menu

The Other Side of the Wind (2018)

mijn stem
2,99 (44)
44 stemmen

Verenigde Staten / Frankrijk / Iran
Drama
122 minuten

geregisseerd door Orson Welles
met John Huston, Robert Random en Peter Bogdanovich

Een negenenzestig jaar oude filmregisseur, Jake Hannaford, probeert hopeloos zijn carrière nieuw leven in te blazen. Hij heeft hierin weinig succes. Maar dan, op zijn zeventigste verjaardag, treft het noodlot hem daadwerkelijk. Hij komt om bij een auto-ongeluk. Hannaford was juist bezig met een filmproject, waarbij de hoofdrolspeler de productie verliet. Na de dood van Hannaford probeert men toch zijn film af te krijgen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=lTtpX7WTH9U

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van xgogax
kevin_vp schreef:
Het is gewoon een marxistisch pamflet, weinig mis mee, maar het geheel mist ambiguïteit bv. Het einde.
Waarom zou een film van Antonioni dubbelzinnig moeten zijn ? Waarom zou een film überhaupt dubbelzinnig moeten zijn ? Zabriskie Point (1970) komt inderdaad heel erg direct ( ongenuanceerd ) over , maar als cinema is het allemaal erg ' oprecht ' en poëtisch gedaan . Met Zabriskie Point (1970) leverde Antonioni kritiek op het McCarthyisme van de jaren ’50 in de VS . En waar kun je als filmmaker het beste kritiek leveren op het kapitalisme , natuurlijk in het hol van de leeuw zelf , in de States !

Soms is het noodzakelijk om ongenuanceerd uit de hoek te komen om een punt te kunnen maken .

Bovendien is Zabriskie Point (1970) ook als het audiovisuele medium een onvervalst meesterwerk . Het einde is juist geniaal ..

avatar van kevin_vp
4,5
xgogax schreef:
(quote)
Waarom zou een film van Antonioni dubbelzinnig moeten zijn ? Waarom zou een film überhaupt dubbelzinnig moeten zijn ? Zabriskie Point (1970) komt inderdaad heel erg direct ( ongenuanceerd ) over , maar als cinema is het allemaal erg ' oprecht ' en poëtisch gedaan . Met Zabriskie Point (1970) leverde Antonioni kritiek op het McCarthyisme van de jaren ’50 in de VS . En waar kun je als filmmaker het beste kritiek leven op het kapitalisme , natuurlijk in het hol van de leeuw zelf , in de States !

Soms is het noodzakelijk om ongenuanceerd uit de hoek te komen om een punt te kunnen maken .

Bovendien is Zabriskie Point (1970) ook als het audiovisuele medium een onvervalst meesterwerk . Het einde is juist geniaal ..


Antonioni is superieur als hij de vervreemding en kilheid toont van de Bourgeoisie. (Zijn trilogie is fenomenaal) Mijn voorkeur gaat uit naar Fellini, Entranced earth of het recente Lazzaro Felice als het gaat om de poëtische en empatische weergave van de uitgebuite proletariërs en de verzetsleiders die deze massa vertegenwoordigen.

We wijken iets teveel af vrees ik. We delen dezelfde utopische idealistische overtuiging. Helaas zijn we in de minderheid.

avatar van Querelle
5,0
Ik heb begrepen dat Welles bijna alles zelf heeft gemonteerd aan deze film. Wat het aandeel van editor Bob Morawski (spiderman), Bogdanovich en andere producers is geweest, nadat de film uit de kluis is gehaald, weet ik niet precies en maakt me ook niet zo heel veel uit.
Qua inhoud is het nog steeds een Welles film, maar in de vorm heeft hij eigenlijk twee films die buiten zijn comfortzone lagen, geschoten. Het is tegelijkertijd een ode aan en een kritiek op de Europese arthouse cinema. Vooral Antonioni, maar ik associeerde sommige momenten ook wel met andere regisseurs.
Orson Welles zelf is echter het grootste lijdend onderwerp van zijn eigen film. Hij gunt zichzelf bakken vol kritiek over hoe hij met mensen omgaat, hoe hij films tot stand probeert te krijgen en wat hij zo opzichtig onder het oppervlakte probeert weg te vegen: Zijn schaamte, zijn verborgen verlangens. Dit wordt doorgetrokken naar de mannelijke regisseur in het algemeen. Welles, John Huston, maar ook mensen als bv. Visconti en Pasolini (met hun voorliefde voor jonge mannen) De camera wordt in hun handen een male gaze en de betrekkingen met de prachtige acteurs en actrices wordt ingewikkeld en onhandelbaar.

