Meningen

Zag hem afgelopen jaar op het NFF in een heel klein zaaltje. Redelijke documentaire, er wordt prima opgebouwd en de relatie tussen Hans en Melvin is zeer interessant. Vooral Melvin is een innemend ventje die enorm z'n best doet om het thuis nog draaglijk te houden. Ook het onvermogen van Hans wordt goed belicht.

Voor mij een belangrijke film in de Gouden Kalf competitie want hij behoort zonder twijfel tot één van de beste films van Van Warmerdam en daarmee direct tot die van de Nederlandse film. Het verhaal bevat net iets minder absurditeit dan ik gewend ben van Van Warmerdam (alhoewel hond Theo wel een briljante vondst was) maar gelukkig wordt dit weer gecompenseerd door een net iets sterker tempo en betere dynamiek. De Laatste Dagen Van Emma Blank is een geweldige film, met geweldige acteurs en een heerlijke dosis zwart cynisme. Aanrader.

Klein meesterwerkje dit. De film spitst zich erg goed toe op de emoties die een dusdanige ziekte met zich meebrengen. Er is enorm veel ruimte voor rust en hierbinnen krijgt ieder stapje en ieder zinnetje tijd om haar lading goed uit te dragen. Vooral het hoge realisme en directe karakter van de film werken erg goed. Moet bekennen dat er her en der grepen worden gedaan om het allemaal wat meer lading mee te geven die niet nodig zijn en soms ook niet werken maar dat neemt niet weg dat De Laatste Reis van Meneer van Leeuwen een enorm goed stukje drama is. Geslaagde film.

Schitterend stukje Italiaanse cinema. Ik was vooral geboeid door de band tussen vader en zoon waarbij je kunt stellen dat zoonlief misschien wel het verstandigst handelt. Verder bevat de film een schitterend en uniek tijdsbeeld en is hij zonder enig valssentiment ontroerend.

Leuke variatie op Hitchcock's The Man Who Knew Too Mutch die vrijwel constant weet te boeien. Het scenario bevat een leuke dosis humor die droog wordt gebracht door Willis (in schril contrast met de matige Damon Wayans). Typische Tony Scott regie, waar ik geen groot liefhebber van ben maar zeer goede entertainment.

Kon hier helemaal niets mee. Veel lange trage shots. De camera wordt ergens neergezet en vervolgens wordt de tijd gevuld met een jong ventje dat wat verward door het beeld heen huppelt met daarbij te pas en te onpas een geluidskunstwerk ondergedonderd. Last Days is niet mijn type Van Sant-film.

Dit is een werkelijk heel bijzondere film. Dat het vampiergenre varieert van artistiek tot slasher is bekend maar deze film vind daarin een uiterste. Låt den Rätte Komma In heeft het tempo en gevoel voor emoties en personages zoals dat veel voorkomt in de euro-arthouse en mixt dit op werkelijk briljante wijze met het horrorthema. De film is een sfeervol ijzersterk staaltje filmkunst.Dat laatste shot in het zwembad; fenomenaal. Een van de beste horrorfilms van het afgelopen decennium, ben hier erg van onder de indruk.

Laat ik beginnen met het feit dat deze documentaire geen juridische berechting is. In het recht is iemand onschuldig totdat het tegendeel bewezen is en alhoewel die bewijsvoering soms lastig, of soms zelfs onmogelijk is, is dat wel de beste aanpak van dat systeem. Daarnaast poogt het recht een universele waarheid te vertegenwoordigen en laten we dankbaar zijn dat we dat niet van de kunsten verlangen.

Juridisch is Michael Jackson dus onschuldig. Dat daar voor onze beleving rondom deze popster en zijn prive-leven nog wel een aantal haken en ogen zijn laat deze documentaire zien. Is het een goede documentaire omdat het de discussie over Jacksons onschuld aanwakkerd? Volgens mij niet; dit is volgens mij een sterke documentaire omdat hij in vier uur tijd de zeer gecompliceerde situatie van dit seksueel misbruik laat zien zoals ik dat nog nooit eerder heb gezien. Deze jongens waren destijds er van overtuigt dat ze een gelijkwaardige relatie hadden, sterker zelfs; de documentaire heeft dusdanig veel empathie voor Jackson dat ik geloof dat hij dat destijds ook zelf dacht. Dat (en de gehele genuanceerde omschrijving van de situatie) roept veel interessantere maatschappelijke vragen op dan de juridisch verklaarde onschuld van Michael Jackson. Dat vind ik een groot verdienste. Leaving Neverland geeft je als kijker zeldzame psychologische inzichten en is volgens mij van groot belang.

