Meningen

Slap en ongeloofwaardig actie filmpje dat door zijn knulligheid nooit serieus te nemen is. Op geen enkel vlak overstijgt het de middelmaat en op sommige gebieden schiet Salt er zelf een eindje onder. Ik had hem blijkbaar eerder gezien maar kwam daar pas achter nadat meer dan de helft van deze veredelde B film voorbij was. Dat zegt op zich genoeg.

Het verhaal, en daarin met name hoe de onderlinge relaties blijken te liggen, is op zichzelf niet eens zo verkeerd bedacht. Maar de uitwerking laat aardig wat te wensen over.

Niet veel meer dan ok. Beetje traag en redelijk spannend. Maar de "clue" is wel erg makkelijk en het verhaal is sowieso niet bijzonder sterk. Van een mysterie-thriller verwacht ik toch echt wel wat betere vondsten.

Een redelijke actie-thriller die op geen enkel vlak echt excelleert maar boeiend genoeg is. Dat er weinig lijn in de montage zat vond ik enigszins hinderlijk. En hier en daar maakt Self/less zich schuldig aan wat knulligheden. Maar met genoeg actie, en een niet te lange speelduur is dit een prima tussendoortje.

Mijn hemel. Wat was het doorbijten de eerste 20 minuten na de openingsscene. In alles had deze Shaft het niveau van een goedkope jaren 90 tiener serie. En waar Jessie T. Usher me als A-Train in The Boys best kan bekoren, vind ik hem in deze actie comedy redelijk dramatisch.

Maar gelukkig komt net voordat je de neiging hebt iets anders op te gaan zetten, Samuel L. Jackson de boel redden. Eigenhandig trekt hij het geheel door de ondergrens heen ver terug omhoog. Zelfs Usher komt beter over als je hem een tijdje naast deze ouwe baas zet. Ineens wordt Shaft wél grappig, swingend en cool. En zo wordt je doorzettingsvermogen uiteindelijk beloond met gewoon een hele vermakelijke film.

Blijft een prachtige film. Ondanks dat jongere generaties de trage voortgang wellicht minder zullen kunnen waarderen in een tijd waarin alles snel en direct moet, staat deze prent nog altijd op grote hoogte. Een uitmuntend verteld verhaal met een spot on "look & feel".

Shimmer Lake heeft een geweldig scenario dat helaas niet helemaal de uitvoering krijgt die het verdient. De opbouw en de structuur van deze film zijn bijzonder fijn. Het begin van elk nieuw hoofdstuk, de running gag met het oppikken van de hulpsheriff, en het toch aardig verrassende einde zijn allemaal erg leuk bedacht. Maar de humoristisch ondertoon van film komt toch niet echt uit de verf. Er wordt wel gezegd dat komedie het moeilijkste genre is. En Shimmer Lake lijkt deze uitspraak te onderschrijven. Dat komt met name door de acteurs, want buiten Benjamin Walker is het allemaal wel erg matig. Zelfs op het vervelende af zo nu en dan. En dat is heel erg jammer. Want met een goede cast, van acteurs die de humor waar Shimmer Lake doorspekt mee is wel goed hadden weten te brengen, was dit voor mij een hoogvlieger geweest. Nu blijft het ondanks dat ik deze crime-comedy erg goed geschreven vind, een beetje middelmaat.

Goede, degelijke film. Coster-Waldau is als tough guy een stuk overtuigender dan ik had verwacht. De overduidelijke aanklacht die de film naar voren wil brengen zit de kijkervaring niet in de weg. En het plot heeft een paar hele aardige vondsten.

Ik vond persoonlijk wel dat Shot Caller hier en daar een tikje onduidelijk was. Een beetje meer "uitleg" in bepaalde scenes was geen overbodige luxe geweest, maar soit. Ik heb me uitstekend vermaakt.

Sfeervol, spannend en zelfs nog best een beetje verrassend. En daarmee gewoon een sterke en fijne thriller.
Af en toe zakte de toch al trage flow nog iets weg, maar nooit te ver. Het enige dat me wel een beetje tegen staat zijn de paar onverklaarbare zaken die de film nodig heeft om het plot te laten slagen. Hoe weet de dokter dat Alice hem voor haar broer zal aanzien als hij precies op die manier zijn vingers knakt bijvoorbeeld? En waarom in godsnaam zou deze intelligente moordenaar een symbool op zijn pijlen zetten dat overduidelijk aan hem valt te linken?
Maar goed. Buiten dat soort zaken is The Silencing een geslaagde film. Eentje die mij zowel qua uiterlijk en verhaal, als qua simplistische naam, wat deed denken aan de series The Missing en The Killing. En dat kan natuurlijk nooit verkeerd zijn.

