Meningen

Tot vlak over de helft meende ik echt dat we met een meesterwerk te maken hadden. De film was erg mooi geschoten en de sfeer zat er redelijk in. Was vooral erg onder de indruk van die pijnlijke sexscene die zo in het rijtje meest heftige horrorscenes mag komen te staan. Al snel daarna wordt duidelijk wat er echt aan de hand is, en dan moet de film toch echt aan kracht inboeten. De eerste helft was een ronduit briljant portret van seksuele frustraties maar de hints worden net iets te duidelijk en Naboer eindigt een stuk minder. Jammer.

Dit is duidelijk niet de beste filmversie van het verhaal over Graaf Dracula maar hij is minstens vermakelijk. Franco weet weer een degelijke sfeer neer te zetten en ik heb toch altijd wel een zwak voor zijn shots. Bovendien is er zeer sfeervolle muziek aanwezig en zet Christopher Lee weer een pracht Dracula neer. Klaus Kinski heeft de minst dankbare rol maar ach, het is Klaus Kinski en dat is sowieso altijd leuk.

Of de tagline "It's cheaper than a chainsaw" ook betrekking heeft op de creativiteit van de makers is een vraag die me na het kijken van deze film tebinnen schiet. Het heeft in ieder geval betrekking op het budget en de kwaliteit. Dit stukje troep bevat weinig om enthusiast over te zijn los van de killer-design. Deze gaafe look met helm en nietgeweer wordt overigens door het geluid nogal verpest aangezien we een Darth Vader-rip off horen. The Nail Gun Massacre is pulp die waarschijnlijk door slechts een groepje die-hard liefhebbers (die hem op het juiste moment zien) gewaardeerd zal worden.

Een tech-noir waarin typmachines tot leven komen en de hoofdpersoon bizarre opdrachten geven, pas wanneer je er de naam "Cronenberg" aan toevoegt begint het in je hoofd op een zinnig idee te lijken. En zelfs wanneer hij het heeft verfilmd blijft het een apart geheel. Naked Lunch is een bijzonder facinerende tech-noir die er (vooral voor Cronenberg's doen) erg goed uit ziet. ik was erg gecharmeerd van de creature design en de waanzinnige vervreemde logica die goed wordt gehanteerd in de film. Ik ben erg benieuwd wat ik er van vind bij herziening.

Indrukwekkende documentaire van Robert J. Flaherty. Op een behoorlijk sterk tempo trekt hij de kijker goed mee in de vele observaties. De film is erg scherp gemonteerd en pakt sfeervol en meeslepend uit. Het kijkje in het leven van eskimo´s zou snel surrealistisch lijken ware het niet dat Flaherty ook vele kleinigheden in de film stopt die de authenticiteit van de film enkel ten gunste komen. Nanook of the North is een erg goede documentaire.

Schaamteloze carnavals- en stadspromotie. Met makkelijke slow-motion beelden, goedkope muziek en interviewcitaten probeert de regisseur de volledige film lang maar een enkel ding bij de kijker duidelijk te maken; "carnaval in Venlo is mooi".

Het is niets anders dan ordinaire promotie waar geen enkele gelaagdheid (hoe verhoudt dit feest zich tot het gewone leven?) of tegengeluid (niemand houdt hier blijkbaar niet van carnaval, geen woord over de vele relaties die sneuvelen) in wordt getoond.

Er is mijn inziens geen enkele reden om dit soort reclame op de npo uit te zenden.

Behoorlijk oppervlakkige film die behoort tot de zoveelste in zijn soort van simpele highschoolfilms. Voegt helemaal niks toe aan de flauwe reeks grappen die de vrijwel volledig eenzelfde geconstrueerde voorgangers al in zich hadden en bevat zelfs de typische "sperma-consumptie" en "hevige stoelgang" momenten. Van Wilder is een waardeloze film.

Sergio Corbucci is een held. De opbouw en mythevorming in zijn films zijn ronduit geweldig en hij is zondermeer één van de meesters van de spaghetti-western. Navajo Joe is een ijzersterk stukje uit zijn oeuvre. Het verhaal van de wraakzuchtige indiaan wordt sterk verteld met veel zeer effectieve build-ups. Corbucci neemt lang de tijd om met onderkoelde beelden de spanning op te bouwen en daarbij is de ronduit briljante muziek van Ennio Morricone een zeer belangrijke factor. De beste man schreef enkele van zijn sterkste stukken muziek voor de film en deze vragen terrecht en zeer efficient veel screentijd. Navajo Joe is een heerlijke epische spaghetti-western.

