Jason and the Argonauts (1963)

Aardige spektakel film, die het eerste half uur wat moeilijk op gang komt, maar daarna gaan dan ook alle remmen los en laat Ray Harryhausen zien wat er allemaal mogelijk is met zijn stop-motion techniek.

Het zwaardgevecht tegen het einde met de skeletten is briljant en ongeevenaard.

Ik zie net dat moviemeteruser W.W. hier over een heel mooi stukje heeft geschreven (lees dat vooral eventjes)!

Een acht ofwel vier sterren.

Mooie avonturenfilm die eruit springt door z'n geweldig gave special effects.

Er is al veel over gezegd in eerdere berichten maar het dient gezegd te worden: de special effects en monsters en andere creaturen die in deze film aan bod komen zijn prachtig vormgegeven, en dat zonder de moderne technieken van vandaag. Akkoord, hier en daar ziet het er wat houterig en gedateerd uit, maar dat stoort allerminst. Uitschieters voor mij zijn de bronzen reus en natuurlijk de eindscène met de gewapende skeletten.

De acteurs vond ik net iets minder interessant, maar zij dienen eigenlijk alleen maar als figuranten in een voor het overige best wel indrukwekkkend decor. Enkel de bombastische muziek stak me op den duur wel wat tegen, maar allicht was dat toen gewoon de norm.

Wat me verder opvalt is het enorme tempo waarin de film wordt afgewerkt. Er zitten maar amper rustpauzes in (enkel de stukjes bij de goden zorgen voor wat ademruimte en tevens de nodige humor), voor de rest rennen Jason en z'n bende van de ene hachelijke situatie naar de andere.

Prima vermaakt bij deze film!

Was hier erg van gecharmeerd. Het is natuurlijk allemaal soms wat corny maar dat neemt niet weg dat de film erg vermakelijk is. Ondanks de vele mankementen ga ik absoluut mee in de fantasy van dit verhaal en zo nu en dan zijn er toch echt visueel interessante dingen waar te nemen. Na Jason and the Argonauts ben ik absoluut benieuwd naar meer werk van Ray Harryhausen.

Gedateerd sprookje.

Nu hoort een sprookje/ legende en al wat dies meer zij ook niet uit het heden te komen, maar hier betreft het mottenballen-niveau met name de uitvoering en niet het verhaal. Met het laatste is weinig mis, al wordt het wel in sneltreinvaart en zonder enige diepgang aan de kijker voorgeschoteld.

Dat zou niet hoeven storen, want de avonturen van Jason en zijn argonauten zijn vooral bedoelt als kapstok voor de vele actie-scènes. En die zijn nogal gedateerd en missen daardoor tegenwoordig nogal wat impact, met uitzondering van de redelijke scènes met Neptunus. Je moet bij een oude film uiteraard door gedateerde effecten heenkijken, maar in dit geval is wat er overblijft niet iets wat heel sterk is. En overheersen de effecten dusdanig, door de actie zeer vaak uitgebreid en langdurig in beeld te brengen, dat glimlachen een veelvoorkomende optie wordt.

Redelijk.

tja het is een oude film, 1963! en het zal destijds wel wat geweest zijn op het doek

met die zwaardvechtende skeletten, een enorm wandelend brons standbeeld

en Neptunes al rotsen tegenhoudend uit de zee (de beste scene volgens mij)

en daar was het eigenlijk ook om te doen, de speciale effecten

het verhaal hangt er een beetje bij en de helden komen niet uit de verf

dat was ook helegaar niet de bedoeling

al met al een aardige film en het moet een heidens karwei zijn geweest maar anno 2011

is dit alleen nog leuk uit nostalgie, meer niet

Ik verkies toch nog steeds met het grootste gemak de mechanisch bewegende stop-motion effecten van Ray Harryhausen, dan de digitale looks van Avatar. Natuurlijk is het realisme gehalte in de tussentijd wel wat minder dan het vroeger was, maar ik was toch nog steeds best onder de indruk van de manier waarop de monsters in beeld gebracht worden.

Echter, de film valt in de tussentijd toch een beetje tegen door het feit dat de personages (met uitzondering van Hercules) niet heel veel diepgang hebben. Er wordt af en toe best goed geacteerd (Patrick Troughton was weer leuk om te zien), maar uiteindelijk valt het allemaal een beetje dood qua karakterontwikkeling. Helemaal het verhaal van Jason en Medea, wat toch uiteindelijk de aanzet is tot een grootse tragedie, wordt bijzonder erg afgeraffeld dat het toch jammer is.

Dit maakt Jason And The Argonauts overigens niet minder een klassieker, want het staat nog steeds garant voor spectaculaire fantasy. Gewoon iets minder goed dan ik me herinner, maar nog steeds erg leuk.

Redelijke film! Voor die tijd erg goed gemaakt. Goed verhaal. Goede kostums. Mooie locaties (niet dat overdreven studio gezeik dat in die tijd zoveel voorkomt). Goed geacteerd. Goede effecten het leger van de dood is met erg mooie stop-motion effecten gemaakt. Goede muziek.

Hoewel alle effecten en sets er echt te gek uit zien (en dat is natuurlijk waarom je een film als deze kijkt), is het acteerwerk wel echt heel erg belabberd. Nagenoeg niemand krijgt zijn/haar tekst fatsoenlijk uitgesproken met helaas Jason als dieptepunt. Prima gast om te zien, maar zodra hij zijn mond open trekt daalt zijn charisma tot lulletje rozewater. Gelukkig wordt dit verhuld door andere aspecten zoals ook de muziek, maar dat neemt niet weg dat dit niet de klassieker is die het had kunnen zijn.

