Meningen

Vond dit toch stukken leuker dan Pieter Kramer’s andere film Theo en Thea en de Ontmaskering van het Tenenkaas Imperium, maar goed Annie M.G. Schmidt zorgt dan ook voor een solide basis. De decors zijn fris en de gezelligheid van het origineel weet gedeeltelijk te overleven. De vlotte regie en het dik aangezette acteerwerk zorgen voor een prettig stukje entertainend met veel leuke liedjes. Ja Zuster, Nee Zuster is een prima film.

Het is dat Gilliam een heerlijke sprookjessfeer op het scherm tovert die vanwege haar opwekkende nostalgische verlangens naar [/i]Monty Python's Holy Grail[/i] je als kijker raakt, dat deze film een voldoende blijft. De humor houdt de film in ieder geval niet overeind. Een af en toe sporadisch leuk geintje verbleekt bij de Python-humor en de cynische absurditeiten uit Gilliam's solowerk waarmee je de film toch al snel vergelijkt. Moet wel bekennen dat ik het erg leuk vind dat het personage 'Dennis' uit de eerdergenoemde Python-film een spin-off heeft ondanks dat zijn communistische denkwijze hier vrijwel niet aan bod ko.tHoe dan ook is Jabberwocky een degelijk stukje Fantasy-film met voldoende sfeer om af te kijken.

Erg goeie Franco dit. Zag een versie op DVD waarbij de cameraman bij het omzetten aanwezig was en ik moet zeggen dat dit cinematografisch toch wel zeer bijzonder is. De film deed me met momenten zelfs denken aan het werk van Mario Bava en Dario Argento. Heeft vooral te maken met het geweldige oog voor licht, kleur en gothische locatie 's. Ook is de Duits-talige versie (die gezien wordt als het origineel) de beste, het acteerwerk is hierin stukken beter. De psychologie van Jack the Ripper is een leuke schets maar Kinski's spel is natuurlijk het meest aanstekelijk. Zeer bijzonder werkje met een goeie soundtrack en cinematografisch zeer interessant.

Net herzien maar het blijft in mijn ogen saai. Een saai verhaal, traag verteld en vrijwel alleen maar door middel van vermoeiende dialogen. Soundtrackkeuze was bij een Tarantino nog nooit zo belabberd en ik vond het camerawerk, de decoupage en montage ook allemaal heel saai en vermoeiend. Ik blijf bij mijn oude cijfer en vind dit duidelijk het werk van een ongeinspireerde Tarantino.

Het is dat James Franco bijna niet van de echte Dean te onderscheiden is (qua uiterlijk en spel) anders had de film bij mij geen voldoende gescoord. Verhaaltechnisch is dit namelijk te mak en saai formulewerk. De scherpe randjes van Dean's leven worden niet getoond; men slaat over aan zijn tienerachtige idolisatie van Marlon Brando (wat toch echt richting het stalkerige ging), zijn daadwerkelijk levensgevaarlijke rijstijl en seksualiteit (laat staan de studiomensen die hij heeft bevredigd om aan een carriere te komen). Nee, alles wat enigszins controversieel zou kunnen zijn wordt overgeslagen en zo wordt James Dean een nogal makke film.

Dit is een zeer degelijke documentaire. Vond het wel heel erg jammer dat de film een nogal eenzijdig beeld geeft van James Dean maar ik moet bekennen dat de East of Eden outtakes erg facinerend waren. Ik was bovendien erg gecharmeerd van de situaties die ze schetsten rondom het Hollywood van die tijd, de opgang van de method-actors en Dean's plaats daarin.

Kon hier barweinig mee. Technisch gezien nogal troep en de film is, zoals hierboven al is gezegt, inderdaad zwaar oubollig. Natuurlijk heel erg goed dat de Nederlandse speelfilm vooruit werd geduwt en dat de makers van De Jantjes dit aandurfden maar voor mij wordt de Nederlandse fictiefilm pas echt interessant vanaf eind jaren '50 met mensen als Haanstra en Rademakers. De Jantjes kon me duidelijk niet bekoren.

Was hier erg van gecharmeerd. Het is natuurlijk allemaal soms wat corny maar dat neemt niet weg dat de film erg vermakelijk is. Ondanks de vele mankementen ga ik absoluut mee in de fantasy van dit verhaal en zo nu en dan zijn er toch echt visueel interessante dingen waar te nemen. Na Jason and the Argonauts ben ik absoluut benieuwd naar meer werk van Ray Harryhausen.

Wat Jeepers Creepers het kijken waard maakt is vooral het tempo. De film is vlot en de lekkere horrorsituaties volgen mekaar prettig op. Nadeel is wel dat dit duidelijk ten koste gaat van de geloofwaardigheid van de personages. Het "don't go in there"-gehalte was net iets te hoog en de film heeft net iets te veel cliché's om goed te worden. Prima film voor een horrormarathon maar écht memorabel kan ik hem niet noemen.

Zeer matige documentaire die niet veel meer lijkt dan een excuus om veel archiefmateriaal van Jimi Hendrix te verkopen. Ik heb de film op weinig van een narratief kunnen beschouwen en de film zegt vooral dat Hendrix toch wel heel goed gitaar kon spelen. Er komen veel interessante personen aan bod (Pete Townshend, Lou Reed, Eric Clapton) in weinig constructieve interviews. Erg jammer.

Vermakelijk documentaire. Voornamelijk omdat het verhaal van Jobriath wonderbaarlijk is. Los van een prachtig persoonlijk drama is het een interessant stukje van de manier waarop de muziek-industrie functioneert. Complimenten voor de animatie-sequenties alleen jammer dat er zo weinig (live) beeld van Jobriath is.

