menu

Lazzaro Felice (2018)

Alternatieve titels: Happy as Lazzaro | Heureux comme Lazzaro

mijn stem
3,59 (116)
116 stemmen

Italië / Zwitserland / Frankrijk / Duitsland
Drama
130 minuten

geregisseerd door Alice Rohrwacher
met Nicoletta Braschi, Sergi López en Alba Rohrwacher

Lazzaro is een jonge boer die over een uitzonderlijke goedheid beschikt en die in het landelijke Inviolata woont. Het leven op het platteland is eeuwenlang hetzelfde gebleven: de markies buit de boeren uit die, op hun beurt, van Lazzaro profiteren. Op een zomer raakt laatstgenoemde bevriend met Tancredi, de zoon van de markies. Het is hierdoor dat Lazzaro door de tijd kan reizen en die hem naar de moderne wereld zal leiden.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=JBpeb1sXgw0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Verhoeven
4,5
Ben benieuwd wat Rohrwacher met dit thema doet. Niet de eerste keer dat ze gaan 'tijdreizen'.

avatar van kappeuter
kappeuter (crew)
Vanaf 21 maart 2019 in de bioscoop (Cinemien)

avatar van Arnie
3,5
Aangename verrassing van Rohrwacher. Le Meraviglie kon me absoluut niet boeien, maar dit is andere koek. Allereerst al het portretteren van de arme boerenbevolking in een geïsoleerde uithoek op het Italiaanse platteland is erg mooi en puur gedaan. Dan het peronage Lazzaro dat in de categorie 'goede idioten' (in positieve zin) geplaatst kan worden - waarmee Rohrwacher zich een Italiaanse neo-realist toont. Ten slotte is het verhaal dat zich zeer verrassend ontwikkelt (en waarover dus weinig meer te zeggen valt hier) erg inventief.

Het enige dat Rohrwacher misschien verweten kan worden is dat de geportretteerde ellende alsmede de kunstmatige polarisatie van goed en kwaad er soms wat dik bovenop ligt. Maar het levert wel een mooie, poëtische prent op.


avatar van kevin_vp
4,5
Wat is erger: Het feodalisme of Adam Smith's filosofie genaamd het liberalisme?

avatar van Domi Jacques
4,0
Poëtische en filosofische parabel die prachtig het contrast tussen kinderlijke onschuld/naïviteit en de uitbuiting door een feodale en neoliberale samenleving verbeeldt. Vooral de kritiek op de laatste is striemend. De boeren zijn misschien wel verlost van het juk van het leenstelsel, maar lijden des te meer onder armoede en egoïsme. Er is geen plaats meer voor onschuld en solidariteit, Lazarro is ontheemd (mooi geïllustreerd door zijn tranen nadat hij een alleenstaande olijfboom omringd door kunstgras opmerkt).
Het gebruik van een 16mm film geeft een korrelig effect, welke het Italiaanse landschap met een warme en nostalgisch gloed overdekt. De erg aanwezig geluidsband (staccato piano, het ruisen van de winden, het geknars van grind, etc.) versterkt het magisch realisme.
Religieuze symboliek is alomtegenwoordig: e.g. verwijzingen naar het leven van Franciscus van Assisi (het pact met de wolf - rode draad door de film, communicatie met dieren en kennis van de natuur, centrale plaats van zon en maan, afwijzing van voedsel en kleding), de herrijzing van Lazzarus, de serenade van Giuseppe (Jozef) aan Mariagrazza, etc.. Ook sneren naar de moderne katholieke kerk (verdwijnen van de muziek uit de kerk) zijn aanwezig.

avatar van John Milton
4,0
Die Lazzaro doet me echt zo aan Robert Sheehan denken

4,0
Prachtige film, draait nu op iffr.

avatar van voskat78
4,5
Erg van genoten!

avatar van tbouwh
4,5
geplaatst:
De echte koning van de stad had een wolf aan zijn zijde.

avatar van tbouwh
4,5
geplaatst:
Ergens in het Italiaanse binnenland is een boerencommune ontsnapt aan het lineaire voortgaan van de tijd. Een draconische markiezin houdt op de kunstmatige piloot een systeem van uitbuiting in stand: er kwam nog niemand langs om de onderdrukte families te vertellen dat de deelpacht al lang is afgeschaft.

(...)