De film-in-de-film, een typische Europese arthouse film. heeft verwijzingen naar Pasolini, en Antonioni en is behoorlijk abstract en plotloos. Een man achtervolgt een vrouw en wordt uiteindelijk door haar gedomineerd. Deze film is mooi geschoten en eindigt werkelijk spectaculair.

Het hart van de film is een feest ter ere van de eerste vertoning van de Europese film in het huis van een vriendin van de regisseur (de stoïcijnse Lilli Palmer). Dit deel doet denken aan La notte van Antonioni, maar met een intensiteit die doet denken aan Fellini of zelfs Cassavetes. Mensen schreeuwen, worden dronken, maken ruzie en doen beschamende confessies. Er komen paspoppen, dwergen, en vuurwerk aan te pas, maar toch gaat het nergens over de schreef.
Het geheel is werkelijk fabelachtig gemonteerd en gefilmd: snel, dynamisch (hysterisch is misschien een beter woord). Zwart-wit en kleur worden om de haverklap afgewisseld en de acteurs zijn allen in top vorm.
Vooral John Huston en Bogadanovich. Hun gesprekken zijn het centrale punt van de film en dat is ook waar Welles zichzelf het meest kwetsbaar toont. Hij had ook wel wat goed te maken met Bogdanovich, als je hoort hoe die vriendschap zich in werkelijkheid heeft voltrokken. Welles is in deze film zelf Citizen Kane geworden, die met de billen bloot moet. Verstandig dat hij de rol die voor hem was bedoelt aan John Huston heeft gegeven.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik een film met open mond gekeken heb. Het is een film die op verschillende manieren binnenkomt en ook verschillend geïnterpreteerd kan worden. Hoe er van deze chaos uiteindelijk een geordende afgemeten film is gemaakt is misschien wel het grootste wonder.

avatar van Onderhond
1,0
Yuk.

Pompeus, dat is vooral het woord waar ik achteraf mee in m'n hoofd zat. Misschien niet zo heel verwonderlijk, aangezien het hier gaat om een film over film, die verzanden wel vaker in hoogdravend gemijmer. Welles probeert het nog wel op te leuken, maar ook daarin faalt hij compleet.

De dialogen zijn compleet verschrikkelijk. Als Welles het kritisch bedoeld heeft, blijft het veel te netjes en te braaf, als het serieus bedoeld is dan is het werkelijk om te huilen. Ook de regie en editing zweven ergens tussen schip en wal. Het is allemaal erg druk en zenuwachtig, maar nu ook weer niet zo dat het strak rhythmisch en overweldigend wordt.

Acteerwerk is matig, de film in film is dan nog het leukst (maar blijkbaar wordt daar dan de draak mee gestoken). Ik heb sowieso al snel een hekel aan regisseurs die films over het vak maken. Of het nu kritisch bedoeld is of als ode, het voelt al snel aan alsof men erg graag zichzelf hoort praten. Deze film is daar eigenlijk een perfect voorbeeld van. Vervelend van start tot finish. Half puntje voor de vorm die toch nog enigsinds uitdagend is, hoe gefaald ook.

1.0*

avatar van McSavah
4,5
Ik sluit mij aan bij de lofzangen.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:57 uur

geplaatst: vandaag om 22:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.