It's All True (1993)

Vertel eens, XfofaXX?

De film fragmenten zijn sterk maar als documentaire vond ik het niet erg interessant. Een tegenvaller - **1/2

De film bevat interessant materiaal maar als documentaire is hij verre van geslaagd. Weinig informatiefs en een vooral saaie stijl met te gelikte voice-over en een gebrek aan vorm. Je moet de film echt kijken voor het beeldmateriaal (de drie afgemaakte films van de vier die uiteindelijk Welles' It's All True hadden moeten vormen. Leuk beeldmateriaal? valt tegen, en de wanstaltelijk kitscherige muziek die er onder in gedropt is een doorn in het oog.

Het fascinerende verhaal over de opkomst, maar vooral de ondergang van Hollywoods eigenzinnige wonderkind Orson Welles. Direct nadat Welles twee films - The Magnificent Ambersons (1942) en Journey into Fear (1943) - simultaan had gemaakt, kreeg hij de opdracht om op locatie een film te maken over Brazilië. Hij fungeerde feitelijk als ambassadeur en de Amerikaanse overheid hoopte zo de sympathie te winnen van de Brazilianen, die anders mogelijk de kant van de Nazi's zouden kiezen. Wanneer previews erop lijken te wijzen dat het publiek The Magnificent Ambersons massaal afwijst, krijgt RKO-president George Schaefer zijn ontslagpapieren en neemt Charles Koerner het roer in handen. Die besluit Welles meesterwerk eigenhandig in te korten met veertig minuten en een nieuw einde te filmen en zet bovendien de financiering voor de film waar Welles mee bezig is per direct stop. Welles kon niets doen om het 'slachten' van zijn film tegen te houden, kon zijn film over Brazilië nooit afmaken en zijn bliksemcarrière als topregisseur was ineens voorbij!

In deze documentaire komt Welles (op archiefbeelden) zelf aan het woord, alsmede verschillende mensen die met hem samenwerkten aan wat een trilogie over Brazilië had moeten worden. Van het verhaal van een jongen en zijn ezel is nauwelijks iets over gebleven, maar het beeldmateriaal dat hij schoot voor een reconstructie van een heroïsche boottocht van vier arme vissers, die uitkeringen eisten voor hun beroepsgroep, bevestigt de visuele magie die Orson Welles uit zijn mouw leek te kunnen schudden. Die beelden bevatten helaas geen geluid en is vervangen door een matige soundtrack. Het beeldmateriaal is bovendien ongemonteerd, waardoor er veel lange shots tussen zitten. Het heeft natuurlijk te maken met artistieke integriteit (Welles heeft het niet afgemonteerd), maar het had allemaal best wat compacter gekund. De beelden van het Carnaval daarentegen zijn schitterend!