Meningen

Best prima voor een keertje. Met name dankzij de fraaie decors en sfeer. Al is de film verre van origineel en lijkt de balans redelijk zoek. De ene keiharde afrekening lijkt Gangster Squad zichzelf vrij serieus te nemen, en de andere knullige situatie juist helemaal niet. Ook in de vertolkingen zit weinig lijn. Penn lijkt een karikatuur neer te zetten waar op zich niks mis mee is, maar dat niet echt rijmt met verschillende andere karakters. Nu had ik geen bijster hoge verwachtingen van deze gangsterfilm, en werd ik dus ook niet echt teleurgesteld. Een topper is het zeker niet, maar zoals gezegd, best prima voor een keertje.

Het uitgangspunt van Gattaca is moeilijk serieus te nemen. Er zitten zoveel ongeloofwaardigheden en zelfs onmogelijkheden in dat je er gewoon maar niet te lang bij stil moet staan. Maar als je dat uitgangspunt voor lief neemt, blijkt dat deze SF film netjes binnen de lijntjes kleurt van de lijnen die het zelf heeft gezet.

In een mooie (doch wat geel gekleurde) setting ontvouwd zich een boeiend verhaal dat futuristisch is maar ook tegen een film noir aanschurkt. Met ingetogen scenes, fraaie shots en een goede soundtrack wordt een fijne sfeer gecreëerd waarin alle acteurs hun werk prima doen.

Daarbovenop zorgt de lekkere jaren 90 vibe bij mij persoonlijk nog voor wat nostalgische meerwaarde.

Heel matig allemaal, zoals eigenlijk ook wel verwacht. Knullige CGI, slechte montage en zelfs de soundtrack vond ik onder de maat. Alles is een beetje bij elkaar geraapt los zand zonder cohesie.

Dat het verhaal weinig om het lijf heeft kan je een actiefilm als deze eigenlijk niet kwalijk nemen. Maar dat belangrijke karakters per scene maar net zo goed of slecht kunnen schieten of vechten als dat het toch al slappe script op dat moment nodig heeft, vind ik altijd wel irritant.

Een druk niemendalletje waarin weinig lijn valt te ontdekken.

Leuk. Redelijk ouderwetse Ritchie film. Al mist hij wel de vaart van Lock, Stock en Snatch. Ook is de humor wat minder sterk aanwezig dan in zijn eerste twee. Maar ondanks dat Ritchie de dialogen in The Gentlemen geregeld iets te lang door laat sudderen en er nog wel een mespuntje humor had bij had gemogen, blijft er nog een prima maaltijd over.

Alle sterren hebben er schik in en zetten hun typetje goed neer, en er zijn weer genoeg bijfiguren en kleine verhaallijntjes om de boel interessant te houden. Het typische stijltje ligt me wel en ik had toch geregeld een brede glimlach op mijn gezicht.

Niet Ritchies lekkerste, maar zeker smakelijk.

Aangezien ik de series van Flanagan erg kan waarderen, deze film van hem ook maar eens opgezet.

En zijn hand is regelmatig zichtbaar. Geralds Game heeft ook echt wel sterke momenten. En de door Stephen King bedachte opzet is zeker interessant. Maar alsnog is deze thriller grote delen simpelweg saai.

Dat ligt niet aan de acteurs die het prima doen, maar meer aan het materiaal waarmee ze het moeten doen. Het boek van King lijkt simpelweg niet geschikt voor een lange film. Wellicht had een short beter gewerkt.

Een mooi drama. Met een erg geloofwaardige, hele jonge Mckenna Grace. Maar ook Evens is overtuigend als de sympathieke opvoeder, terwijl ik lang niet altijd fan ben van zijn werk. Wat dik aangezette emotionele scenes met bijbehorende muziekjes, maar dat is vaste prik bij Amerikaanse films zoals deze. Dus dat nemen we maar voor lief. Zeker omdat Gifted verder op zo'n beetje elk vlak gewoon dik in orde is. Van het camerawerk tot aan de montage. En daar bovenop is er zelfs nog een vrij onverwachte plottwist aan het einde. Eentje die de draak van een oma dan wel moeder nog even een welverdiende, keiharde klap in het gezicht geeft. Dat gaf nog best wat extra voldoening.

Prima en vrij originele Britse, apocalyptische thriller. Vlot verteld met mooie beelden en ruimte voor hier en daar wat subtiele humor. Alle acteurs konden me op zich goed bekoren, hoewel Sennia Nanua in enkele scenes moeilijk serieus te nemen was. Het scenario zit, op enkele lompigheden na, aardig in elkaar en is eigenzinnig en fris genoeg om te blijven boeien. Dat de film zijn eigen regeltjes soms een beetje losjes interpreteert nemen we dan maar voor lief.

