaler Schwebebahn maakten dan weer voor mij veel goed. ?

Pina is een documentaire gewijd aan de balletvoorstellingen die Pina Bausch in elkaar zette. Je moet wel in dat wereldje zitten om het echt te kunnen begrijpen en goed te kunnen waarderen. Ik had wat gemengde gevoelens achteraf, want het ziet er weliswaar fysiek zwaar en knap uit. Aan de andere kant zie ik het geniale ook weer niet. Die verafgoding van al haar dansers en danseressen komt bij mij niet over en zodoende krijg je maar weinig te weten over het leven van Pina Bausch en zie je vooral haar werken. Typisch zondagochtend-materiaal dus, voor sommigen waarschijnlijk zwaar fascinerend, voor anderen meer als achtergrondfilm wel aardig om eens te zien.

Dit soort dans gaat vooral uit van het uiten van gevoelens en sfeer. En niet zozeer een verhaal willen vertellen. Dan is het wel moeilijk om dit werk fragmentarisch weer te geven. Ik had nadien niet echt het idee waarom Pina Bausch net zo groot was. Wel de appreciatie van haar dansers. Het draait ook niet rond Pina zelf, wat uiteraard niet hoeft. Het is haar werk dat centraal staat. Maar ik hoop met zo'n film wel overtuigd te worden. Dat is moeilijk. Wel jammer, want de meest opvallende stukken waren net de getuigenissen van de dansers die via een tipje van de sluier laten weten hoe Pina werkt. Hoe ze het beste uit hen kon halen. Dat haal ik niet uit de beelden. En de dansers zijn net gewoon om zich te uiten via dans, en minder via woorden.

De dansfragmenten zijn op zich wel boeiend en doen smaken naar meer, maar ik blijf voorlopig op mijn honger zitten.