Pina (2011)

Ab-so-luut oneens. Dit is een schitterende film, met beelden van een haast hartverscheurende schoonheid, waarin zo goed als non stop wordt gedanst - weliswaar onderbroken door close ups van de vaste leden van Tanztheater Wuppertal die allemaal een korte herinnering vertellen aan Pina Bausch, maar dit droeg voor mij enkel maar bij aan de ervaring: op deze manier werden de dansers personages met een gezicht, wat gezien de heel persoonlijke manier van dansen die eigen is aan de voorstellingen van Pina Bausch eigenlijk zelfs een meerwaarde is ten opzichte van de gewone voorstellingen. Of het nu in 3D moet of niet is een discussie die we nog wel een paar jaar zullen hebben, maar ik vind het verfrissend en aangenaam, zeker in een film waar het beeld zo enorm belangrijk is als in deze.

Over dans wil ik hier niet gaan discussiëren, maar Pina Bausch weinig progressief noemen, is zoiets als Picasso een ouderwetse schilder noemen: misschien juist, maar totaal overbodig. De invloed die Pina Bausch gehad heeft op de hele danswereld kan onmogelijk overschat worden, en haar voorstellingen zijn wat mij betreft tijdloos, ijzersterk en adembenemend - deze film doet daar bovendien absoluut recht aan. Niet mijden dus, wat is dat nu!

Na het zien van de schitterende trailer kwam deze film op mijn verlanglijstje toch had ik nog wat twijfels niet zo zeer over het visuele spectakel want dit zag er goed uit maar meer over de inhoud: dans... Dit is tot nu toe niet mijn favorieten kunststijl vandaar dat ik er ook weinig kennis over had.

Gelukkig werd het mij duidelijk na het lezen van een aantal recensies dat dit absoluut geen obstakel, dus ik besloot de film te bezoeken.

De film begon naar mijn mening prachtig dit had onderanderen te maken met het functionele 3D wat ik tot nu toe alleen bij avatar ook zo heb ervaren.

Toch zakte gedurende de film dit enthousiasme een beetje weg waar ik gehoopt had op een spetterende cheoreografie waarbij grote groepen dansers gecontroleerd maar totaal onavolgbaar door elkaar heen tollen, bleek dit niet het geval te zijn de film laat op een paar uitzondering na meer individuele dansen zien die naar mijn mening soms een beetje langdradig zijn en een zekere power missen en precies die power had ik zo graag willen zien die om maar weer naar het begin terug te grijpen en wel naar de uitvoering van de sacre des printemps die deze dynamiek wel in zich heeft.

Film technisch gezien voldeed dit aan mijn verwachtingen (die zo als eerder gezegd hoog waren)

Het 3D was goed en laat het arthouspubliek nu dan ook met dit fenomeen bekend raken en aan de reacties te horen van de 65+ vrouwen achter mij vonden ze dit schitterend.

Voor de rest kent de film twee verschillen in locaties het ene gedeelte speelt zich op het podium af waarbij de camera in het publiek gestationeerd waarbij de kijker zich als theater toeschouwer waant. Het andere gedeelte is buiten op verschillende locaties zoals bijvoorbeeld de stad, dit was mooi maar had beter gekund door de omgeving te gebruiken, nu was het meer een decor in plaats van een interactieve omgeving.

Al met al geeft Wim Wenders Pina een eerbetoon waar ze met mijn luttele kennis (ook helaas na de film aangezien het inhoudelijk weinig op de vrouw zelf in gaat) tevreden mee kan zijn. Als je me nu de vraag zou stellen of het een aanrader is moet ik hier per persoon een ander antwoord op geven. Bent u een dansliefhebber dan zou ik deze film zeker aanraden maar bent u iemand die net zo als ik op basis van de trailer deze film wil bezoeken zou ik zeggen denk er nog eens goed over na!

Dit is geniaal en wat mij betreft op het gebied van de 3D-ontwikkeling inhoudelijk misschien wel de belangrijkste film van het moment. Cameron liet zien met Avatar dat scherptediepte met 3D afwezig kan zijn en Wenders laat nu zien met Pina hoe dit de essentie van je film beter maakt. De diepte binnen het beeld bij Pina wordt gebruikt om de spanning die in de afstand bij de dans zitten te vertalen naar het scherm en dat is wonderbaarlijk. Film had tot op heden geen betere ode aan de dans kunnen brengen puur omdat de diepte met spanningen samenhoudt en zodoende dat aspect uberhaupt nooit heeft kunnen vastleggen. Daarnaast is het een bonus voor de schoonheid van de dans. De menselijke bewegingen komen veel beter tot hun recht (misschien omdat je immers op één scherm twee invalshoeken ziet) en ze worden een magisch onderdeel van de cinematografische schoonheid. Los daarvan heeft Wenders het ook nog eens heel mooi verfilmd. Zijn keuze voor locatie's is onvoorspelbaar te noemen maar hij vind altijd weer de schoonheid tussen de clash van wat we accepteren wat mooi en kunst is en hoe dit vervolgens in het dagelijks leven "vervuild" wordt of nauwelijks wordt gadegeslagen. Deze achtergronden zijn goud waard en de keuze om sommige dansers met pastelkleuren te laten afsteken tegen grauwe achtergronden zorgt voor een subtiel surrealisme. Pina is een meesterwerk, de ultieme filmische ode aan het werk van Bausch en voor mij hét bewijs dat 3D een terrecht essentieel onderdeel is/gaat worden in de cinema vanaf nu.

