Nao 't Zuuje (2018)

De docu geeft een mooi beeld van het ware gezicht en de essentie van Vastgelaovend. Niet een zuip- en seks festijn, maar verbroedering. Mooi ook om te zien hoeveel tijd, werk en liefde er wordt gestoken in het maken van de vaak schitterende creaties.

Schaamteloze carnavals- en stadspromotie. Met makkelijke slow-motion beelden, goedkope muziek en interviewcitaten probeert de regisseur de volledige film lang maar een enkel ding bij de kijker duidelijk te maken; "carnaval in Venlo is mooi".

Het is niets anders dan ordinaire promotie waar geen enkele gelaagdheid (hoe verhoudt dit feest zich tot het gewone leven?) of tegengeluid (niemand houdt hier blijkbaar niet van carnaval, geen woord over de vele relaties die sneuvelen) in wordt getoond.

Er is mijn inziens geen enkele reden om dit soort reclame op de npo uit te zenden.

Of om dit soort TV-items op MovieMeter te zetten. Heb er maar een stukje van gezien, dus zal niet stemmen, maar wtf ...

Ik las steeds Noa ‘t Zusje.

Draait met veel succes in de bioscoop, geen tv-item dus.

Ik kom uit Eindhoven en hoor al heel mijn leven dat het echte Carnaval in Limburg plaatsvindt. Het is een vaststaand feit bijna dat het echte Carnaval in Limburg gevierd wordt.

Vele relaties die sneuvelen? Ik vier al heel mijn leven Carnaval en heb nog nooit een relatie zien sneuvelen... ik weet niet waar jij vandaan komt maar dat is wel een opzichtige cliché van waarschijnlijk iemand die niet weet wat Carnaval is en dan kritiek heeft over een docu over Carnaval

Vastelaovend is zo'n beetje het enige onderwerp waar ik geen mening over heb. Na een minuutje of tien geloofde ik het wel weer - al snap ik ergens de animo voor zulke plaatselijke folklore, als de nostalgische randstedeling die ik ben.

Ik kom uit Oldenzaal, een van de grootste carnavalsgemeentes (en een van de weinige boven de rivieren). Mijn familie is erg actief in de carnavalsverenigingen, ik heb er dus veel van mee gekregen in mijn jeugd. Ik kan je garanderen dat een weekend vol drank en "vrije moraal" niet best is geweest voor veel huwelijken.

Los daarvan is het argument dat "iemand die niets van carnaval zou weten, geen mening zou mogen hebben over een documentaire over carnaval" een van de meest onzinnige dingen die ik deze week gehoord heb.

Haha, Oldenzaal. Carnaval vieren boven de rivieren, en eigenlijk zelfs al in Brabant, is net zoiets als claimen dat je de struggles van zwarte mensen begrijpt omdat je naar rap luistert. Dat maakt je toch wel de Rapper Sjors van de carnaval. Vooral doen hoor, maar het heeft weinig met de vastelaovend te maken.

Wanneer heb jij voor het laatst carnaval gevierd in Oldenzaal?

Los daarvan snap ik nog steeds niet waarom ik zonder carnaval gevierd te hebben in Limburg geen mening zou mogen hebben over een carnavals-documentaire...

Bovendien pretendeer ik ook niet een carnavals-expert te zijn of er graag mee bezig te zijn. Waarom ik dan de rapper Sjors van het carnaval zou zijn vind ik ook vreemd.

Heb je mij dat horen zeggen dan? Je mag gerust een mening hebben, maar je observaties ("Ik kan je garanderen dat een weekend vol drank en 'vrije moraal' niet best is geweest voor veel huwelijken.") doen vermoeden dat je gewoon niet weet waar het Limburgse carnaval om draait. Dat verklaart dan ook waarom je deze documentaire niet op waarde kan schatten, so be it.

Zou het niet aan deze documentaire zijn om dat inzicht te bieden? Of is het gewoon een circlejerk momentje voor ingeweiden?

En verder kent het carnaval geen nadelen want oh wee als je over het vreemdgaan begint. Carnaval kent enkel plezier. Geen minpunten.

Echt waar hoor.

Daar klopt dus weinig van: "In de weken na carnaval [krijgen] echtscheidingsadvocaten 10 tot 15% extra klanten die willen scheiden. Dat is iets minder dan na een nationale feestdag of verjaardag."

Of zeur je ook zo structureel over de 'vrije moraal' van je moeders verjaardag, Bevrijdingsdag of Koningsdag?

Hahahahaha. Ja joh carnaval is de schuld van vreemdgaan.

Ik voel hier een onverwerkt carnavals-trauma.