Vreselijke soundtrack en het verhaal kwam voor mij nooit echt lekker op gang. Kon de scene in de bar bijzonder waarderen maar niet heel veel later zakt hij weer in tot het nogal matige start niveau. Het einde was al helemaal belachelijk.

Kon dan echt niemand me hier even voor waarschuwen?

Heb mezelf kolhalzend door deze film heen gesleurd. Gadverdamme, deze wanstaltelijke 8mm zooi komt meteen in m'n Top 5 van meest verontrustende films en zit daar fijn tussen titels als Salo, Nuit et Brouillard en Le Sang des Betes. Hebben al deze films nog een duidelijk politiek en maatschappelijk karakter is Nekromantik eerder simpelweg verontrustend en ranzig.

Regisseur, Buttgereit, doet er ook alles aan om dit zo droog en lastig mogelijk te verteren te krijgen en zet een kille amateuristische sfeer neer waarin je je totaal niet welkom voelt. 't geheel doet goedkoop aan maar het is op een vreemde manier toch wel kunstig. Ik hoop deze necrofilieporno nooit meer te zien, maar Nekromantik heeft duidelijk zijn plaatsje verworven in de krochten van de controversiele cinema. Niet dat het leuk is maar ook die confrontatie en ellende is een aantal punten waard, alleen al omdat er (tegen alle logica in) wél een kant van de maatschappij wordt belicht...

Het is voor mij echt zoeken naar de goede films dit Oscar-seizoen. Gelukkig begon News of the World goed. Tom Hanks als een voorlezer die van dorp tot dorp trekt door het oude Westen. En dat Wilde Westen was prachtig vormgegeven. Een wereld waar je twee uur met gemak in wilt verdwalen. Tenminste met een goed verhaal. Want het moment dat Hanks het meisje tegenkomt kun je al uittekenen wat er gaat gebeuren. En dat gebeurt ook. De film kakt ontzettend snel in en heeft geen enkele verassing of een spanningsboog die ik de moeite waard vond. Toen de aftiteling kwam zat ik al in een diepe slaap...

2021 wordt een wel heel triest Oscar-seizoen ben ik bang.

Tegenvaller. Een nogal standaard Nightmare on Elmstreet deel waarbij de overdaad aan decors en bizarre situaties belangrijker leken dat humor of spanning. Vooral van een creatief regisseur zoals Stephen Hopkins van wiens The Life and Death of Peter Sellers ik enorm gecharmeerd was had ik meer verwacht. Nee A Nightmare on Elm Street: The Deam Child vond ik geen geslaagd deel.

Waarom is dit in vredesnaam geflopt? Rob Marshall komt hier met een musical die in mijn ogen zijn zeer geslaagde Chicago al heel snel overstijgt. Nine bevat een erg prettige sfeer en de muzikale stukken zijn lekker gefilmt en met een prettige flair gebracht. Vooral de Saraghina-sequence met het nummer "Be Italian" werkt goed. Dat de film zwaar voorbij gaat aan alle briljante subtiliteiten van haar origineel 8 1/2 is hem zelfs vergeven. Nine is een erg lekkere en sfeervolle musical.

Dit is in ieder geval m'n favoriete Coen-film. Dat zegt echter weinig want zodra het duo grappig wil zijn haak ik af. De tamelijk silent-benadering van het verhaal heeft vele voor- en nadelen maar vraagt in mijn ogen toch om meer spectakel dan dat er geboden wordt. De adrenaline blijft bij één echt goede confrontatie om vervolgens met een sissertje te eindigen.

Is toch wel heel erg leuk en heeft vooral veel te maken met de heerlijke locatie en de zombies. Vind de kappen een erg sterke vondst en de ondoden krijgen een erg naar karakter. Ondanks veel matige scenes is het een memorabel geheel waarbij ik mag zeggen dat de blinde doden die hun graf ontstijgen toch wel bijzonder gaaf is.