Prima film. Maar de ongekende ophemeling vind ik wat misplaatst. Het overgrote deel van de film is niet veel meer dan een vermakelijke klucht. Totdat op het eind alle remmen los gaan en de boel ontaard. En daarna volgt nog een ongeloofwaardig en vergezochte twist in de afsluiter. Leuk. Maar niet veel meer dan dat. AL vond ik het camerawerk en de montage wel van een hoog niveau.

In zijn algemeenheid heb ik ook altijd wat moeite met films in een Aziatische taal. De ondertitels vertellen me wel wat er wordt gezegd, maar ik mis volledig de intonatie, eventueel sarcasme en gevoel in de dialogen. Dat is uiteraard geen tekortkoming van de film, en dus zal ik een Aziatische prent daar ook nooit op beoordelen. Maar het maakt voor mij persoonlijk de kijkervaring niet zo prettig.

Al met al zeker een boven gemiddeld goede film, maar niet de parel waar ik na alle heisa op gehoopt had.

Ik vond zowel Unbreakable (al is het lang geleden dat ik die zag) als Split beter dan dit sluitstuk (or is it?) Maar alsnog was Glass zeer de moeite waard. De wereld die Shyamalan geschapen heeft, waarin superhelden en -schurken veel dichter bij gewone mensen staan dan bijvoorbeeld de DC en Marvel karakters, blijft interessant. En het scenario heeft best een aantal scherpe vondsten, hoewel er hier en daar ook wel de makkelijke weg wordt genomen. McAvoy weet net als in Split erg overtuigend de verschillende persoonlijkheden neer te zetten, al is er dit maal helaas wel sprake van enige overkill. Maar dergelijke niet onoverkomelijke minpuntjes mochten voor mij de pret niet heel erg drukken. Ik heb me prima vermaakt.

Wederom een leuke whodunnit van Rian Johnson. Maar minder leuk dan Knives Out.

The setting is volkomen anders, en wat minder intrigerend. Maar vooral het tempo en de pacing blijven ver achter bij zijn voorganger. Glass Onion is zelfs bij vlagen saai te noemen.

De frisheid en de speelvreugde van de cast zijn in dit mysterie wel weer volop aanwezig.

Leuke film. Niet alle grappen zijn even geslaagd, maar ik heb toch geregeld moeten lachen. De belevingswereld en problemen van begin-tieners worden ondanks de botte en vaak flauwe humor geloofwaardig en herkenbaar neergezet. En Good Boys is vlot en kort genoeg om te blijven boeien. Hoewel het laatste deel het sentiment wel een graadje minder mag naar mijn smaak, is dit een prima coming of age comedy.

Een best verrassende en toffe genre-mix. Twee acteurs die al aardig wat sporen hebben verdiend en een leuk bedacht concept, bezorgen de kijker vlot opvolgende scenes vol romantiek, spanning, science fiction, actie, lichte horror en avontuur. De ontdekkingen die de twee torenbewoners gedurende de film doen zijn recht voor zijn raap en weinig origineel. En natuurlijk is er hier en daar een korreltje zout nodig. Maar The Gorge is vermakelijk spektakel.

Leuk dat een standaard actiefilmpje een keer acteerkanonnen heeft als Gosling en Thornton. Ook Evans is een grote naam, maar persoonlijk vind ik hem een miscast. Zijn gespierde versie van Dr. Robotnik is uberhaupt een irritant karakter.

Grey Men begint lekker. Vlot, hip en met cameradrones die heel wat vlieguren maken voor bijbehorende shots. Hier en daar klopt er natuurlijk weer weinig van bijvoorbeeld de tijdsspannen, want hé, een actiefilm. Maar wanneer halverwege in Praag de bullshit-o-meter volledig in het rood slaat, is de lol er voor mij eigenlijk wel van af. Het beetje spanning dát er was, gaat volledig overboord en vanaf de ontsporing van zowel een tram als het script boeide heel The Gray Man me eigenlijk niet meer. Met het verdwijnen van alle redelijkheid, verdween ook mijn interesse.

Jammer, want Gosling vond ik als mannetjesputter van weinig woorden erg vermakelijk. En The Gray Man begon best veelbelovend. Maar over het geheel genomen, blijft me een hoop geschreeuw bij, en te weinig wol.

Heerlijke film. En eigenlijk heel anders dat ik me (gebaseerd op eigenlijk niks) had voorgesteld.

Mortensen en Ali vormen een goed koppel als twee contrasterende persoonlijkheden, die nadat ze hun schild laten zakken van elkaar leren, en naar elkaar toe groeien. Dat gaat op een vrij subtiele en geloofwaardige manier.

Problemen liggen steeds op de loer, maar Green Book blijft redelijk lief en wordt nooit echt hard. En dat is prima. Het zorgt voor een fijne feelgood film met genoeg spanning en komische noten. Natuurlijk komt bij dergelijke films altijd een zekere mate van sentiment naar de oppervlakte, en dat wil nogal eens te veel van het goede zijn. Maar in dit geval vond ik de balans dik in orde.