[ontopic] Fijne documentaire om te zien, die erg veel herkenning oproept, ondanks dat ik met het Brabantse carnaval ben grootgebracht. De tradities en gebruiken gaan een stuk dieper in Limburg, en dat is mooi om eens van binnenuit te zien. Vooral hoe diep de carnaval verweven zit in de levens van de mensen die een rol hebben in de documentaire toont dat het voor velen het ordinaire cliché van zuipen en vreemdgaan overstijgt.

Als je in Den Bosch bent geweest weet je past echt wat carnaval is.

Nooit een groot carnaval-fanaat geweest, maar het is ook weer niet zo dat ik er een hekel aan heb. Ik heb me in ieder geval best vermaakt met 'Noa 't Zuuje'. De carnaval die ik gewend ben is toch wel weer wat minder saamhorig dan de beelden die ik hier van Venlo voor mijn neus kreeg. Je krijgt vooral een vrij goed beeld van wat het zijn van prins carnaval nou precies inhoudt, zowel de aanloop daarnaartoe als hoe deze de 'drie daag vasteloavend' beleeft. Wat ik een beetje miste was wat meer tekst en uitleg bij de rituelen. Zelf had ik het niet nodig, maar als je weinig van carnaval begrijpt, betwijfel ik of je dat na het zien van deze docu wel doet. Wat dat betreft is de doelgroep toch overduidelijk de carnavalisten zelf. Persoonlijk vond ik de overdaad aan slow-motion, vrijwel altijd begeleid door een pianodeuntje, echter de meest storende factor. Dat maakte het naar mijn mening bij vlagen wat overdreven sentimenteel. Voor mijn gevoel correspondeert dat ook niet met elkaar: carnaval en sentiment. Ik geloof best dat er hier en daar een goed gesprek plaatsvindt tijdens de vastelaovend, maar het is toch vooral een feest dat je niet al te serieus moet nemen

Geen eyeopener, maar wel leuk om eens gezien te hebben. Overigens is het titelnummer van Lex Uiting, dat in 2018 een plaats in de Top 2000 wist te veroveren, erg mooi!

3*

VENLO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Mijn plek

Nao ’t Zuuje is een documentaire van Rob Hodselmans. Hodselmans is geboren in Belfeld en verdient zijn brood vooral als cameraman. Samen met producent Pieter Kuijpers en programmamaker Lex Uiting maakte hij een intieme documentaire over de Venlose Vastelaovend (carnaval). De documentaire staat symbool voor hoe Vastelaovend in het Zuiden wordt gevierd. Het beeld dat het uitsluitend een ordinair drankfeest is, wordt hier met klem tegengesproken.

Aan de hand van tien Vastelaovendvierders en hun persoonlijke verhalen wordt de kijker duidelijk gemaakt dat Vastelaovend vooral een feest is van verbroedering. Programmamaker Lex Uiting werd in 2017 door het Venlose Vastelaovend gezelschap de Jocus, uitgeroepen tot de stadsprins van Venlo. Samen met zijn broer Dick Uiting en zijn beste vriend Martijn Peters vormde Lex het dreej-span (trio) van Venlo. Nog voordat hij officieel werd benoemd, liep hij rond met het idee om hierover een documentaire te maken. Hij benaderde hiervoor de filmmaker Pieter Kuijpers, die geboren is in Tegelen en natuurlijk ook bekend is met de Vastelaovend in het Zuiden.

Naast het Venlose dreej-span worden in Nao ’t Zuuje diverse personen gevolgd. Niet alle verhalen zijn even boeiend, maar het verhaal van oud-prins Jeroen van den Ham en zijn terminaal zieke vader Hay van den Ham (eveneens oud-prins en ook bekende Venlose Vastelaovendzanger) weet een gevoelige snaar te raken en laat ook zien hoe intens sommige mensen de Vastelaovend beleven. Ook het verhaal van bekende Venlose zanger Sjraar Peetjens blijft je als kijker bij.

Natuurlijk worden in Nao ’t Zuuje vooral de die-hard Vastelaovendvierders gevolgd, voor wie het feest een belangrijk onderdeel van hun leven is. Dat niet iedereen de Vastelaovend op een dergelijke manier beleeft, moge duidelijk zijn. Voor mij als Venlonaar was deze documentaire een feest der herkenning. Een ontroerende documentaire welke een enorm succes was in de bioscopen (met name in het Zuiden). In Venlo werden alle records verbroken en is ze daar met ruim 20.000 bezoekers de meest succesvolle bioscooprelease ooit!

Onverwachts sterk eigenlijk. Ik heb zelf eigenlijk zeer weinig met carnaval maar deze doc weet uitstekend niet alleen het vastelaovend gevoel over te brengen maar ook het al bijna verdwenen gezamenlijke identiteitsgevoel van de middelgrote steden.