En voor de Michael Jackson-fans? Ik raad ze aan de documentaire eerst te kijken voordat ze stemmen. Daarbij hoef je niet te stoppen met het luisteren naar zijn muziek; veel van onze grootste kunstenaars waren op persoonlijk vlak zeer incorrect en mijn inziens moeten we de kunst los zien van de kunstenaar. Charles Dickens was geen fijne man, Roman Polanski heeft ook een minderjarige seksueel misbruikt en ik heb ooit zelfs een ontroerend gedichtje van Adolf Hitler gelezen. Het is dus niet fout om van de muziek van Michael Jackson te houden, het is wel fout om je blind en zonder je te willen verdiepen in wat er gebeurt in een debat te storten en maar met vanalles te gooien zodat je niet met je eigen ongelijk geconfronteerd hoeft te worden. De waarheid is soms erg vervelend maar daar kunnen we wel van leren.

IJzersterke film. Er wordt met veel vakkundigheid een sfeer neergezet en de angst voor de staat heerst op prettige wijze. Mühe's rol als professional die dag en nacht mensen afluistert en een band krijgt met de gebeurtenissen is misschien wel diens beste. Ondanks dat er een prettige rust heerst in de film zit er een prettig vlot tempo in. Het verhaal verteld zichzelf uitstekend en we hebben dan ook te maken met een behoorlijk goede film. Wat mij betreft heeft Das Leben Der Anderen terecht de Oscar voor beste buitenlandse film voor de neus van Pan’s Labyrinth meegenomen.

Dustin Hoffman’s rol in deze film van Bob Fosse dingt zondermeer mee naar de titel ‘Hoffman’s beste rol’. Niet vreemd, omdat Fosse zoals gewoonlijk in zijn films voldoende materiaal levert om voor de hoofdrolspeler vele kanten op poëtische wijze te tonen. Lenny Bruce leeft, boeit en is een intense trip rond een fascinerend personage. Het moment waarin Lenny zich ontdoet van z’n advocaten is in mijn ogen pure cinema. Ook leuk om te zien waar Todd Haynes inspiratie voor de structuur van Velvet Goldmine vandaan heeft gehaald. Schitterende film.

Zeer degelijke film. Ik ben geen die-hard Beatlesfan maar schaar me toch absoluut als een behoorlijke liefhebber. Heb weinig bijzonders met de albums Let it Be en Abbey Road maar moet zeggen dat deze film me absoluut heeft kunnen boeien. Het hoogtepunt blijft natuurlijk dat optreden op het dak. De vele beelden van mensen die toevallig langskomen en niet precies weten wat ze met de situatie aanmoeten zijn erg leuk.

Deze film is goed af te zien. Hilarisch wordt 't nooit en aan foute cliché's uiteraard geen gebrek maar de film is flot, bevat voldoende prettige situaties en werkt prettig binnen haar universum. Ik kon de droogkomische situaties van de grote homoseksuele neger goed hebben en zijn gehele aanwezigheid wordt nog behoorlijk origineel in het verhaal verwerkt. Let's Go to Prison is zo beroerd nog niet.

Heb nog geen tegenvallende film van Friedrich Wilhelm Murnau gezien. Ook Der Letzte Man is een goede film met een geweldige Emil Jannings en heerlijke contrastrijke Karl Freund-cinematografie. Overigens was het einde wel heel erg bizar. Er kwam letterlijk een titel tevoorschijn waarop stond dat het verhaal eigenlijk had moeten eindigen omdat het hoofdpersonage alleen nog maar de dood als uitzicht had. Echter had de schrijver medelijden dus schotelen ze ons dit voor. Bizar. Verder uitstekende film.

De eerste drie kwartier waarin de wereld waarin alles in één dag gebeurt keihard door je strot worden geduwd waren absoluut geweldig en behoorden tot de mooiste van afgelopen filmfestival. Met het splitscreen principe zelf had ik weinig problemen en ik stoorde me er niet echt aan maar vanaf dit moment zakt het verhaal helaas enorm in. Bovendien vraag ik me af wat de toegevoegde waarde van dit trucje is aangezien de aandacht van de kijker toch gestuurd wordt waardoor er telkens één helft van het scherm er nogal levenloos bij hangt. Ik had het vele malen mooier gevonden als de film gewoon die ene dag had gevolgd en al het herkenbare in vlot tempo (net als in het begin) had volgehouden. Nu worden we nogal wrang achtergelaten met een weinig passend einde. Het Leven Uit Een Dag is een uitstekende film maar had veel meer potentie.

