Meningen

Toch een uitstekend vermakelijke spaghetti-western. De film is lekker sfeervol en ondanks dat ie niet zo lyrisch en uitbundig is als veel (betere) genregenoten toch nog zeer vermakelijk. De film blijft klein maar bevat heerlijk corrupte personages en is al met al zeer goed te kijken. Moet ook bekennen dat de Amerikaanse dub opmerkelijk goed is gedaan (ook qua spel) en de film is voorzien van een lekkere laid-back soundtrack. The Greatest Robbery in the West is een prima stukje western-entertainment.

Erg gaafe science-fiction film. Ik was vooral gecharmeerd van de zeer degelijke opbouw en de toch interessante uitwerking van het verhaal. Vond Charlton Heston behoorlijk spelen maar de show wordt natuurlijk gestolen door de geweldige apen.Tim Burton's versie doet duidelijk onder voor deze bijzonder goede film. Planet of the Apes is een gaafe film.

Absoluut een leuke film van Robert Altman. Zoals al vaker gezegt is de opening ronduit briljant en is de locatie van Hollywood een geweldige keuze. Er wordt erg prettig met de thematiek gespeeld en Altman is erg scherp tegenover het Hollywoodsysteem en hun visie op verhalen. Was hij maar net zo scherp geweest tegenover zijn eigen verhaal want alle cliché's waar hij commentaar op heeft bevestigt hij met het plot. Om dan heel duidelijk aan de kijker te laten merken dat je je daar bewust van bent zorgt er in mijn optiek niet voor dat je een betere film maakt. Zo vond ik het hele liefdesverhaal ronduit storend en geforceerd en kwam het rechercheonderzoek ondanks de vele potenties niet verder dan het gemiddelde brouwsel. The Player is interessant vanwege haar scherpe visie op Hollywood maar heeft helaas te lijden onder een matig verhaal.

Spank me at nine 'o clock and call me Harry, wat een meesterwerk. Ik ben weinig keren zo de stuipen op het lijf gejaagd als bij deze film. Ligt aan Spielberg die zijn typische Amerikaanse gezin uit de kast trekt en het goed weet te verkopen. Alles begint plain ordinaire om vervolgens enorm uit te pakken. Zeer vlotte film en ijzersterk verteld!

Pontypool begint ijzersterk en zet een lekkere sfeer neer. Ik ben sowieso al snel verknocht aan horror die zich op 1 locatie afspeelt en het wordt al helemaal interessant als dat een radio-studio is (waardoor je meteen een soort van journalistieke rol krijgt plus een epicentrum van informatie). De eerste signalen van de "zombies" zijn erg goed gedaan. De telefoongesprekken, de opbouw allemaal erg spanning verhogend en het sleept je gemakkelijk mee. De film zakt echter na een uur ontzettend in wanneer er reden en logica wordt "gevonden". De zogenaamde toedracht en oplossing van het probleem ontbreken werkelijk aan iedere overtuigingskracht; een standaard zombieproblemathiek had al gezien het uitgangspunt voor een voldoende sterke film kunnen zorgen. Nu eindigt Pontypool zeer teleurstellend.

Pretentieuze troep. Veel velle kleuren en een flitsende montage; en ik moet bekennen, de openingtitels kregen me te pakken. Echter vijf minuten later was de film me al weer kwijt. Ëén hele depressieve kop, maak er voldoende shots van, knip ze vlot en je hebt Pop Skull. Nou mag ik matig acteerwerk in horror nogal eens door de vingers zien; met dusdanige pretenties als Wingard werkt het als een doorn in het oog. Ben hier niet kapot van.

Degelijke film die met momenten erg sterk uitpakt. Vooral de sequence met de klassieke muziek werkte erg sterk. Het verhaal heeft helaas wat minder om het lijf en het totaalplaatje doet uiteindelijk duidelijk onder voor het een jaar later gemaakte Saló. Desalniettemin is Il Portiere di Notte absoluut de moeite waard.