Fulci toont met deze film toch echt aan een wel heel begaafde filmmaker te zijn met een bijzonder gevoel voor timing én verhaal. Dat dit laatste in zijn latere horrorfilms niet terugkomt is een zonde want Non Si Sevizia un Paperino verteld het rauwe en pijnlijke verhaal van een dorpje wat getijsterd wordt door een kindermoordenaar waarin het verhalend element erg sterk naar voren komt en waarbij emoties met momenten zeer sterk zijn uitgewerkt. De scene in het bos waarbij het kinderarmpje gevonden wordt is in mijn ogen één van de meest confronterende momenten uit de filmgeschiedenis. Ook hoe hij de bruutheid van de dorpsbewoners toont, geweldig! Beste film Fulci!

Zondermeer de beste film die ik tot nu toe van Van Warmerdam heb gezien. Vooral de haast sprookjesachtige setting van de nieuwbouw wist me enorm te fascineren. Er wordt een blik met geweldige absurde personages losgetrokken en ieder weet op een volledig unieke maar totaal bevredigende manier tot een niets minder dan briljant einde te komen. Met name Van Warmerdam’s eigen personage als de postbode behoort (samen met Theo de hond uit De Laatste Dagen van Emma Blank) tot één van zijn beste performances uit zijn carrière. Misschien wel één van m’n favoriete Nederlandse films.

In Not Quite Hollywood wordt een kant van de wereldcinema belicht die normaliter weinig aandacht krijgt. En ook ik moet toegeven niet veel meer titels dan The Howling III en de Mad Max-films te kennen. Deze documentaire heeft mij in ieder geval weten te overtuigen dat dat gebrek aan kennis enorm zonde is. Er werden voldoende fascinerende films getoond die voor filmjunks interessant zijn. Nadeel aan de documentaire vond ik toch wel de behoorlijk eentonige stijl, het was enkel een cut-up van filmbeelden met (recente) interviews waarbij de exploitation films in drie categorieën (en daarmee drie delen documentaire) werden verdeeld. Hoe dan ook het enthousiasme (van onder andere Tarantino en vele cast/crew leden) maakt het redelijk goed en de film slaagt erin je enthousiast te maken voor deze ozploitation.

Aangrijpende Franse verfilming van het verhaal van de klokkenluider van de Notre Dame. Vele spanningen worden bijzonder tactisch gespeeld wat de film naast een visueel schouwspel ook tot een emotioneel erg sterk stukje film maakt. Anthony Quinn speelt op ongelooflijk sterke wijze de rol van Quasimodo in het meesterlijk vormgegeven Parijs. Ik was vooral onder de indruk van Alain Cuny’s rol als Claude Frollo die het personage zeer kleurrijk speelt. Frollo is geen simpele personificatie van het kwaad maar een man met duidelijke en voor het publiek tastbare complexen. Notre Dame de Paris is een schitterende epische film die het originele verhaal zondermeer eer aandoet.

Na het zien van La Notte ben ik heel benieuwd of het ooit wat wordt tussen mij en de films van Michaelangelo Antonioni. Ik ben net als bij Blow-Up ook hier erg gecharmeerd van zijn oog voor de camera. Met schitterende shots en een goed ruimtelijk gevoel creeert hij al bij het begin een sterke sfeer. Alleen duurt het allemaal zo lang. Scenes waarin hij een punt maakt rekt hij eindeloos zonder de essentie daarvan te versterken. Ben toch overwegend positief want La Notte is wél een letterlijk hele mooie film.

Toch wel gaafe pulp. Het is duidelijk dat Jesus Franco veel te lang door gaat met zijn verhaal maar dat neemt niet weg dat de film te veel leuke vondsten en scenes bevat om niet te mogen worden genoemd. Zo vond ik de vader van het hoofdpersonage (en hoe hij al hangend aan een strop haar door het bos leidt) een gaaf horrorgegeven. Het acteerwerk is natuurlijk beroerd evenals de afzichtelijke dub maar alle minkanten worden voldoende gecompenceerd door de macabere sfeer en de mooie blote vrouwen. Christina, Princesse de l'Érotisme is zeer zeker pulp maar daarin minstens vermakelijk.