Oei, dit is ontzettend goed. Meende ik in het begin nog echt dat we met een wat vlotte (typische) biopic te maken hadden die vooral om een mislukt huwelijk zou gaan, bleek op het einde dat dit een zeer scherpe karakterschets is. De film weet door middel van de gebeurtenissen in Seller's leven erg goed zijn egocentriek te tonen. Zo is de scene waarin Geoffrey Rush als de moeder van Sellers naar haar kist loopt ronduit meesterlijk en filmisch briljant. Sowieso is de kritische blik naar Peter Sellers als persoon ontzettend prettig en zorgt dit voor een krachtig en indrukwekkend verhaal. The Life and Death of Peter Sellers is een ontzettend goede biopic.

Ik kom met alle sympathie van de wereld niet hoger dan 3 sterren voor deze film. De film heeft die sympathie omdat hij de hele tijd herinneringen ophaalt aan een film die me vroeger wel raakte en ontroerde. Wat gaat hier mis? De film, de dialogen, de personages; zijn allemaal bedacht voor een uitbundige tekenfilm met karakters met dynamiek in gezichtsuitdrukkingen. Dat mis je hier, het enige wat het beeld nog biedt zijn mooie plaatjes om je aan te vergapen maar er iets bij voelen? Helaas...

Moet bekennen de negatieve reacties niet goed te begrijpen. Inderdaad, verhaaltechnisch geen hoogstandje maar de vormgeving is buitengewoon! De scene's in het kasteel zijn qua kleursamenstelling en shotcomposities zo bijzonder en beladen de film met een dusdanige sfeer dat ik toch redelijk onder de indruk was.

Niet half zo sterk als The Public Enemy, maar absoluut een entertainende film. Voor mij lag het probleem hem vooral in het afschuwelijke hoofdpersonage. Die lelijke, overdreven kop met z'n niet te vatten larger than life personage was een weinig overtuigende begeleider door de film. Ook was het verhaal maar matigjes als je het vergelijkt met eerder genoemde film. Toch zeker entertainend, vooral door het subject, de tijd en het toch goede regiewerk.

Waarschijnlijk is Little Richard de slechtste biopic die ik heb mogen aanschouwen. Het begint al met de opening waarop Little Richard een optreden geeft wat voor live muziek moet doorgaan waarbij we onmiskenbaar te maken hebben met de studio-opname en waarbij onze hoofdrolspeler niet schijnt door te hebben dat je voor geloofwaardig live playbacken in de microfoon moet zingen. De film schuwt geen enkel cliché, ik heb zelden zo'n slechte acteurs mise-en-scene gezien (niveau Twillight) en als er maar iets is wat emotioneel zou moeten worden overgebracht begint onze soundtrack componist als een gek op zijn keyboardje te rammen. Troep, pulp, lekker laten liggen en hopen dat Little Richard's verhaal ooit eens goed verteld wordt.

Roman Polanski heeft meermaals aangetoond de messcherpe lijn tussen drama en horror goed te kunnen bewandelen en daar mag Le Locataire met een gerust hart toch wel het hoogtepunt van worden genoemd. Polanski’s haat en achterdocht tegen de mensheid komt enorm beklemmend naar voren in deze pessimistische film. De film bevat een schitterend grauwe setting en vormgeving en het verhaal vol onderhuidse spanningen wordt op bijzonder sfeervolle wijze verteld.

Ooit gehoord dat mensen het ironisch vonden dat Polanski zichzelf een Oscar-waardig acteur vond maar ik moet bekennen moeilijk te kunnen zeggen dat hij slecht is. Net als in The Fearless Vampire Killers speelt hij op overtuigende wijze een onschuldige jongen die al het absurde simpelweg overkomt. Het verschil is echter dat hij in deze film een enorme verandering ondergaat en dat deze op werkelijk weergaloze wijze wordt overgebracht. Le Locataire is een geweldige spannende film en mag met gemak een meesterwerk worden genoemd.

