Jason and the Argonauts (1963)

Die man is echt geniaal! Hij inspireerde mij om ook stop-motion te gaan doen.

Hoewel alle effecten en sets er echt te gek uit zien (en dat is natuurlijk waarom je een film als deze kijkt), is het acteerwerk wel echt heel erg belabberd. Nagenoeg niemand krijgt zijn/haar tekst fatsoenlijk uitgesproken met helaas Jason als dieptepunt. Prima gast om te zien, maar zodra hij zijn mond open trekt daalt zijn charisma tot lulletje rozewater. Gelukkig wordt dit verhuld door andere aspecten zoals ook de muziek, maar dat neemt niet weg dat dit niet de klassieker is die het had kunnen zijn.

Het verhaal valt erg vaak stil, maar die special effects... schitterend!

3,5*

Njah.

Ray Harryhausen, daarmee staat of valt de film. En da's zowel een goed als slecht punt. Enerzijds hebben die oude stop-motion dingen wel enige charme, anderzijds kan je toch alleen maar blij zijn dat de computer dat tegenwoordig overgenomen heeft, want wat is het toch allemaal knullig.

Het hele verhaaltje weet weinig te boeien, van het acteerwerk moet deze film het ook absoluut niet hebben. Het is dus vooral wachten tot er wat schokkerigheid voorbij komt. Af en toe zitten daar best leuke creaturen bij, maar bij bijvoorbeeld de skeletten had ik het idee dat al eens eerder gezien te hebben. Wat toch tegenvalt, want dit is denk ik maar de tweede film met het werk van Harryhausen die ik zie.

En verder is het vooral wachten tot het allemaal gedaan is. Voor een avonturenfilm is het best traag, weinig spectaculair en soms gewoon saai. Met wat charmante maar oubollige stop-motion redt je de boel dan niet meer.

1.5*

Hij staat nu op Netflix. Knock yourself out

Een van mijn meest favoriete "Harryhausen" films.

Fantastische stop-motion figuren.

Het gevecht met de skeletten is ongetwijfeld een hoogtepunt in de geschiedenis van de stop-motion film.

Even beklijvend is voor mij het tot leven komende bronzen beeld van Talos.

De stop-motion scheppingen van Harryhausen vind ik toch nog steeds meer "leven" en karakter hebben dan de digitale effecten van tegenwoordig.

Indruk maakt ook Nigel Green in de rol van Hercules (Herakles eigenlijk)

Een totaal andere invulling dan die van de vele body builders die er destijds bij de bosjes in de peplum films te zien waren.

Het verhaal is in 2000 nog eens verfilmd, in TV mini-serie vorm, en er schijnt momenteel een nieuwe filmversie in de maak te zijn.

Maar dit blijft wat mij betreft toch een klassieker in het peplum-genre.

Na een beetje langzame start gooit de film alle remmen los. Iets meer pauzes had wel gemogen, want op het begin na kent de film nauwelijks rustmomenten. Maar wat een spektakel! De stop-motion wezens zijn fantastisch met voor mij persoonlijk als hoogtepunt het bronzen beeld van Talos. Ook de omgeving en de sets zijn erg goed. De film wordt ondersteund door de epische muziek van Bernard Herrmann.

Het acteerwerk van de cast is een beetje wisselend maar in het algemeen wel redelijk. De personages in de film worden wel compleet overschaduwd door alles wat om hen heen gebeurd. De film eindigt een beetje abrupt.

Erg sterke klassieker.

4,0*

Ziet er leuk uit, vooral de decors zijn mooi en het is lekker fantasierijk. Ik kan alleen niet zeggen dat ik fan ben van deze stop-motion. Helaas mist het ook aan tempo en is het einde wat abrupt. 3*

13 oktober om 10:30 uur te zien op Cinekid in Eye.

Ondanks dat hij natuurlijk gedateerd is! Blijft het een tijdloze film. En blijf ik nog even onder de indruk van de stopmotion technieken. Als toen ik nog een klein jongetje was.

Wat een heerlijk episch spektakel uit lang vervlogen tijden. Zo worden films niet meer gemaakt, en dat bedoel ik absoluut positief. De creature designs van Ray Harryhausen zijn memorabel en een grote meerwaarde voor de film. Nog steeds maakten het bronzen beeld van Talos grote indruk, evenals o.a. de skeletten naar het einde toe. Hoe gedateerd het ook mag ogen, ik prefereer deze effecten vaak nog steeds boven alle zielloze CGI van tegenwoordig. Al is het alleen maar vanwege de ambacht en het vakmanschap wat vereist is om deze stop-motion effecten te bewerkstelligen. Harryhausen, een legende op zijn vlak, was dit wel toevertrouwd. Verder is het mythologische verhaal goed uitgewerkt, en ook de settings en kleurrijke decors zijn goed gekozen. Een van de weinige minpunten vond ik het acteerwerk. Hoewel de meerderheid overtuigend werk afleverde, vond ik de prestatie van Todd Armstrong, die hoofdpersonage Jason speelt, wat tegenvallen. Deze toonde op zijn zachtst gezegd het charisma van een natte krant. 3,5 Ster.

