Meningen

Zo... Tarkovsky trekt even een blik heftige geluidseffecten open die een succesvol contrast vormen met de rest van deze praatfilm. Visueel niet zo uitdagend en poetisch als het gros van zijn werk maar audiotechnisch toch behoorlijk interessant (en dan met name de geluidsmix). Over het algemeen is Offret simpelweg hypnotiserend maar niet een film die ik tot zijn beste paar reken (ik geef het gros dan ook vijf sterren), teleurstellen doet ie uiteraard nergens en qua onderwerp een zeer interessante afsluiting van het oeuvre van een van de meest depressieve filmmakers ooit (maar ook een van de beste).

Zag van deze film een kopie waarin de personages in sommige scenes besloten om Duits te praten waarna ze in daaropvolgende scenes gerust weer in 't Engels verder gingen. Redelijke spaghetti-western. De film sleept je voldoende mee in haar tocht naar goud en de vele backstab-conspiracy's. Toch een beetje te simpel en kaal verteld om écht bijzonder te zijn maar vermakelijk blijft hij zeker. Van Heflin zet een leuke rol neer maar Klaus Kinski steelt toch weer voornamelijk de show als gladde badguy. Ognuno Per Se is al met al een best geslaagde western.

Puik werkje wat regie-technisch enkele geweldige vondsten bevat en wiens keuzes voor perspectief tot soms waanzinnige horror/thriller-cinema leidt, dat deze vaak komen uit een leentje-buur bij mensen als Argento en Hitchcock is de film vergeven. Wat echter minder vergeven is is de gebrekkige grip op het verhaal. Er worden talloze pijnlijk clichematige twists gegeven om toch nog maar weer even spanning op te bouwen. Als de film eerder was gestopt had ik hem hoger gewaardeerd.

Verrassende film van James Whale. Net als in diens andere horrorfilms hebben we weer te maken met een geweldige mise-en-scene. De geweldige belichting en de constant donderende geluidstrack zorgt voor een intieme sfeer. Ook speelt Whale weer erg leuk met personages en typetjes. Niet zo scherp en persoonlijk als Bride of Frankenstein maar toch zeker een goed stukje horror. The Old Dark House is een zeer geslaagde film.

Dat naast een film-noir ook een musical uitstekend werkt met een grimmige art-director toont Carol Reed aan met Oliver! De personages zijn gelukkig kleurrijk genoeg en worden dan ook heerlijk uitbundig en overtuigend gespeeld door de zowel sterke jonge als oudere cast. De liedjes zijn lekker catchy en een prettige toevoeging aan het klassieke verhaal. Minpuntje is toch dat de film nog even doorgaat na het geweldige shot van Fagin en the Artful Dodger waarin ze zingend door de straten van London lopen. Ik zei nog hardop dat het misschien wel één van de mooiste eindshots ooit was totdat er ruw werd overgeschakeld naar het veel duffere échte einde. Desalniettemin bevat de film vele iconische scènes en is Oliver! over het geheel genomen een verrukkelijke musical.

Elia Kazan levert met On the Waterfront een behoorlijk goede film af. Het verhaal van een jonge vent die twijfelt tussen het vrijgeven van informatie over de dominante criminaliteit in de haven en het stilzwijgen en werk behouden wordt erg boeiend in beeld gebracht. De locatie is werkelijk ijzersterk gekozen en Marlon Brando speelt een waanzinnige rol. Karl Malden is overigens zeer memorabel als Father Barry en de film blijft erg goed bij. On the Waterfront is terrecht een klassieker

Alhoewel allemaal behoorlijk voor de hand liggend, weinig gewaagd en met momenten zelfs zeer clichématig nog redelijk entertainend. De kinderen speelden goed en waar Pfeiffer nog wel eens gemaakt over wou komen wist Clooney het geheel redelijk vol te houden. Grootste minpunt is het eeuwige gezever tegen het einde, de boodschap is allang duidelijk en ze hadden veel sneller en scherper kunnen eindigen.

Wéér een sterke van Wilder. Als ik zou zeggen dat ik enorm moest lachen om de komedie zou ik liegen maar de grappen zijn in ieder geval scherp en Wilder geeft een facinerende visie op de tijd. Het verhaal verloopt vlot en behandeld met veel souplesse de scheiding tussen arm en rijk, de zojuist bevreidde Duitsers, het communisme en het kapitalisme van Amerika. De manier waarop Wilder dit behandeld is erg bijzonder, een sterke film.