Erg goede film van Hitchcock. Ik was erg gecharmeerd van de openingsscene. De montage is scherp en doet me in deze sequentie zelfs wat denken aan Russische leeftijsgenoten (wat dan vooral met tempo en snelle beweging tussen plaats te maken heeft). Het is erg interessant om te zien dat Hitchcock hier nog behoorlijk beinvloed is door de Duitse Expressionistische films, wat je vooral terug ziet in de schaduws. Het viel me ook op dat de film vaak naar geluid refereert en dat het leek alsof Hitchcock eigenlijk al naar geluid toe wou. Zo reageren de personages erg vaak op geluiden van gebeurtenissen, wat in een silentfilm natuurlijk nogal lastig hoorbaar te maken is. Verder een uitstekende suspense. The Lodger: A Story of the London Fog werd in der tijd gezien als de beste Britse film, en dat valt goed te begrijpen.

Toch wel heel knap gedaan hoor met die dinosaurussen. De bewegingen zijn misschien wat houterig maar wel erg prettig. Ook de afwisseling met shots van echte dieren is goed gevonden. Het lijkt me ook dat deze film een behoorlijke inspiratie moet zijn geweest voor King-Kong. Overigens vind ik dat de remake van Steven Spielberg deze film overtreft. De vooruitgang in techniek is uiteraard iets wat bij een verhaal als deze enkel positief werkt en qua spanning is Jurassic Park toch beter. Hoe dan ook is The Lost World een uitstekend origineel met veel erg gaafe beelden.

Door Warner Brothers op DVD uitgebracht. Weinig bijzondere documentaire over Lou Reed, maar bevat gelukkig nog enkele dusdanig interresante beelden om het op een voldoende te houden.

Ik denk toch echt dat Peter Jackson in het rijtje van topregisseurs thuis hoort en dat hij niet snel vergeten zal worden. Naast zijn geweldige bijdrage aan de splatter horror en de briljante The Lord of the Rings-trilogie is ook The Lovely Bones een verreiking van de wereldcinema. Alhoewel het fantasy-element niet helemaal lekker uit de verf komt is het vertellen van het verhaal van de overledene vanuit het hiernamaals erg effectief. Jackson eigent zich een vrijheid toe die de film tot een heel bijzonder werkje maakt. Vrije camerabewegingen en spelingen met aandachtspunten en timing zorgen voor een ronduit unieke filmervaring. Dat de aandachtspunten met momenten niet altijd even gelukkig gekozen zijn valt hem te vergeven.

Al met al hebben we te maken met een aangrijpende film over kindermoord die zich qua kwaliteit op eenzame hoogte mag scharen tussen films als Ladislao Vadja's Es Geschah am Helligten Tag en Lucio Fulci's Non Si Sevizia un Paperino. The Lovely Bones is een meesterwerk.

Het interessante begin doet niets, maar dan ook niets vermoeden van het belachelijk pijnlijke einde. Van Ruud Feltkamp die, nog net zo jongensachtig als in Kruimeltje, met boze wenkbrauwen truckers denkt af te schrikken tot een toevalsfactor op een totaal andere locatie in Nederland en zeldzame tenenkrommende liefdesuitlatingen; Lover or Loser heeft het allemaal en bespaart ons geen clichés. Gelukkig maar dat de film actrice Gaite Jansen op de kaart zet die in deze film een behoorlijk goed actrice toont te zijn.

De film is natuurlijk uiterste onzin van de bovenste plank maar daarom niet direct slecht. Het mag gezegt worden dat het verhaal uiterst mak is maar daartegenover staat de goede en sfeervolle cinematografie. Ik kan me weinig op video geschoten films herrineren die zulke nette plaatjes bevatten. Erg mooi zwart/wit contrast met veel lekker dik aangezette rook. Ook qua kleur zijn de shots lekker contrastrijk wat te samen met de behoorlijke artdirection (en overtuigende creature design) het tot een sfeervol geheel maakt. Het acteerwerk slaat nergens op en los van een enkele originele slacht is er weinig boeiends. M'n toch overwegend positieve beoordeling voor Lurking Fear heeft dan ook echt te maken met de zeer geslaagde visuele look.

Behoorlijk goede film. Quinn kreeg een oscar voor z'n rol maar Kirk Douglas speelt hier toch echt één van de rollen uit z'n oeuvre. Vond vooral de artistieke worsteling effectief weergegeven waarbij de stijl van Van Gogh als schilder erg goed wordt getoond. Minelli leverde met Lust for Life een klein meesterwerkje af.