Veel positiefs over deze dansfilm gehoord en daarom zonder verdere voorkennis aan deze film begonnen. En ik moet zeggen Pina is zware kost. Nu ligt dat vermoedelijk vooral aan mijzelf. De moderne danskunst is een kunstvorm die niet zo aan mij besteed is en aangezien Pina voor 90% uit dans bestaat lag verveling bij momenten op de loer. Die momenten waren er ook absoluut. Veel stukken dans duren me te lang en weten niets anders dan vervreemding in me op te roepen. Ik zie het verhaal of de gedachte achter de diverse choreografieën niet en het raakt me simpelweg niet.

Dat ik desondanks zonder tegenzin de film heb afgekeken zegt ook wel iets. Want hoewel Pina veel in zich heeft dat met niet bevalt, heb ik toch regelmatig met bewondering zitten kijken naar dit dansfestijn. De vormgeving, locaties en geslaagde visuele vondsten voegen bovendien echt iets toe. Pina bleek uiteindelijk niet voor mij weggelegd als geheel, maar desondanks is Pina een eerbetoon geworden aan de inmiddels overleden Pina Bausch dat er zijn mag. Haar dansgezelschap weet op mooie wijze duidelijk te maken wat haar zo bijzonder maakte en vooral de dansscènes buiten het theater wisten zelfs mij met enige regelmaat te raken. En dat is een prestatie op zich. Ik kom uiteindelijk uit op een nipte voldoende maar liefhebbers van moderne dans kunnen er moeiteloos twee punten bij optellen.

De tweede film na Avatar die ik in 3D gezien heb en deze beviel me aanzienlijk beter. Tja, ik zie nu eenmaal liever danseressen dan die reuze smurfen.

Over de film of beter gezegd dansfilm verder. De dansscènes zagen er in 3D uitstekend uit. Voor mij is deze film in 3D dus duidelijk een aanwinst. Behalve de dansscènes vond ik ook vooral de beelden van Wuppertal vanuit oa de Schwebebahn zeer mooi. Volgens mij is dat ook de enigste stad in Duitsland die volgens mij een Schwebebahn heeft. Misschien wel de enigste stad in Europa met zo'n Bahn.

Om deze film positief te kunnen beoordelen is belangstelling voor moderne dans en oa klassieke muziek denk ik wel belangrijk. Houd je niet van Stravinsky dat kan die muziek uit Le Sacre du Printemps in die eerste dansscène wel eens erg irritant overkomen. Muziek van Stravinsky behoort nu eenmaal niet tot het meest toegankelijke uit het klassieke reportoire. Ik stoorde mij er in ieder geval niet aan. Ik kan de muziek van deze Russische componist wel waarderen mits ik er voor in de stemming ben.

3,5*

Even vooropgesteld: ik ben geen bijzonder groot liefhebber of kenner van dans en ballet, maar zo zijdelings kan ik er best naar kijken.

Geen 3D helaas, gewoon zondagavond op de Belg, kan me bij sommige scenes heel goed het effect voorstellen, maar hier dus gewoon ouderwets 2D.

Sommige stukken zijn echt er prachtig qua dans, decors, muziek (Café Muller, Het maanlandschap) een aantal buitenscenes en de ballroom-scene vond ik iets minder.

Ook de volslagen kritiekloze en zweverige verhalen van de dansers over Pina Bausch vond ik wat teveel van het goede: een tribuut okay, een heiligverklaring hoeft nou net weer niet.

Misschien ooit nog eens in drie dimensies herzien 't is wel een film die daarin meerwaarde zou kunnen hebben.

Mooie soundtrack ook.

Weer eens herzien. Blijft een enorm geslaagde film. Niet persé om Pina zelf maar omdat Wenders de essentie van dans zo goed vangt. Alles wat deze artistieke expressieve kunstvorm zich nou geliefd maakt bij mij straalt er vanaf. Het zijn dan de danssegmenten die 'm doen, en de "biografische" fragmenten zijn vrij inwisselbaar. Ook de oogverblindende choreo in downtown bieden een heel erg mooi contrast. Deze prachtige kunstvorm krijgt de artistieke cinematografische uitwerking die zij verdiend.

Pina is een documentaire gewijd aan de balletvoorstellingen die Pina Bausch in elkaar zette. Je moet wel in dat wereldje zitten om het echt te kunnen begrijpen en goed te kunnen waarderen. Ik had wat gemengde gevoelens achteraf, want het ziet er weliswaar fysiek zwaar en knap uit. Aan de andere kant zie ik het geniale ook weer niet. Die verafgoding van al haar dansers en danseressen komt bij mij niet over en zodoende krijg je maar weinig te weten over het leven van Pina Bausch en zie je vooral haar werken. Typisch zondagochtend-materiaal dus, voor sommigen waarschijnlijk zwaar fascinerend, voor anderen meer als achtergrondfilm wel aardig om eens te zien.

Dit soort dans gaat vooral uit van het uiten van gevoelens en sfeer. En niet zozeer een verhaal willen vertellen. Dan is het wel moeilijk om dit werk fragmentarisch weer te geven. Ik had nadien niet echt het idee waarom Pina Bausch net zo groot was. Wel de appreciatie van haar dansers. Het draait ook niet rond Pina zelf, wat uiteraard niet hoeft. Het is haar werk dat centraal staat. Maar ik hoop met zo'n film wel overtuigd te worden. Dat is moeilijk. Wel jammer, want de meest opvallende stukken waren net de getuigenissen van de dansers die via een tipje van de sluier laten weten hoe Pina werkt. Hoe ze het beste uit hen kon halen. Dat haal ik niet uit de beelden. En de dansers zijn net gewoon om zich te uiten via dans, en minder via woorden.

De dansfragmenten zijn op zich wel boeiend en doen smaken naar meer, maar ik blijf voorlopig op mijn honger zitten.