Met Sinners laat Ryan Coogler zien gepassioneerd te zijn. En niet alleen over film maken, maar ook over de roots van blues en de geschiedenis van de Mississippi Delta. De aandacht voor details en achtergronden is heerlijk, en zorgen dat je helemaal wordt meegenomen.

Daarbij heeft deze mashup van horror, fantasy, historisch drama, musical en thriller een heel eigen gezicht. Of eigenlijk 2 gezichten. En beide bevielen me erg goed

De opbouw en karakterontwikkeling is aan de lange en trage kant, maar zeker interessant. Met name ook door de hierboven al benoemde liefde en aandacht voor detail, die duidelijk zichtbaar is. Al vond ik de muzikale composities onder sommige scenes niet matchen met de beelden en de blues waar de film grotendeels om draait.

Met de opening van de Juke Joint wordt de boel broeieriger en stemmiger. En uiteindelijk gewelddadiger. De keyscene waarin de jonge Sammy zijn pure blues laat klinken is mij wel erg bombastisch, maar ook deze tweede helft doet Coogler weinig verkeerd. Door de flinke hoeveelheid aan karakters gebeurt er genoeg dat je niet per se van mijlenver aan ziet komen en het vleugje vage mystiek is daarin een fijne toevoeging.

En ook niet onbelangrijk: Sinners ziet er simpelweg top uit.

Noem het een B-, grindhouse- of exploitationfilm, Sisu is een lompe, keiharde actiefilm met veel ingrediënten behorend tot deze genres. Afgezaagde badguys, veel bloed en smerigheid, belabberde dialogen en grove kills. En natuurlijk vrachtladingen ongeloofwaardigheden. Sterker nog, Sisu zo onrealistisch mogelijk maken lijkt een doel op zich te zijn geweest.

Misschien zelfs wel het enige doel. Want naast al het vergezochte geweld, heeft Sisu eigenlijk verdomd weinig te bieden. Doordat alles volstrekt over de top is, wordt het nooit spannend. Het matige acteren zorgt dat de toch al zwakke pogingen tot humor totaal mislukken. En de sfeershots zijn te lang en wat misplaats voor botte actiepulp als dit.

Ik had achteraf beter een reel van een minuut of 20 met de hoogtepunten van Sisu kunnen bekijken. Dan had ik niks gemist en een hoop tijd bespaard.

Een hele aardige oorlogsfilm. Al helemaal voor een film van Nederlandse / Belgische makelij. Want waar Nederlandse films toch vaak wat knulligheden aan de dag leggen, valt dat met Slag Om De Schelde nogal mee. Al zijn enkele acteurs niet geheel overtuigend. En van enige knulligheid is ook wel te spreken wat het script aan gaat. Bijvoorbeeld bij de eerste Canadese aanval op de brug. Hoe lang kan je je mannen kansloos kapot laten schieten voordat je in de gaten krijgt dat het hem niet gaat worden?
Maar verder valt er vooral veel positiefs over dit oorlogsdrama te zeggen. Het ziet er allemaal goed en geloofwaardig uit. Rauw en hard bij vlagen, zoals een verhaal over een verschrikking als de Tweede Wereldoorlog betaamd. Er zijn een aantal interessante en spannende scenes, en de 3 verhaallijntjes worden keurig naast elkaar verteld. Hoewel het begin daardoor wel wat rommelig is. Maar dat trekt al vrij snel bij.
De Slag Om De Schelde zal zich niet nestelen tussen de echte oorlogsklassiekers uit het verleden. Maar Nederland mag best trots zijn op deze groots opgezette oorlogsprent.