Er was een mythische tijd waarin alleen wolven de koning van de Italiaanse stad konden voeden. Met die gedachte in het achterhoofd is het niet meer dan logisch dat een prachtig wit wezen zich tot de beschermheilige van Lazzaro ontpopt. Op het niveau van het verhaal zijn we het geloofwaardige op dat moment al lang gepasseerd. Op het niveau van de fabel ontstaat hier echter juist een opening: in Rohrwachers wereld kan een simpele ziel een groot bedrog aan de kaak stellen. Grote maatschappelijke constructies (feodalisme, neoliberalisme) worden ontwapend in een filmlandschap dat alleen bloeit voor de onderdrukten. Een sleutelrol is weggelegd voor de helende kracht van muziek: het was Fellini (Le notti di Cabiria) die begreep dat de wonderlijke verschijning van klanken troost en verlichting kon bieden.

volledig

4,0
geplaatst:
De film is een soort Capharnaüm (2018) - MovieMeter.nl of Dickens-achtig verhaal die zich in Italië afspeelt en bevat ook enige magisch realisme waardoor de film op Fellini’s vroege films lijkt. De film is een felle aanklacht tegen de extreme uitbuiting (moderne slavernij) en grote armoede aan de onderkant van hedendaags Italië waarvan we alle vormen voorbij zien komen, van middeleeuwse feodalisme tot daklozen en uitbuiting van immigranten. De boodschap is echter tegengesteld aan die van Capharnaum want zwaar pessimistisch: de mens gelooft nu eenmaal in ongelijkheid en laat zich makkelijk bang maken zodat de wereld niet anders kan zijn dan er een van ‘dog eat dog’ waarbij iedereen de ander probeert uit te buiten. Zelfs als je een slaaf bevrijd dan weet hij niets anders dan meer ellende te vinden, zodat de afschaffing van de slavernij geen verschil maakt.

Er is echter een transcendent licht, belichaamd door de heilige die waarachtig goed is en de ander slechts wil helpen in plaats van gebruiken. Dat is de jongen Lazzaro in de film waarvan de naam (net als de titel Capharnaum dat deed) uiteraard naar de Bijbel verwijst: in de Bijbel is er een Lazarus die bedelt en een Lazarus die door Jezus uit de dood wordt opgewekt en Lazzaro van de film lijkt naar beide te verwijzen. Dat de jongen Lazzaro anders is en niet van deze wereld wordt ook benadrukt doordat hij geen ouders zou hebben, niemand weet waar hij vandaan komt en hij niet ouder wordt waardoor hij eeuwig zijn jeugdige engelengezicht behoudt. Maar zulke goedheid en zuivere onschuld – die bij Lazzaro wel grenst aan de naïviteit van een idioot – is dus niet van deze wereld en de wereld heeft dan ook geen plaats voor Lazzaro (in die zin lijkt de film op The Green Mile (1999) - MovieMeter.nl). Tegenover de glimlach van Zain in Capharnaum staat de traan van Lazzaro in Lazzaro Felice.

De film is alleraardigst maar in vergelijking met Capharnaum doet voor mij de fabelvorm van de film wat afbreuk aan Lazzaro Felice: waar Capharnaum een volwassen film over kinderen is, is Lazzaro Felice bijna een jeugdfilm over volwassenen.

avatar van mrklm
2,0
geplaatst:
Lazzaro [Adriano Tardiolo] is een vriendelijke, behulpzame jonge boer in een dorpje waar de Marchesa Alfonsina De Luna [Nicoletta Braschi] de touwtjes stevig in handen heeft en de bevolking uitbuit. Een bijzondere vriendschap met Tancredi [Luka Chikovani] heeft een bijzondere uitwerking: wanneer Lazzaro terecht komt in de grote stad, blijken de vroegere inwoners van zijn geboorteplaats niet alleen te zijn verhuisd, maar ook stukken ouder te zijn geworden. Dat een totaal onveranderde Lazzaro ineens voor hun neus staat doet hen vermoeden dat er iets bijzonders met hem aan de hand is.