Van Erp is wel heel vals. Veel wijde onpersoonlijke statief shots die hij net zo lang laat staan tot je als kijker niets anders kan concluderen dan dat we wel een heel zielig zootje zijn. Daarbij komen de meest simpele uitlokkende vragen waarbij 90% automatisch voor gek staat. Pretpark Nederland is vermakelijk, het is spot maar wanneer Van Erp iets vlotter en afwisselender te werk was gegaan was de film een stuk prettiger te bekijken zonder dat zijn pessimistische beeld verloren had moeten gaan.

Kon hier barweinig mee. Moet ook bekennen dat ik veel moeite heb met zowel Julia Roberts als Richard Gere, en mijd het liefste films waar één van beiden inzit. Van deze film sprak de humor me absoluut niet aan en het hele gegeven is mij veel te zoetsappig. Nee, Pretty Woman kon mij niet bekoren.

Hier had ik meer van verwacht. Zit hem in mijn ogen vooral in het afschuwelijke personage van Kenneth Halliwell, het wordt ons nooit duidelijk wat Joe orton in hem ziet en er wordt in het begin al dusdanig veel over hem verteld wat betreft aanstellerij en jaloezie dat er in de rest van de film helemaal niets aan wordt toegevoegd. Hij is een vervelende zuure gast en dat blijft hij en de enige toevoeging is dat ons matigjes wordt uigelegd waarom hij dat is. De erg sterke rol van Gary Oldman weet de film nog net van een totaale ondergang te redden.

Een degelijke film maar wellicht een tegenvaller aangezien ik meer had verwacht van Laurence Olivier. het is allemaal nogal doorsnee. Degelijke decors, degelijkse sfeer maar geen uitzonderlijk verhaal. Marilyn Monroe is natuurlijk altijd een geweldige verschijning alhoewel we in deze film best vraagtekens bij haar acteerwerk kunnen zetten. The Prince and the Showgirl is prima te doen.

Disney's meidenperikelen-films kunnen me maar barweinig bekoren, uiteraard niet in de laatste plaats omdat ik duidelijk niet tot de doelgroep behoor. Meisje blijkt prinses te zijn en moet dan in één klap haar leven omgooien... Voeg er wat onzekerheid aan toe en je hebt een wel heel brakke variant op My Fair Lady. Nope, The Princes Diaries kon mij niet bekoren.

Was John Carpenter's Cigarette Burns het hoogtepunt uit de serie (en misschien wel uit het oeuvre) is dit bijna het dieptepunt. De belichting deed me bijna denken aan een Amerikaanse soap evenals de granieten koppen van het overgrote deel van de cast. Onze antagonist is werkelijk een vreselijke verschijning. Het hele concept is interessant en best gewaagd, maar als film stelt Pro-Life helemaal niks voor.

Bij deze film trok ik de conclusie dat ik steeds meer een fan aan het worden ben van de stijl van Robbert Bresson. Het kille past uitstekend bij het verhaal van Jeanne d'Arc maar ik moet bekennen dat ik niet vond dat de film bijzonder veel toevoegde in vergelijking met La Passion de Jeanne d'Arc van Carl Theodor Dreyer. Deze film vind ik dan ook niet heel veel meer dan een sympathieke ondernemening maar eentje die de intense emotionele binding die haar "voorganger" heeft, mist. Procès de Jeanne d'Arc vind ik een prima film, maar er zijn betere verfilmingen van het verhaal.

Heel goede film. De misere van het hoofdpersonage aan het begin is zeer overtuigend en meeslepend en we zitten direct midden in het verhaal van zijn groei binnen de criminele organisatie. Prettig rauw verfilmd en met geslaagde stukken suspense. Helaas weet de film dit niveau niet de hele tijd vol te houden. Vooral het laatste half uur wordt het allemaal wat minder scherp en het einde vond ik ongepast. Vooral het laatste shot voelde voor mij bijzonder misplaatst. Het haalt het gemiddelde wat omlaag maar neemt niet weg dat Un Prophète een uitstekende film blijft.

Maar veel mooier op 35mm zoals ik dat gisteren deed. Inderdaad een goede film, mijn inziens vooral door haar genuanceerde beeld en vooral geweldige cinematografie.