Goeie film waarin de zoon van een vermoorde koning geholpen wordt door de Goden op een gevaarlijke reis. Een avontuurlijk geheel gebaseerd op de Griekse mythologie. Duidelijk een product van zijn tijd, maar dat is ook deels de charme nu. Toch zien de effecten er nog prima uit (zoals de iconische scene met de skeletten), wat uiteraard te danken is aan het vakwerk van Ray Harryhausen. Een nipte 3.5 sterren.

Toch nog maar even meegepakt voordat deze volgende week van Netflix verdwijnt. Pas de eerste film die ik zie waarbij de stop motion verzorgd wordt door Harryhausen bovendien. Jason and the Argonauts gaat over een Odyssee-achtige reis vol gevaar en avontuur, waarbij de cycloop vervangen is door een bronzen reus. Die stop motion effecten van Harryhausen zijn ook wel meteen het hoogtepunt van de film, al mag de dans van de goud geschminkte Medea er ook wel zijn. Verder is Jason and the Argonauts onderhoudend maar echt heel boeiend werd het niet. Dat is ook wel te wijten aan de Argonauten, een ensemble nogal inwisselbare helden, waarvan de enige met een beetje karakter ook nog achterblijft bij de eerste stop. Jason zelf is een nogal saaie held, en Acustus een beetje een halfslachtige intrigant.

De aartsvijand Pelias, verantwoordelijk voor de moord op Jason's familie, komt vreemd genoeg helemaal niet meer terug, het verhaal eindigt eigenlijk plotseling, alsof de makers (net als Zeus) zonnen op een tweede deel met verdere avonturen van Jason.

1963 computer beeld bestond nog niet denk ik toch ? mensen uit de moderne tijd kunnen zo films moeilijk waarderen de ene zegd over acteren de andere dan dat hij slecht is en zo maar het is toch wel erg goed gefilmd en dat voor 1963 te zijn. natuurlijk belgie en nederland zoals altijd blijven achter op film gebied of anders gezegd uitgave blu ray als filmfan vind ik america erg goed maar erg slecht op film gebied mijn land waar je bijna niets kunt vinden. heb hem reeds jaren op dvd maar vergeleken met blu ray waw die 4k gezien trailer op you tube wat een beeld en de kleuren zo schitterend. maar ja belgie nederland dvd wel maar blu ray wanneer dat is een vraag waar je nergens geen antwoord vind. wanner het zal gebeuren misschiens niet meer in mijn leven jammer maar ja we leven dan ook in een slecht land tegenover america op gebied van films. jammer

Gemiddeld.

Eigenlijk mag ik niet té negatief zijn over dit fantasy-avontuur. Het is zonder meer knap hoe men, met de middelen die men toen voorhanden had, dit heeft gemaakt. Ik kan me best inbeelden dat dit z'n fans had, niet in het minst omdat het op een eigen manier (i.e. stop-motion) monsters en creaturen tot leven wekt. Die reus springt al direct in het oog, maar ook andere spectaculaire scènes zoals die met Poseidon zijn, de tijdsgeest indachtig, toch wel knap gedaan.

Dat voorkomt natuurlijk niet dat de film intussen oubollig oogt. En dan heb ik het eigenlijk nog geeneens over de visuele effecten. Die inspanningen afbreken als gedateerd is flauw. Ik kijk dan eerder richting cast en regie. De cast, want die acteert weeral erg toneelachtig; regie, want ondanks de toentertijd revolutionaire technieken had men toch wat meer kunnen doen als het op actiescènes aankomt, en dan vooral die rare, uiterst knullige choreografieën die als een tang op een varken slaan.

Met dat skelettengevecht op het einde wordt dan toch weer duidelijk wat de invloed is geweest op latere cinema. Ik dacht stante pede aan de Hardhome-aflevering uit Game of Thrones. Ook al heb ik dan niet naar een meesterwerk gekeken, zo'n dingetjes zijn als filmliefhebber tof om te zien.

2,5

Vanavond om 20:15 uur

Op Arte

Vind het best wel verfrissend om zo'n film te zien tegenover de films van vandaag, ondanks dat het oude films zijn kunnen ze je best nog verbazen of indruk geven hoe ze gemaakt zijn dan wel niet nog steeds in staat zijn te overleven en te amuseren.