Njah.

Ray Harryhausen, daarmee staat of valt de film. En da's zowel een goed als slecht punt. Enerzijds hebben die oude stop-motion dingen wel enige charme, anderzijds kan je toch alleen maar blij zijn dat de computer dat tegenwoordig overgenomen heeft, want wat is het toch allemaal knullig.

Het hele verhaaltje weet weinig te boeien, van het acteerwerk moet deze film het ook absoluut niet hebben. Het is dus vooral wachten tot er wat schokkerigheid voorbij komt. Af en toe zitten daar best leuke creaturen bij, maar bij bijvoorbeeld de skeletten had ik het idee dat al eens eerder gezien te hebben. Wat toch tegenvalt, want dit is denk ik maar de tweede film met het werk van Harryhausen die ik zie.

En verder is het vooral wachten tot het allemaal gedaan is. Voor een avonturenfilm is het best traag, weinig spectaculair en soms gewoon saai. Met wat charmante maar oubollige stop-motion redt je de boel dan niet meer.

1.5*

Een van mijn meest favoriete "Harryhausen" films.

Fantastische stop-motion figuren.

Het gevecht met de skeletten is ongetwijfeld een hoogtepunt in de geschiedenis van de stop-motion film.

Even beklijvend is voor mij het tot leven komende bronzen beeld van Talos.

De stop-motion scheppingen van Harryhausen vind ik toch nog steeds meer "leven" en karakter hebben dan de digitale effecten van tegenwoordig.

Indruk maakt ook Nigel Green in de rol van Hercules (Herakles eigenlijk)

Een totaal andere invulling dan die van de vele body builders die er destijds bij de bosjes in de peplum films te zien waren.

Het verhaal is in 2000 nog eens verfilmd, in TV mini-serie vorm, en er schijnt momenteel een nieuwe filmversie in de maak te zijn.

Maar dit blijft wat mij betreft toch een klassieker in het peplum-genre.

Na een beetje langzame start gooit de film alle remmen los. Iets meer pauzes had wel gemogen, want op het begin na kent de film nauwelijks rustmomenten. Maar wat een spektakel! De stop-motion wezens zijn fantastisch met voor mij persoonlijk als hoogtepunt het bronzen beeld van Talos. Ook de omgeving en de sets zijn erg goed. De film wordt ondersteund door de epische muziek van Bernard Herrmann.

Het acteerwerk van de cast is een beetje wisselend maar in het algemeen wel redelijk. De personages in de film worden wel compleet overschaduwd door alles wat om hen heen gebeurd. De film eindigt een beetje abrupt.

Erg sterke klassieker.

4,0*

Goeie film waarin de zoon van een vermoorde koning geholpen wordt door de Goden op een gevaarlijke reis. Een avontuurlijk geheel gebaseerd op de Griekse mythologie. Duidelijk een product van zijn tijd, maar dat is ook deels de charme nu. Toch zien de effecten er nog prima uit (zoals de iconische scene met de skeletten), wat uiteraard te danken is aan het vakwerk van Ray Harryhausen. Een nipte 3.5 sterren.

Toch nog maar even meegepakt voordat deze volgende week van Netflix verdwijnt. Pas de eerste film die ik zie waarbij de stop motion verzorgd wordt door Harryhausen bovendien. Jason and the Argonauts gaat over een Odyssee-achtige reis vol gevaar en avontuur, waarbij de cycloop vervangen is door een bronzen reus. Die stop motion effecten van Harryhausen zijn ook wel meteen het hoogtepunt van de film, al mag de dans van de goud geschminkte Medea er ook wel zijn. Verder is Jason and the Argonauts onderhoudend maar echt heel boeiend werd het niet. Dat is ook wel te wijten aan de Argonauten, een ensemble nogal inwisselbare helden, waarvan de enige met een beetje karakter ook nog achterblijft bij de eerste stop. Jason zelf is een nogal saaie held, en Acustus een beetje een halfslachtige intrigant.

De aartsvijand Pelias, verantwoordelijk voor de moord op Jason's familie, komt vreemd genoeg helemaal niet meer terug, het verhaal eindigt eigenlijk plotseling, alsof de makers (net als Zeus) zonnen op een tweede deel met verdere avonturen van Jason.

Gemiddeld.

Eigenlijk mag ik niet té negatief zijn over dit fantasy-avontuur. Het is zonder meer knap hoe men, met de middelen die men toen voorhanden had, dit heeft gemaakt. Ik kan me best inbeelden dat dit z'n fans had, niet in het minst omdat het op een eigen manier (i.e. stop-motion) monsters en creaturen tot leven wekt. Die reus springt al direct in het oog, maar ook andere spectaculaire scènes zoals die met Poseidon zijn, de tijdsgeest indachtig, toch wel knap gedaan.

Dat voorkomt natuurlijk niet dat de film intussen oubollig oogt. En dan heb ik het eigenlijk nog geeneens over de visuele effecten. Die inspanningen afbreken als gedateerd is flauw. Ik kijk dan eerder richting cast en regie. De cast, want die acteert weeral erg toneelachtig; regie, want ondanks de toentertijd revolutionaire technieken had men toch wat meer kunnen doen als het op actiescènes aankomt, en dan vooral die rare, uiterst knullige choreografieën die als een tang op een varken slaan.

Met dat skelettengevecht op het einde wordt dan toch weer duidelijk wat de invloed is geweest op latere cinema. Ik dacht stante pede aan de Hardhome-aflevering uit Game of Thrones. Ook al heb ik dan niet naar een meesterwerk gekeken, zo'n dingetjes zijn als filmliefhebber tof om te zien.

2,5