Was dat einde er niet aangeplakt tegen Argento’s zin in? Zou veel verklaren, het is namelijk een schandalige zonde om een dusdanig imposante horrorfilm als Opera te eindigen als goedkope ode aan Phenomena. Want imposant is Opera zeker, alleen al omdat Argento’s alternatieve camerawerk hier op z’n uitbundigst is en briljant in functie staat van de film. Veel lange track- en craneshots die soepel door de opera en het appartement bewegen terwijl de vormgeving een duidelijke inspiratie laat zien van Suspiria en Inferno. De moorden zijn zoals gewoonlijk bruut en de ontknoping ver te zoeken. Neemt niet weg dat al het voorafgaande verhaaltechnisch erg netjes is en zelfs inventief wordt gemixt met de productietechnische kant van de opera. Jammer van het einde maar absoluut een hoogtepunt uit het oeuvre van Dario Argento.

Behoord in mijn ogen tot de beste drie films van Bava. Tevens degene met de meeste invloed op westerse regisseurs (dat meisje is wel een heel slimme fondst). Ook visueel één van de beste Bava's. Met gotische lichttaferelen 's nachts en een intense rauwheid overdag.

Sympathiek project maar de afwezigheid van een sounddesigner en setgeluidsman maakt dit tot een filmische hel. Wanneer je met een Sony HVR-Z1 draait kun je er redelijk professioneel uit zien als je je maar bewust bent van de "andere" filmische middelen. Dat is hier dus niet het geval, al het direct opgenomen geluid klinkt ver weg daarbij bevat het een enorme kerkgalm en het foley geluid (o.a. de zombie-effecten) klinken als archief materiaal waardoor de film vanuit een geluidsoogpunt al helemaal verknalt is. Dan hebben we ook nog te maken met een cameraman die niet verder komt dan wat leuke rijdertjes (het licht is echt om scheurbuik van te krijgen) en we kunnen gerust zeggen dat van alle benutte filmische middelen al 85% verknalt is. Na drie minuten in de film blijkt ook al dat de heer Haugegaard geen echte acteursregisseur is en wat overblijft is eigenlijk niets wat het kijken waard is. Erg jammer want de kleinschaligheid van dit project brengt natuurlijk een bepaalde vrijheid met zich mee die voor horror interessant is en de gehele setting van een zombie-apocalypse in een kerk is ook goed gevonden. Het resultaat van Opstandelsen is echter in de verste verte niet de moeite waard.

Redelijke film over een gezin met een suïcidaal zoontje. het scenario is redelijk goed, wat een behoorlijke prestatie is aangezien dit een erg moeilijk onderwerp is qua doseren. Het sterke van het scenario en de uitmuntende acteerprestaties vind ik helaas niet terug bij Redford en de editting. Het is allemaal te simpel, te mislukt Hollywoodachtig geregisseerd. Er had veel meer gerekt kunnen worden in de scènes om zo de emoties meer de tijd te gunnen. De film is absoluut vermakelijk maar het scenario had in mijn ogen veel meer potentieel.

Ongelooflijk dit. Dit is zo ontzettend goed geschreven, nog nooit zo'n geweldige Spaanse horror gezien. Zeer bittere pil en gedoemd een klassieker te worden. Die scene met dat medium... één van de beste vijf horrorscenes ooit, zonder twijfel.

Zeer geslaagde Italiaanse horror waarbij het duidelijk is dat Riccardo Freda's samenwerking met Mario Bava sporen heeft achtergelaten. De contrast- en kleurrijke lichtcomposities en keus voor gotische locatie's met klassieke en bijzondere architectuur lijken zo uit een film van Mario Bava te zijn gestapt. Het verhaal is behoorlijk vermakelijk en er is sprake van een lekkere spanningsopbouw waarbij de geweldige violen-soundtrack erg goed helpt.

Wat me ook erg opviel was hoezeer Dario Argento geinspireerd moet zijn door deze film bij het maken van Suspiria en Inferno. Verhaaltechnisch zijn er vele overeenkomsten en enkele lijken bijna identiek terug te keren. Ook de brand op het einde moet hij een lekkere spize hebben gevonden voor zijn eigen licht en gothiek spectakels.

L'Orribile Segreto del Dr. Hichcock is een mysterieuze horrorfilm die dankzij de Bava-achtige elementen een erg goede indruk achterlaat.

