The Other Side of the Wind (2018)

Redelijke film waarin een bekende Hollywood regisseur zijn nieuwste film probeert af te krijgen. Een film over een film en dan ook nog een documentaire daarover. De film in de film bevat de mooiste sequenties en is visueel gezien ook het spannendst. Daarbuiten soms iets te veel pretentieus geneuzel. De documentaire over de bijzondere totstandkoming en geschiedenis van deze film is me beter bevallen.

Interessante productie, alleen al hoe het tot stand is gekomen.

De sfeer, het camerawerk, de soundtrack, allemaal dik in orde.

De artistieke benadering spat van het scherm af.

Jaren 70 cinema is niet echt in mijn straatje, maar deze film kon me wel bekoren. *4.0

NB: Leuk dat Sean Connery ook zijn stem aan het geheel geeft gegeven.

Of ben ik de enige die deze associatie had?

The Other Side of the Wind vond ik een fikse tegenvaller.

De film begint heel energiek en sfeervol. De film in de film is heel bijzonder, de scènes zijn zo mooi gefilmd, vol symboliek en ook de actrice ('Pocahontas') sprak me aan.

Het zwart-wit gedeelte werkte voor mij niet. Nerveus geschoten en gemonteerd, waarschijnlijk bedoeld om de chaos te versterken. Beetje te veel van het goede.

John Huston als een drankzuchtige bullebak, begon me tegen te staan. Ik vond het hoe langer de film duurde, steeds vervelender om te zien.

Het feest valt in duigen en daarmee voor mij de film ook. Wat me echt opbrak waren de arrogante personages met hun wazige gesprekken. Ik kon de dialogen ook niet altijd even goed volgen. Ze willen ook steeds allemaal gevat uit de hoek komen. Erg vermoeiend. Er komt maar geen eind aan...

Het verhaal sprak me ook te weinig aan, zo er al sprake is van een verhaal.

Het is wel frappant en toepasselijk dat de film die ze maken in de film ook niet af komt, maar het is net alsof je in alles de moeilijke ontstaansgeschiedenis terug ziet.

Ik ben nog op zoek naar het rocknummer dat je op een geven moment hoort, weet iemand misschien welk nummer dit is? Ik kon 'm zo gauw niet vinden bij de soundtrackvermelding op de aftiteling.

EDIT: Muziek uit soundtrack inmiddels gevonden: Blue Cheer Fruit and Icebergs - YouTube

Ik heb twee uur in totaal ontzag naar deze film gekeken. Terwijl ik zelf doorgaans niet hou van chaotische montage en films waarbij emotie ondergesteld is aan ritme, kon The Other Side of the Wind mij intens boeien. Misschien is het wel de hervonden vrijheid van Orson Welles; hij besloot geen script te schrijven, gebruikte een crew niet veel groter dan een documentaire-ploeg en gaf zelf aan geen ‘Orson Welles-film’ te willen maken. Doordat hij al zijn gebruikelijke houvast verlaat krijgen we een film die een beeld van Hollywood (en van Welles zelf laat zien) die heel kernachtig en met finesse en venijn Welles verhaal verteld. Wie is Orson Welles geworden en wat is het systeem er om heen? Ik heb het gevoel dat deze film een doorbraak is in Orson Welles stijl en in zijn inhoudelijkheid. Ik durf het zelfs een van zijn beste films te noemen.

Wel interessant, maar niet boeiend. Het eerste uur is nog wel te doen met die vlotte montage en verder nauwelijks plot maar vooral allerlei losse impressies en scènes. Ik kan me er niet aan onttrekken dat Welles hier door de Nouvelle Vague was geïnspireerd. Soms ook prachtig kleurrijke shots en ondanks alle chaos goed te bekijken. Mooie rol ook van Huston. Geinig ook dat de film in de film juist een breed formaat kent en de rest van de film op 4:3, meestal is dat toch omgekeerd. Maar daarna zakt dat frisse wat weg en gaat het ook wreken dat ik al een uur naar allerlei beelden heb zitten kijken waar eigenlijk geen ontwikkeling in zit en waar ik achteraf toch weinig mee kon. Dan is het tweede uur toch wat plichtmatig uitzitten en uiteindelijk ook saai en vervelend. Dat dit en parodie moest zijn op bepaalde cinema haal ik er niet uit. En Zabriskie Point, in het bijzonder bedoeld als parodie daarop, is sowieso een veel betere film. Misschien dat dat bij mij ook steekt, want ik zie niet in wat er met die film mis is en waarom je die zou moeten parodiëren. 2,5*.

Yuk.

Pompeus, dat is vooral het woord waar ik achteraf mee in m'n hoofd zat. Misschien niet zo heel verwonderlijk, aangezien het hier gaat om een film over film, die verzanden wel vaker in hoogdravend gemijmer. Welles probeert het nog wel op te leuken, maar ook daarin faalt hij compleet.

De dialogen zijn compleet verschrikkelijk. Als Welles het kritisch bedoeld heeft, blijft het veel te netjes en te braaf, als het serieus bedoeld is dan is het werkelijk om te huilen. Ook de regie en editing zweven ergens tussen schip en wal. Het is allemaal erg druk en zenuwachtig, maar nu ook weer niet zo dat het strak rhythmisch en overweldigend wordt.

Acteerwerk is matig, de film in film is dan nog het leukst (maar blijkbaar wordt daar dan de draak mee gestoken). Ik heb sowieso al snel een hekel aan regisseurs die films over het vak maken. Of het nu kritisch bedoeld is of als ode, het voelt al snel aan alsof men erg graag zichzelf hoort praten. Deze film is daar eigenlijk een perfect voorbeeld van. Vervelend van start tot finish. Half puntje voor de vorm die toch nog enigsinds uitdagend is, hoe gefaald ook.

1.0*

“Movies and friendship - those are mysteries.”

Redelijke film/documentaire van Orson Welles. De film was niet helemaal af, maar Netflix heeft toch besloten om hem uit te brengen. Het eerste gedeelte is wel het sterkste gedeelte, en in het tweede gedeelte (de zwart-wit beelden) rond het maken van The Other Side of the Wind verloor de film mij een beetje. Maar de scenes rond ‘The Actress’ (de betoverende Oja Kodar) zijn fantastisch, de editing is sterk en visueel zitten er ook een aantal waanzinnige scenes in. Welles heeft duidelijk een fascinatie voor Kodar, en echt kwalijk kan ik het hem niet nemen.