Lazzaro is een ééndimensionaal karakter en voor de overige karakters kun je nauwelijks enige sympathie opwekken in dit drama met licht-komische, maar zwaar religieuze ondertonen tot aan het ronduit dwaze einde. Die gebrekkige karakteriseringen in een flinterdun en niet al te boeiend verhaal maken dit tot een langdradige en zo nu en dan slaapverwekkende zit.

avatar van BBarbie
4,0
geplaatst:
Imposante parabel over uitbuiting en standsverschillen in verleden en heden, gezien door de ogen van een simpele ziel. Ik vond het eerste deel over de feodale verhoudingen in het verleden indrukwekkender dan het hedendaagse tweede deel, mede vanwege de schitterende natuuropnamen van Midden-Italië.
Een erg mooie, maatschappijkritische film van Alice Rohrwacher (de jongere zuster van Alba R., die in deze film de hedendaagse Antonia speelt).

1,0
geplaatst:
Wat een saaie film. Ga niet!

avatar van John Milton
4,0
geplaatst:
Te laat, gistermiddag geweest.

avatar van Ferdydurke
4,5
geplaatst:
Sjit-sjit-sjit, ik ook. En het was nog wel zulk mooi weer. Waar ben ik mee bezig.

avatar van MrEd
2,5
geplaatst:
Bij deze film hink ik op 2 gedachten. Enerzijds een mooi verhaal over uitbuiting en ongelijkheid. Er zit wel een flinke laag religie overheen maar dat is typisch Italiaans. MM gebruikers hebben het verhaal hierboven al een stuk beter verwoord. Toch heb ik moeite met de film omdat ik het een langdradig en niet altijd even boeiend verhaal vind waar doorheen geworsteld moet worden. Alhoewel ik het eerste deel van de film meeleef met de wat naïeve Lazarro word ik gewoon niet in het verhaal gezogen.

avatar van Ferdydurke
4,5
Fantastisch personage, deze Lazzaro. Eén van de mooiste die ik de laatste jaren ben tegengekomen.

Alice Rohrwacher zegt over hem in de Volkskrant dat hij de film een religieuze dimensie geeft, 'al is dat eerder een prehistorische religie dan de latere, dogmatische variant'.

Toch moest ik - bij het weerzien van Antonia met Lazzaro - denken aan de speculatie van C.S. Lewis over de mens van vóór de zondeval:

I do not doubt that if the Paradisal man could now appear among us, we should regard him as an utter savage, a creature to be exploited or, at best, patronised. Only one or two, and those the holiest among us, would glance a second time at the naked, shaggy-bearded, slow-spoken creature; but they, after a few minutes, would fall at his feet.


Lewis gaat dan wel onbekommerd uit van het dogma van de erfzonde, maar aan de andere kant: de tijd van vóór de zondeval zou je met recht 'prehistorisch' kunnen noemen

avatar van Drulko Vlaschjan
4,0
Mijn favoriete film van het jaar tot nu toe. Ik ging erheen zonder enige voorkennis en dat raad ik iedereen aan. Dat het qua sfeer teruggrijpt op de hoogtijdagen van de Italiaanse cinema en een magisch realistisch tintje heeft is genoeg; meer kun je beter niet weten.

Het eerste uur vond ik op zich mooi, maar toch vrij saai. Het gissen naar de tijd waarin het speelde was een leuke bezigheid. De jaren dertig, dacht ik eerst. Toen kwamen de brommer (jaren '50?) die telmachine (jaren '70, schat ik), de walkman (jaren '80) en het nummer Dreams van onze eigen 2 Brothers on the 4th Floor (jaren '90).

De omslag kwam toen Lazzaro van de berg kukelde. Totaal onverwacht kwam dat; wie laat zijn hoofdpersoon nou halverwege de film sterven? Na zijn wederopstanding was het nog steeds gissen. Hoe lang was hij weggeweest? Dat huis was overwoekerd. Duurt dat tien jaar? Hij bleek zo'n 25 jaar weg te zijn geweest. Zijn terugkeer vond ik geweldig. Die onvoorwaardelijke goedheid die hij heel de film al over zich had drong nu pas echt tot mij door. Wat een heerlijke man.