De klinische en krappe setting zorgt voor een redelijk beklemmende sfeer. Ook de verslechterende mentale conditie van het team, aangetast door de gedrogeerde diep-slaap-sessies, mist zijn effect niet. Met daarbij welgeplaatste flashbacks door de film heen, bouwt Slingshot langzaam aan de situatie waarin steeds onduidelijker wordt wat echt is en wat niet. Maar niet te langzaam, wat mij betreft. Er gebeurt steeds genoeg om nieuwsgierig te blijven naar het vervolg. Ik heb deze psychologische scifi dan ook met veel plezier bekeken. Ook al, omdat de acteurs prima presteren.
Wat mij persoonlijk wel tegen staat, is het einde. Waarom kunnen sommige filmmakers niet gewoon een helder eind aan hun verhaal maken? Of is het een ongeschreven regel dat het laatste shot de waarheid toont? In dat geval vind ik de scene er vlak voor erg vreemd.

Ow jeetje. Dat viel niet mee..

Werkelijk geen enkel aspect van deze actieprent kan het label "heel matig" ontstijgen. Ook ik vond Snake Eyes vroeger een van de vetste karakters binnen de wereld van G.I.Joe. Maar het koste me echt enorm veel moeite deze film uit te zitten.

De vorige twee Joe films vond ik niet bepaald bijzonder, en ik ging er een beetje van uit dat de lat nu wat hoger was gelegd. Niet dus, de lat blijkt tot mijn schrik zelfs flink naar beneden bijgesteld.

Het allerdroevigste is nog wel het scenario. Wonderbaarlijk dat een zichzelf respecterend scenario schrijver hier mee aan durft te komen. En misschien nog wel wonderbaarlijker dat het dan nog wordt goedgekeurd ook.

Deze rommel is het toffe karakter Snake Eyes absoluut onwaardig.

Snatch is in mijn ogen Ritche's beste en nog altijd een van mijn favoriete films.

De heerlijke karakters waarvan de paden elkaar steeds kris kras kruisen. De redelijk subtiele Britse tongue-in-cheek humor. De frivool kluchterige gebeurtenissen die vlot gemonteerd over het scherm vliegen. De gevatte en gesjeesde dialogen. En meerdere verhaallijnen die keurig in elkaar vallen. Het is een dollemansrit die ik al meerdere malen van begin tot eind met een constante grijns op mijn gezicht heb uitgezeten. Een feestje van een film.

Geen hoogvlieger maar een prima film om een avondje je tijd aan te verdoen. Het verhaaltje is weinig origineel, maar staat in ieder geval niet bol van de ongeloofwaardigheden zoals in dit genre geregeld het geval is. Kijkt lekker weg.

Nog best geinig eigenlijk. Misschien ook omdat mijn verwachtingen van Sonic nogal laag waren. En natuurlijk is dit op geen enkele manier hoogstaande cinema of komt het daar ook maar enigszins in de buurt. Platgereden paden en vergezochte zaken, je kent het wel. Maar toch best geinig. Zeker niet in de laatste plaats door Carrey die vrij zijn ding mag doen en lekker op dreef is.

Nee. Niet wat ik er van gehoopt had. Ondanks dat ik wat absurditeit best kan hebben en geregeld met een glimlach op mijn gezicht zat te kijken, vond ik de film toch niet zo leuk. En dan met name het tweede deel. Buiten het feit dat het scenario mijns inziens redelijk ontspoorde, kan ik er verder niet exact mijn vinger opleggen waarom hij tegen viel. Maar ik moest moeite doen om tot het eind gedesinteresseerd te blijven.

Ik heb Gyllenhaal inmiddels in heel wat verschillende rollen mogen aanschouwen, en wat een dijk van een acteur is dat toch. Daarnaast doet de rest van de cast het ook gewoon goed.
Maar de film op zich stelt verder weinig voor. Het uitgekauwde verhaaltje van een superster die werkelijk alles kwijt raakt. Ofwel, ellende op ellende op ellende op ellende. Na het raken van de bodem van de put probeert hij de draad weer op te pakken, en wordt hij geconfronteerd met nog meer ellende. En uiteindelijk overwint hij alsnog. En het scenario doet niet eens moeite om ook maar 1 origineel aspect aan dit platgereden pad toe te voegen. Werkelijk alles wat Southpaw laat zien hebben we al veel vaker kunnen zien. Met als meest irritante voorbeeld de ongelofelijk ongeloofwaardige bokspartijen waarbij boksers probleemloos 20 klappen achter elkaar met hun hoofd opvangen.

Wat wel voor Southpaw spreekt is dat de meeste scenes lekker to the point en kort zijn, waardoor het lekker vlot doorloopt. Dat, en Gyllenhaal zorgen voor mij voor een voldoende.