De film is daarnaast mooi, vlot en boeiend. Er wordt geen wiel opnieuw uitgevonden, maar dat is ook helemaal niet nodig in deze fijne vertelling. Ik kan eigenlijk geen negatieve aspecten noemen. Want Green Book doet veel dingen goed, en andere nog beter.

Ondanks dat The Green Knight absoluut mooi en stijlvol is, voelde het voor mij vooral als veel nutteloos artistiek-, moeilijk- en vaagdoenerij. Wellicht scheelt het dat ik nog nooit van het verhaal gehoord had en dus ook totaal niks inhoudelijks wist, maar er viel nu en dan amper een touw aan vast te knopen. Ik kan hier heel weinig mee.

Mijn hemel wat viel dit tegen.

Neeson doet gewoon zijn ding en krijgt tegen het einde nog even de ruimte om te laten zien dat hij ook nog best emotioneel spel beheerst. Daarnaast zijn de locaties af en toe mooi.

Maar buiten dat is het vooral een hele hoop onzin en weinig spanning. Het script blinkt uit in stompzinnigheid. De wolven, die toch een cruciale rol spelen, zien er meestal niet uit. En het ingeplakte geluid dat de beesten zouden moeten maken is al helemaal bedroevend.

Zonde van mijn tijd.

Het ziet er allemaal fraai en natuurgetrouw uit. Ik had echt wel het idee dat ik een realistisch kijkje kreeg op oorlogsvoering te water in de jaren 40. Wat dat betreft vond ik Greyhound ook zeker interessant.

Maar bijna 1,5 uur kijken naar hoe de kapitein zijn schip aanstuurt, is dan weer een stuk minder interessant. Heel goed dat er geen nietszeggend liefdesverhaaltje of interne bad guy het scenario is ingeforceerd. Maar uiteindelijk gebeurt er nu wel te weinig om echt boeiend te blijven.

The Guest begint als een subtiele thriller en wekt in de eerste bedrijven het vermoeden wel eens flink spannend en verrassend te kunnen gaan worden. Helaas wordt hij geen van beide. Wanneer de film na het rustige, veelbelovende begin zijn ware gezicht moet gaan laten zien, stort de boel ineen. Het toch al slappe scenario wordt alleen maar mogelijk gemaakt door een opeenstapeling van onwerkelijk domme keuzes en handelingen van de karakters en je weet eigenlijk voortdurend wat er vervolgens gaat gebeuren. Ik had eigenlijk de neiging de film af te zetten richting het einde. Toch heb ik hem afgekeken. Maar had ik dat niet gedaan had ik weinig gemist.

Omdat het begin er goed uitzag, Stevens een prima vertolking neerzet en de soundtrack origineel en dik in orde was, toch nog 2 sterretjes.

Met de nieuwe del Toro heeft Netflix toch weer eens een echte topper aan haar catalogus weten toe te voegen. Deze prachtige stop-motion film over de welbekende, levende, houten pop is een lust voor het oog. Maar buiten dat alle bijzondere karakters er prachtig uitzien, zorgen ze ook voor onvervalste humor, drama en eigenlijk alle emoties die de mens eigen is. De eigen draai aan het verhaal dat in 1940 al door Disney werd verteld werkt goed, ondanks wat onlogische zaken hier en daar.

Ik vraag we wel af wat en hoeveel er nu uiteindelijk nog met computers is gebeurt.

Indrukwekkend. Met niet veel meer dan dialogen en een minimale setting ontvouwt zich een spannend en grimmig verhaal met nog verassend veel lagen. Gyllenhaal schaar ik al jaren tussen de betere acteurs en ook in The Guilty stelt hij niet teleur. Als de emoties bij zijn karakter oplopen, lijkt dat wellicht wat overdreven. Maar aangezien hij al ruime tijd amper meer slaapt, zijn relatie stuk is en er ook nog een bijzonder heftig onheil boven zijn hoofd hangt, lijkt een zenuwinzinking me niet bepaald ver gezocht.

Ik heb het Deense origineel nooit gezien. En als die veel sterker is dan deze The Guilty, was deze remake wellicht wat onnodig. Maar op zichzelf is dit een sterke en knappe thriller. Al is hij vast niet voor iedereen weggelegd.

Een hyper-ongeloofwaardig en ultra-gewelddadig bewegend comicbook.

Het toch al niet erg veel omvattende scenario zit ook nog eens vol gaten, en terwijl Nix een absolute topschutter is kan ze net even voor geen meter mikken als ze Miles neer wil maaien.

Een film waar je dus absoluut niet over na moet denken en waarbij je over de vele fouten en zwaktes heen zal moeten stappen. Maar als je dat doet, dan blijft er een dolle rit over. Met een paar heerlijke cynische karakters en een vermakelijk psychopathische badguy. Gemixt met enkele knap geschoten, flitsende actie shots, droge en sarcastische humor en een passend opgefokte soundtrack, blijft er voor mij nog wel een voldoende over.