Verder was het allemaal zeer schrijnend natuurlijk. Dat die gasten na hun redding nog altijd onderop de ladder stonden. Even het schandaal van de week en daarna door iedereen vergeten. Dat ze zelf weer misbruik maakten van Lazzaro, ook zoiets. En ondertussen enorm opkeken tegen de hogere klassen. Al hun spaargeld opmaakten aan dure bonbonnetjes.
Ja, dit is mij er eentje.


avatar van Baboesjka
4,5
geplaatst:
Lang getwijfeld of ik deze film wilde zien, maar toen hij zondag voor het laatst draaide in het filmhuis vlakbij, besloot ik de kans niet aan mij voorbij te laten gaan, en daar heb ik geen spijt van. Zowel qua beeld als qua verhaal vind ik de film prachtig. Ik vind Adriano Tardiolo erg goed gecast als Lazzaro. Hij heeft zo'n rustige, bijzondere en dromerige uitstraling. Deze film voelde voor mij als een aangename droom waarin ik ruim twee uur wegzonk. Een sprookje. Poëzie. Het sleepte mij al gauw mee. Wonderlijk en wonderschoon. 4,5*

avatar van Baboesjka
4,5
geplaatst:
Lang getwijfeld of ik deze film wilde zien, maar toen hij zondag voor het laatst draaide in het filmhuis vlakbij, besloot ik de kans niet aan mij voorbij te laten gaan, en daar heb ik geen spijt van. Zowel qua beeld als qua verhaal vind ik de film prachtig. Ik vind Adriano Tardiolo erg goed gecast als Lazzaro. Hij heeft zo'n rustige, bijzondere en dromerige uitstraling. Deze film voelde voor mij als een aangename droom waarin ik ruim twee uur wegzonk. Een sprookje. Poëzie. Het sleepte mij al gauw mee. Wonderlijk en wonderschoon. 4,5*

4,5
geplaatst:
Wat begint als sociaal realisme neemt ergens een wending en transformeert tot magisch realisme, totdat het ook dit genre overstijgt en zich ontpopt tot spirituele filmpoëzie.

Men vraagt zich wel eens af, wat zou er gebeuren als de Bijbelse verlosser in onze eigen tijd op aarde zou verschijnen? Hoe zouden mensen reageren? Met Lazzaro felice stelt Rohrwacher zich (en ons) een dergelijke situatie filmisch voor.

Enigszins ontluisterend is het wel: men herkent de Heiland niet als zodanig (Antonia daargelaten). In plaats daarvan laat de mens zich leiden door haar eigen (klein)zielige bekrompenheden, haar egoïsme en wreedheid. In plaats van bewondering en eerbied valt Lazzaro spot, hoon en haat ten deel. Zoals het Jezus zelf ook verging dus, helaas. De mens zal het nooit leren.

Niettegenstaande deze betreurenswaardige lotsbestemming van het Lam, is Lazzaro felice voor mij toch een positieve film. Lazzaro is de vleesgeworden goedheid, het toonbeeld van naastenliefde, een visioen van hoop. Dichterbij het oorspronkelijke gebod van Jezus om je naaste lief te hebben als jezelf kom je niet. Wat de film voorstelt is een radicaal humanistische interpretatie van dit gebod: wars van dogma, vrij van (kerkelijke) instituties.

In tegenstelling tot Jezus is Lazzaro echter geen prediker, Hij legt de mens geen wet voor, maar geeft door zijn handelen slechts het goede voorbeeld. Hij oordeelt niet, blijft bij zichzelf. Hij heeft geen woorden nodig om welluidend het evangelie te verkondigen. Zwijgend spreekt hij rechtstreeks tot het hart. Laat het verlangen naar het (zeker) weten maar varen, het leidt slechts tot hoogmoed. Kijk met de ogen van een kind, vol verwondering. Wees als Lazzaro.

Met tranen heb ik de Heer geantwoord, dat is de enige manier.

Eindigend met een persoonlijke noot: hier sprak tot u een verstokte atheïst. De wegen van de Heer zijn ondoorgrondelijk.

avatar van John Milton
4,0
geplaatst:
Ik zat al te denken, huh? maar....?

avatar van Verhoeven
4,5
geplaatst:
Hoe kom je erbij dat Lazzaro Jezus Christus moet voorstellen, IDM? Ik zag in Lazzaro vooral een moderne versie van Lazarus. In de Bijbel is Lazarus een symbool van opstanding en geloof. Knap hoe Rohrwacher het tweede verhaal in de toekomst rond Pasen laat afspelen. Dat hebben nog niet veel mensen opgemerkt.

4,5
geplaatst:
Verhoeven, met Pasen viert men toch de opstanding van Jezus? Dat sluit dan toch aan bij mijn idee?

Ik denk aan Jezus omdat hij net als Lazzaro zich nederig opstelde, als dienaar van de mens. Omdat hij ook opstond uit de dood, en toen niet herkend werd door de Emmaüsgangers. Omdat hij ook zonder zonde was. En ten slotte omdat hij ook op het einde onschuldig vermoord wordt.