Vond hem heel erg vermakelijk, niet altijd mijn humor maar zeker een goed voor een paar sterke lachsalvo's. Ik was vooral gecharmeerd van de doorbrekende stijl. Het gemak waarmee problemen worden opgelost of zelfs erkend om vervolgens behendig gebruikt te worden in het verhaal. Ook is het geheel erg fris en sfeervol gedraaid waardoor er geen dooie momenten vallen en de film 80 minuten lang volop boeit. Erg leuk en bijzonder werkje.

Pfoei... Het is dat de film luchtig en vlot is dat hij nog degelijk uit te zitten was maar het geheel is niet best. Veel kleine plotholes en een matige sounddesign (heeft vooral met de nasynchronisatie te maken) zorgen er voor dat dit al niet briljante verhaaltje me vrij weinig deed. Kijkt prima weg, maar om nou te zeggen dat Johan memorabel is...

Ik ben diep onder de indruk van deze film. Voor mij het hoogtepunt uit Carpenter's oeuvre. Dat zit hem vooral in het vlotte tempo (en de efficientie) en de herkenning wat betreft het onderwerp. Een gruwelijk sterke film die me vanaf begin tot eind ijzersterk heeft weten mee te sleuren. Het mysterie hangt er en er wordt vlot en doelgericht omheen gespeeld. Een absoluut meesterwerk.

De tegenvaller van het jaar. Was Johnny English nog een geweldig geconstrueerde komedie die zorgvuldig met haar grappen en verhaal omging, is Johnny English Reborn een slap, onsamenhangende herkauwing met een zeer matige grapkwaliteit. Het plot bevat meer gaten dan zwitserse kaas waardoor we in een totaal van onlogica komen wat al snel helemaal niemand interesseert.

De grappen waren of een stoffige variant op het eerste deel of dusdanig slecht opgebouwd of onrealistisch dat het verre van geestig was. De aandacht en zorgvuldige opbouw die humor in het origineel kreeg zijn hier simpelweg afwezig. Het algehele tempo ligt veel te hoog en wordt opvallend sterk afgenomen wanneer er iets aankomt wat op humor moet lijken. Dit verschil in tempo is vervolgens zo opzichtig dat het zelfs een goede grap onderuit kan trappen. Ook snap ik niets van de constante panische zoomshots die de Britse stijfheid die het origineel zo sieren enorm ontkrachten en het geheel geforceerd op iets hips willen laten lijken. Zal ik nog uitwijken over alle foute beredeneringen en vervelende (grappig bedoelde) bijpersonages? Ik laat het mooi gaan, het heeft vooral als gevolg dat niemand logisch handelt en dat Johnny English niet meer als unieke kluns in een systeem opereert maar waarbij de situatie veel meer lijkt op het chaotische netwerk van een Austin Powers-film, en zelfs die James Bond-parodieen zijn superieur aan dit stuk bocht. Allemaal enorm jammer ik had hier namelijk heel veel meer van verwacht.

Fantastische documentaire. Je krijgt een kijkje in een bizarre wereld en bent aanwezig bij een indringende ontwikkeling. Voor mij een van de hoogtepunten van het afgelopen IDFA.

Erg mooie film van Truffaut die een schitterend beeld schetst van een vriendschap en de vrouw die er tussen dringt. Alhoewel dringt, tussen Jules en Jim loopt het nooit fout het is vooral Catherine die onmogelijk haar draai vind. Dit heeft een ijzersterk verhaal als gevolg waarin de emoties en gedachten van de personage uiterst voelbaar en op zeer persoonlijke wijze worden overgebracht. Herkenbaar en vooral met veel nuance.

Vergeten film die desalniettemin toch echt behoord tot de hoogtepunten van de Neue Deutsche Autoren Cinema. Deze debuutfilm van Volker Schlöndorff geeft een schitterende analyse van de sadistische kant van de mens en het oordelen over goed en kwaad. Dat deze analyse met momenten zeer aangrijpend is kunnen we onder andere zien in de beangstigende gymscène. Er zijn weinig films waarin vernedering zo voelbaar wordt gemaakt voor het publiek als in deze. Daarnaast wordt er bijzonder gespeeld en staan de schaduwrijke stukken in de schuilplaats van de jongens bol van de spanning. Een ondergesneeuwd meesterwerk.

Tsja, geen slechte Bergman maar om nou te zeggen dat dit z'n beste werk is...

Het verhaal loopt op zich wel redelijk en de beelden zijn weer mooi maar qua psychologie heeft Bergman er toch net iets minder in gestopt. Het belang van geloof, schuldgevoel, al deze thema's zijn door de beste man al eens eerder, beter en met meer passie behandeld.

Ik was tamelijk onder de indruk van deze film. Heeft voor een groot deel te maken met die kleine dingen die anders zijn in Lieberman's stijl. Hij heeft een goed gevoel voor realistische dialogen in horrorfilms die de personages net iets geloofwaardiger maken. Ook vind ik zijn keuze voor settings altijd erg fijn, wat in deze film abosluut niet anders is. De caravan bevat een stukje geborgenheid die in prettig contrast staat met de rest van de film, aangezien we in Just Before Dawn in een chaotische wildernis belanden. De moorden zijn niet beister origineel en kunnen er ten opzichte van genregenoten nog net mee door, de film moet het dan ook absoluut niet hebben van haar gore maar van de geweldige sfeer. Langzame pans door het bos en over de vlakte vergezeld door naargeestige muziek zijn een geweldige build-up. De tijd die de film neemt om haar omgeving tot leven te laten komen is behoorlijk uniek, vooral in het horrorgenre. Daarnaast heeft de film ook nog eens een lekkere freaky-killer, en we kunnen zeggen dat Just Before Dawn toch echt wel een bijzondere slasher is.