Het acteerwerk van deze film moet je maar ten lief nemen het is dan ook niet echt goed het is eerder dat de acteurs de films opvullen. Nee het enige waar ik van baal is dat de film zomaar stopt en je nooit te weten komt hoe het verder loopt, waarom een open einde dat als een cliffhanger aanvoelt na een spanned stuk?

Er is een oplossing om je niet langer op je honger te laten zitten.

De Griekse mythologie.

Zoek de personages die in de film voorkomen op (in boeken of via internet)en je komt er wel achter hoe het hen verder verging.

Door de peplum films ben ik zelf (tijdens de vroege jaren '60) geïnteresseerd geraakt in de Griekse mythen en sagen.

Er staan aardig wat boeken daarover in mijn kast.

Best interessant.

Bedankt, hoewel dat een oplossing is is dat niet wat ik bedoel, ik zie liever hoe de film verder zou gaan met de acteurs en dergelijke te weten hoe de regisseur en de props het allemaal zouden doen. Ik hou zeker nooit van open eindes en maar zelden dat het ook bevredigend ben ermee. Nou wil het hier dus zo zijn met de snelle korte strijd ze nog enige toevoeging geven in de afloop en een deel van de reis is afgelopen ik er niet zo mee zit.

Wat de computer betreft , dat die is verre van perfect en in de meeste gevallen zelfs inferieur aan de praktische effecten ( the thing en the thing remake bewijzen dit zonder twijfel) , en wie kan een gedrocht als Ant-Man and the Wasp: Quantumania vergeten waarin de computereffecten ronduit lachwekkend slecht waren .

De computer zorgt vaak voor gemakzucht , er zijn genoeg recente films waarin de computer voor ronduit saaie steriele scenes zorgt .

de film zelf dan nu: deze is zeker geen meesterwerk maar toch vermakelijk om te kijken , ik vond de scenes waarin de goden van boven neerkijken op de mensen mooi gedaan , de effecten zijn wellicht gedateerd maar creatief gedaan , het enige waar ik de film op kan bekritiseren is het einde wat onafgemaakt aanvoelt .

Je voert de verkeerde discussie. Het gaat er mij niet om welke techniek de slechtste films oplevert, wel welke techniek de beste films oplevert.

iedereen is het er wel over eens dat de moderne computer animatie inferieur waren aan de practical effects van de Carpenter versie en Rob bottins vakwerk .

Dat mag iedereen voor zichzelf uitmaken uiteraard, maar mag ik er wel op wijzen dat je The Matrix als je favoriete film hebt aangeduid? Hét toonbeeld van CG.

Voor mij is het verder makkelijk, de computer wint het eenvoudig van practical effects.

De matrix was op andere vlakken baanbrekend nietwaar qua techniek . uitzonderingen bevestigen de regel , en begrijp me niet verkeerd want mits goed uitgevoerd kunnen computer effecten wel degelijk een toegevoegde waarde hebben maar veel meer wel dan niet word het slecht gebruikt .

maar als ik je op je woord moet geloven vind je dus de computer effecten van the thing remake beter dan die van het origineel ? geloof ik niks van , maar als dat wel zo is zal vrijwel niemand zal het daar met je over eens zijn .

Njah, of iemand het met me eens is of niet, daar lig ik niet zo van wakker. Ik zit hier om m'n eigen mening te geven. Los daarvan, als iedereen zo geweldig van was van practical effects, zou Hollywood daar veel meer op inspelen. Ik zie toch vooral CG tegenwoordig, met hier en daar eens een knikje naar het verleden (en vooral oudere mensen die daar dan blij mee zijn).

Wat The Thing betreft vond ik het in beide gevallen wel OK, maar nogmaals, het gaat mij niet om 1 films tov een andere, of welke techniek nu de lelijkste films heeft voortgebracht. Ik kijk dan vooral naar films als Avalon of Myth of Man en zie dat CG daar zo'n sterke impact heeft op mijn beleving, iets wat ik bji practical effects zelden tot nooit heb (Tetsuo vind ik bijv. vooral goed ondanks de wat knullige effecten, rechtgetrokken door de editing en de zwart/wit cinematografie).

de 2 films die je benoemd zijn niet de algemene grote blockbusters , rampenfilms of marvel waar ik naar verwijs , en waarvan de CGI vaak zwaar tegenvalt , deze films zijn wel wat anders ik heb ze even bekeken en het lijken meer films met een hoog Game gehalte, iets wat mij niet zo kan bekoren , ieder zijn ding uiteraard .