Lazarus is ook geen slechte veronderstelling, want die vervult in de bijbel immers een verhalende rol als voorafschaduwing van het lijden en sterven van Jezus.

We hoeven er eigenlijk niet 1-op-1 een historisch of mythisch figuur in te zien. Zoals Rohrwacher zelf zegt in het eerder aangehaalde interview met de Volkskrant: 'Lazzaro is de pure onschuld, gratie: een soort heilige'.

4,0
geplaatst:
Lazzaro IS goedheid, waarvan wordt geprofiteerd en mee gespot en... dit ten alle tijde.
Heel mooie film die niet alleen als een soort parabel het verhaal brengt van een doodbrave ziel die uiteindelijk moet vaststellen niet te thuis te horen in een maatschappij vol leugen, bedrog en gebrek aan medeleven. De maatschappij die hij kent is er nochtans ene van onwetendheid en uitzichtloze armoetoestanden, die ook zelf wordt uitgebuit (het ronselen van werkvolk aan panieklonen aan de fabriekspoort)
Schitterende opbouw, met wonderbaarlijke wendingen. Om vele reden boeiend en cinematografisch (natuurbeelden en cameravondsten) te waarderen.
Geslaagde casting voor de dromerige figuur van Lazzaro.

avatar van Dievegge
4,0
geplaatst:
Alice Rohrwacher verweeft magische en realistische elementen. Het idee kwam van een nieuwsbericht uit de jaren '90. Op een landgoed werkten arbeiders nog als lijfeigenene, onwetend dat de mezzadria of deelpacht al sinds 1982 afgeschaft was. Zij leefden nog in het feodale tijdperk, zonder contact met de moderne wereld. .

Het fictieve landgoed heet Inviolata, wat onbeschadigd, onbedorven betekent. Deze naam kan op de plaats slaan, maar ook op het karakter van het hoofdpersonage. Lazzaro is naïef, een harde werker die steeds bereid is iedereen te helpen en in niemand iets kwaads ziet. Hij heeft een bijzondere band met de natuur. Hij weet alles over planten en heeft contact met een wolf. Zijn naam deelt hij met de bijbelse Lazarus, die eveneens opstond uit de dood. Wanneer hij een kwarteeuw later ontwaakt, is hij net als Doornroosje geen dag ouder geworden. Het tweede deel speelt zich af in een moderne stad. De voormalige landarbeiders leven als schooiers, en krijgen zowaar heimwee naar de oude tijd. Alba Rohrwacher, de zus van de regisseur, kan perfect doorgaan voor de tieneractrice uit het eerste deel die ouder geworden is.

Er zitten mooie, panoramische beelden in van de natuur van Lazio. De stadsgedeelten zijn in Milaan en Turijn opgenomen. De maan komt herhaaldelijk in beeld, verwijzend naar markiezin De Luna. Het geluid van de wind en de huilende wolf is op een bijzondere manier gebruikt. Uit de muziekdoos van de markiezin komt het melodietje Casta Diva van Bellini. In het tweede deel verkopen ze dat artefact voor een schamel bedrag. De voor- en nadelen van de oude en de moderne levensstijl worden op een fantasierijke manier behandeld.

avatar van eRCee
3,5
geplaatst:
Aangename film van Rohrwacher, met veel herkenbare ingrediënten uit Le Meraviglie, die ik nog iets beter vind. Vooral de transformatie van het verhaal vanaf halverwege is wederom opmerkelijk. De goedhartige Lazzaro, die als heilige wordt geportretteerd, is een aandoenlijke hoofdpersoon. Toch is dit geen nieuw thema, dergelijke personages zijn al vaker ten tonele gevoerd (het meest bekend is waarschijnlijk vorst Mysjkin uit Dostojewski's De idioot, maar er zijn er vele, bij Von Trier, Dreyer, Herzog kom je ze ook tegen). Daarbij vind ik dat Rohrwacher het wel erg expliciet maakt en dat zorgt er tegelijk voor dat het nogal bedacht overkomt. Dat gedoe met die wolf, die bank, in mijn ogen is het allemaal ietwat gekunsteld. Gelukkig wordt er veel goedgemaakt met de orgelklanken aan het einde, het moment dat ze die kerk binnenstappen geeft kippenvel. Een fijne film dus, maar wel een met verschillende manco's.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:01 uur

geplaatst: vandaag om 21:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.