Horror is niet mijn ding. Thriller best wel. Dus deze "Speak no Evil" maar eens een kans gegeven. En daar heb ik geen spijt van.
Het is een degelijke en vakkundig gemaakte thriller, met eigenlijk weinig tot geen horror. Maar de clue, als je daarvan kan spreken, laat zich al snel raden. En dat vind ik persoonlijk tweeledig jammer. Ten eerste natuurlijk, omdat je liever verrast wordt dan dat je alles aan ziet komen. Maar daarnaast ook omdat die "clue" behelst dat een jong kind gemarteld en gemutileerd is. En ja, het is maar een film, maar dat soort zaken hoeft er voor mij niet in.
Wat dat betreft ben ik blij dat ik deze Amerikaanse versie heb bekeken, en niet de originele Deense.

Het team achter de Spider-Verse serie heeft zichzelf zowaar lichtelijk overtroffen ten opzichte van het ook al heerlijke eerste deel. Op geen enkele manier oogt Across the Spider-Verse als makkelijk voortborduren op een bestaand kassucces. De passie waarmee ook dit deel op het beeldscherm wordt gekletterd is voelbaar. Met waanzinnig oog voor detail. Ook wat de humor betreft. Ik heb heel veel subtiele grapjes weten te ontwaren, maar weet ook zeker dat ik er met een tweede kijkbeurt nog een hoop gemist blijk te hebben. Deze hippe en coole animatie vliegt dan ook met een enorme intensiteit en vaart voorbij. Een bijna kunstzinnige, grappige en imposante trip van een film.

Een frisse, nieuwe, al zij het wat ver gezochte kijk op de wereld van Spiderman in een toffe stijl en met volop subtiele en minder subtiele humor. Into the Spider-Verse is, cool, vlot en druk. En in dat laatste slaat deze animatiefilm soms wel een beetje door. Met name naar het einde toe wordt het soms allemaal een beetje too much. Maar dat nemen we dan maar voor lief, want over het geheel genomen is deze sympathieke actie-comedy een hip en lekker wegkijkend filmpje.

Ik wist eigenlijk heel weinig van deze film voor ik hem ging kijken. Maar had wel gehoord dat M. Night Shyamalan hiermee de weg naar boven weer had ingezet. En daar bleek geen woord aan gelogen. De ijzersterke vertolkingen van James McAvoy en Anya Taylor-Joy geven het beklemmende verhaal de juiste smoel. Het plot ontvouwt zich in trage doch fijne flow. Volledig geconcentreerd zat ik op de einduitkomst te wachten. En daaruit bleek het uiteindelijk inderdaad weer een typische Shyamalan film te zijn, in positieve zin.

Fijne, typische jaren tachtig film. Eén van de klassiekers waarop de 80's revival, zoals we die onder andere in Stranger Things zien, geschoeid is. De beleefwereld van een stel jonge knullen in de jaren 80 wordt feilloos vertaald naar het witte doek. De vriendschap met bijbehorende ruzies, gesprekken, pesterijtjes, lol en verdriet. De vier jonge hoofdrolspelers zijn nog niet foutloos, maar acteren eigenlijk heel behoorlijk. Goed genoeg sowieso, om echt voor ze te voelen en met ze mee te leven. En dat is natuurlijk waar een coming of age drama als "Stand by me" om draait.

Heerlijk nostalgisch vermaak dat stiekem een beetje doet terug verlangen naar de tijd dat internet, smartphones en tablets nog toekomst muziek waren.

Vooral bij critici krijgt deze film weinig waardering. Niet geheel terecht naar mijn mening. Pacino en Walken zetten twee heerlijke karakters neer. En ondanks dat het scenario vlak en weinig verheffend is, is er ook niet heel veel mis mee. De vleugjes absurdisme tussen de subtiele, droge humor, kunnen een beetje in de weg zitten wanneer je ze te serieus neemt. Maar ik had er geen last van. Al met al heb ik me prima vermaakt met deze wat aparte en niet bijzonder enerverende film.

Helemaal geen onaardige thriller. Met weinig middelen en 2 lekker spelende acteurs blijft het simpele Standoff prima overeind. Hard en grimmig, maar soms ook een tikje knullig, wordt een kat en muis voorgeschoteld dat binnen de korte speelduur de aandacht goed weet vast te houden. Al zit je als kijker echt niet constant op het puntje van je stoel.