Erg prettige eighties promnight-slasher. De film doet met haar subgenre weinig bijzondere of opmerkelijke dingen maar doet het in ieder geval wel goed. Een zeer lekkere jaren '80 sfeer met goed gedecoupeerde moordscenes en erg prettige gore van Tom Savini. Enkele complimenten mogen ook uitgaan naar de look van de killer, erg pakkend. The Prowler biedt weinig bijzonders in idee maar is absoluut een geslaagde slasher met goeie gore.

Kan nou niet echt zeggen dat ik vrolijk werd van dit experiment. Los van dat de kleuren wel heel erg ongelukkig gekozen zijn is het zwart/wit in mijn ogen een key tot de spanning van het origineel. Deze zorgt voor afstand en een bepaald soort angst. Het grote onbekende wordt onbekender en dat kon niet worden gecompenseerd door het realistische en rauwe van de kleuren. Ook zonde is dat deze film de enorme light-change van het origineel mist. De film wordt op het twistpunt niet grimmiger en schaduwrijker belicht en daarmee veel minder naar. Dit heeft als gevolg dat vele ijzersterke scenes absoluut niet werken. Ook valt er op het acteerwerk veel aan te merken, dingen zijn te groots, te obvious en daarmee plat en oninterresant. Ik kan experimenten waarderen, en het is interessant om het verschil te zien tussen film toen en nu, maar wanneer de rest daarbij om te janken is kan ik dat niet positief beoordelen. Ik geloof dat een dusdanig experiment met enige creativiteit ook entertainend had kunnen zijn (Scorsese's The Key to Reserva).

Digitaal geschoten en geprint; Michael Mann moet hebben gedacht aan het begin van een revolutie te staan. Voor mij was het in ieder geval een mijlpaal; de eerste keer dat ik vroegtijdig de bioscoop verliet.

Het probleem van Public Enemies is simpel; Michael Mann heeft totaal geen verstand van digitale film. Zo mag Christian Bale, die ik normaliter erg hoog heb zitten, de miscast van het jaar worden genoemd. Zijn strakke spel en hoofd werkt uitstekend op film maar absoluut niet op digitaal. De rauwe 'realistische' look verklapt dat hij voor iets anders getraind is. Nog frustrerender is het camerawerk en zijn de shotcomposities. Onduidelijk belicht (wat rauw zou moeten lijken), rare ongemakkelijke composities (wat rauw zou moeten lijken) en vreselijke bewegingen (wat rauw zou moeten lijken) vormen een afschuwelijke combinatie met een medium wat opzich al moeizaam reageert op de bewegingen van acteurs.

Dit alles had me vast niet de bioscoop uitgebrand als deze film niet mijn nr. 1 meest afzichtelijke sound-design zou bevatten. Er was niet meer dan een kwartier nodig voor ik realiseerde dat mijn oorbloedingen geen nieuwe interessante keuze was maar simpelweg een beangstigend stukje amateurisme. Van de doffe verkeerd geplaatste microfoons tot het letterlijke geluidsverschil tijdens het switchen van takes in één scene/ruimte; het is belachelijk. Het enige effect hiervan is afstotend en de vele fouten geven het gevoel alsof je opgesloten zit in de bioscoop. Public Enemies kan ik helaas niet anders omschrijven dan een stuk stront wat duidelijk niet het antwoord is op de mogelijkheden van digitale cinema.

Paul Thomas Anderson heeft (zoals gewoonlijk) wel heel veel vreemde middelen nodig om een uiteindelijk simplistisch verhaal te vertellen. Het mag echter niet baten want ook diens Punch-Drunk Love liet me onveroerd achter met een leeg gevoel. Adam Sandler speelt prima, de sfeer is netjes maar het gaat uiteindelijk nergens om. Ik had totaal geen affiniteit met de liefde van de twee en het enige leuke element vond ik Anderson’s (terugkerende) interesse in de bizarre formaliteiten van de seksindustrie. Punch-Drunk Love was een fikse tegenvaller.

Dit formule knutselwerkje van een The Pursuit of Happyness spreekt mij niet zo aan. Ik moet zeggen dat de film degelijk eindigde maar het hele gebeuren van een zielig zoontje was me allemaal net iets te melodramatisch.