Een weinig spectaculaire opening voor deze hoogst macabere film. De te lange vliegtuigrit en de matige eerste aanraking met het kasteel doen weinig vermoeden van de gruwelen die nog gaan komen. Het is dan ook dat Mario Bava vanuit het niets de film opbouwt. Eerst door middel van zijn cinematografie waarbij hij het oude kasteel imponerend en klassiek gotisch doet opleven door middel van geweldig licht en dikke lagen rook.

Zorgvuldig wordt er een creepy sfeer opgebouwd om na een half uur groots uit te pakken. Zeer mooi vormgegeven moorden in combinatie met een beangstigende killer kenmerken dit meesterwerk. Het meest geslaagde is misschien nog wel het uiterst nare en unheimliche gevoel wat je als kijker constant blijft achtervolgen. Tot aan de slotakte wordt de film volgestopt met occulte zaken en sterke kippenvelopwekkende scènes. Eén van de beste gotische horrorfilms, één van Bava’s mooist vormgegeven films en daarmee een hoogtepunt uit diens oeuvre. Gli Orrori del Castello di Norimberga is niets minder dan een briljante en angstaanjagende film.

Als documentaire stelt het allemaal maar weinig voor. Veel van verhaal of een zoektocht naar de man is er niet. Wat wel goed is aan de film is dat we een enorm intiem beeld van Welles krijgen. Vooral in zijn eigen filmpjes en in interviews laat hij vaak zijn grootsheid en status vallen om te tonen wat hij werkelijk graag wil. Echt eerlijk antwoorden zal hij nooit, maar in deze film komy Welles een stuk eerlijker over.

Het hoge cijfer geef ik vanwege de geweldige beelden. Het archief van Orson bevat bijzondere facinaties en er zitten veel bijzondere stukken film in die anders waarschijnlijk niet (of severly damaged) het licht hadden gezien. Ik krijg bij deze documentaire vooral het gevoel dat Welles een artiest was die nooit écht (met uitzonderingen daar gelaten) heeft kunnen maken wat hij graag wou.

Ik heb twee uur in totaal ontzag naar deze film gekeken. Terwijl ik zelf doorgaans niet hou van chaotische montage en films waarbij emotie ondergesteld is aan ritme, kon The Other Side of the Wind mij intens boeien. Misschien is het wel de hervonden vrijheid van Orson Welles; hij besloot geen script te schrijven, gebruikte een crew niet veel groter dan een documentaire-ploeg en gaf zelf aan geen ‘Orson Welles-film’ te willen maken. Doordat hij al zijn gebruikelijke houvast verlaat krijgen we een film die een beeld van Hollywood (en van Welles zelf laat zien) die heel kernachtig en met finesse en venijn Welles verhaal verteld. Wie is Orson Welles geworden en wat is het systeem er om heen? Ik heb het gevoel dat deze film een doorbraak is in Orson Welles stijl en in zijn inhoudelijkheid. Ik durf het zelfs een van zijn beste films te noemen.

Kan er niets aan doen maar ik blijf Otto Waalkes een sympathieke komiek en filmmaker vinden. Z'n grappen zijn soms erg flauw maar hij slaat met zijn flauwheid ook vaak leuke bochten in die dan onverwachts geestig uitpakken. Hetzelfde geld voor Otto's Eleven. Het is voornamelijk een erg sympathieke en onschuldige bedoening die je meermaals hardop doet lachen.

Helemaal niet verwonderlijk dat deze documentaire het zo goed doet in het buitenland. Een typisch Hollands verschijnsel ook nog eens heerlijk aangedikt met veel shots van de rosse buurt begeleid door orgel muziek waardoor zelfs ik (ik loop er dagelijks langs (onderweg naar school welteverstaan) Amsterdam begin te romantiseren. En dan hebben we ook nog eens een mooi verhaal; verkeerde keuzes, straatvolk en een heerlijke nuchtere benadering van problemen. Veel boeiende anekdotes en de film weet ook ijzersterk het dagelijkse gangetje vast te leggen. Tel daar een aantal filmische emotioneel beladen scenes bij op zoals de expositie waarbij wijkagent met hoer danst terwijl "Aan die Amsterdamse Grachten" over de dansvloer schalt en een sneeuwgevecht tussen beide zussen en je kunt Ouwehoeren met gemak een pracht van een documentaire noemen.