Ondanks dat ik SF meestal een boeiend genre vind, had ik nog nooit iets van Star Trek gezien. Daarmee was deze 2009 reboot van de franchise mijn eerste kennismaking. Verbanden met vorige films en series of bronmateriaal vallen voor mij dan ook niet te leggen. Al valt het wel op dat er redelijk wat karakers in relatief korte tijd vrij expliciet worden geïntroduceerd. Bekende en waarschijnlijk geliefde personages uit het Star Trek universum nam ik tijdens het kijken aan. Naderhand toch even op youtube de karakters opgezocht om dit bevestigd te krijgen. En de meeste crewleden van de Enterprise lijken aardig getrouw aan de originele serie, wat natuurlijk een leuke bijkomstigheid is.

Maar buiten dat, is deze Star Trek film op zichzelf gewoon een hele vlotte, degelijke en vermakelijke SF prent. Een succesvolle cocktail van actie, humor, relationele sores, origin story en nog een handje vol ingrediënten. Overduidelijk een film voor het grote publiek, en daarmee weinig vernieuwd of speciaal. Maar uitstekend geslaagd voor wat het is.

Meer van hetzelfde ten opzichte van zijn voorganger uit 2009. Met een iets minder verhaaltje en wat meer vergezochte nonsens. Maar wederom een gelikte en mooi vormgegeven SF film.

Gisteren was het dan zo ver. Mijn eerste Star Wars film.

Na enige twijfel toch maar "gewoon" begonnen met episode 4. Ik speelde even met het idee de films chronologisch te kijken en met episode 1 te beginnen, maar bedacht me dat ik de films toch op de volgorde wilde zien zoals ze zijn uitgekomen.

Deze kwam dus uit in 1977. Dik 40 jaar geleden. En dat is merkbaar. Het geheel voelt natuurlijk erg gedateerd aan, maar dat valt de film niet kwalijk te nemen.

Helaas zijn er verder nog heel wat zaken die de film wel kwalijk zijn te nemen. Want eigenlijk scoort de eerste Star Wars op heel wat vlakken zeer matig. De pacing is zeer inconsequent, de acteerprestaties houden zeker niet over, de gevechten zijn van een ongekende tamheid en de comic relief is vaak misplaatst. En er zijn nog wel meer zaken die echt niet goed op orde zijn. Ik begreep dat de film op de montagetafel nog zeer ingrijpend is veranderd. Maar dan nog vind ik de storytelling niet overtuigend.

Puur naar de kwaliteit van de film kijkend, zou ik dit startstuk geen voldoende moeten geven. Maar de wereld die geschapen is en de epische "goed tegen slecht" sage die Lucas wist te creëren verdienen beter. Ook al laat de uitvoering ervan in dit eerste deel heel erg te wensen over.

Nadat ik kort geleden voor het eerst van mijn leven een Star Wars film had bekeken, voelde ik een fikse teleurstelling. Natuurlijk was het interessant om nu eindelijk eens een keer te beginnen aan de iconische reeks met zijn al even iconische karakters. Maar A New Hope bleek buiten dat toch vooral een niet zo'n beste film en eigenlijk best een lange en weinig vermakelijke zit.

Hoe anders is het gevoel na het zien van het vervolg. Ok, ook The Empire Strikes Back heeft nog wat knulligheden hier en daar. Maar bovenal is het een spectaculair en meeslepend sci-fi avontuur. De film is op alle vlakken beter dan zijn voorganger en een enorm stuk boeiender. Al zijn er als nog best wat kritische kanttekeningen te plaatsen is The Empire Strikes Back voor een film uit 1980 een indrukwekkend geheel.

Ook deze als derde gemaakte Star Wars film is een stuk beter dan A New Hope. Maar iets minder dan zijn directe voorganger. Dat de verouderde technieken in verschillende actiescenes enigszins op de lachspieren werken nemen we voor lief. Want het universum met zijn bonte verzameling aan goede en kwade wezens is wederom erg vermakelijk. Daarbij worden alle verhaallijntjes en vraagstukken netjes afgehandeld, zoals het een sluitstuk betaamd.

Vooral de strijd waarin Luke met zijn vader beland, -zwicht hij uiteindelijk voor de Dark Side of niet?-, was interessant.

Return of the Jedi is niet voortdurend even boeiend, maar een echt saai wordt het nooit.