Meningen

Een erg simplistische film die ondanks het eenvoudige verhaal toch wat onsamenhangend en rommelig aandoet. Het script heeft ook bijzonder weinig ijkpunten. Je zou bijna denken dat alles gaandeweg het film proces uit de losse pols verzonnen is. RIPD is dat ook geen al te beste film geworden. Daarbij is ook de CGI matig (hoewel dat voor die tijd wellicht nog meevalt) en vond ik Jeff Bridges, die ik hoog heb staan, zijn karakter te dik aanzetten.

Maar dan nog heb ik niet echt spijt van het opzetten van deze vrij maffe actiefilm. Als eenmalige pulp-shot was er best doorheen te komen.

De actiescènes zien er super uit en de CGI is heel dik in orde, zoals je bij een blockbuster kunt verwachten. Maar dat is dan ook alles waar deze film het van moet hebben. Want het onbenullige en rammelende script, de bijzonder matige acteerprestaties en de compleet van enige inspiratie gespeende dialogen scoren echt een onvoldoende. Daar een stel slechteriken die zo uit een kinderserie van Studio 100 lijken te zijn weggelopen bij op geteld, kan ik deze film echt niet hoger dan 2 sterren geven.

Het zal zeker mer dan 10 jaar geleden zijn dat ik Rat Race voor het laatst heb gezien. Maar heel veel scenes kan ik nog (bijna) letterlijk terug halen. Ook omdat dit één van de weinige komedies is die ik nee de eerste kijkbeurt nog vaker heb bekeken.

Die eerste kijkbeurt was met een grote vriendengroep in de bioscoop. We waren niet zo slem geweest om van te voren te bepalen naar welke film we gingen, dus werd het een aardige opgave er een uit te kiezen waar iedereen zich in kon vinden. En bang dat Rat Race de zoveelste volledig onleuke komedie zou zijn, wilde ik daar écht niet naartoe. Maarja. Water bij de wijn enzo. Dus paste ik me maar aan. En gelukkig maar. Ik heb volgens mij nooit meer ze veel gelachen in de bios als toen.

Botte grappen, absurde grappen, onverwachte grappen, flauwe grappen, groffe grappen. Allerhande humor passeert de revue in een rap tempo. En het overgrote merendeel daarvan is ook gewoon echt heel grappig. Al blijft humor natuurlijk, misschien wel meer dan wat dan ook, altijd een kwestie van smaak. Maar de verschillende karakters die met hetzelfde doel allemaal andere bizarre avonturen beleven hebben mij stuk voor stuk flink aan het lachen gekregen. En dat lukt een komedie bij mij niet snel.

Misschien moet ik hem binnenkort weer eens een kijkbeurt gunnen. Met het risico dat hij nu minder leuk blijkt dan hoe ik hem herinner. Maar ik heb er alle vertrouwen in. Vooralsnog één van de leukste komedies die ik ken.

Niet mijn ding. Horror is sowieso niet mijn genre. Maar een horror-comedy kan ik meestal wel waarderen. Alleen vond ik het comedy gedeelte van Ready or Not maar zelden geslaagd. Het basis gegeven van de film is best leuk bedacht, maar het scenario dat er omheen is geschreven getuigd niet van bijster veel creativiteit. En echt spannend wordt de film ook al niet.

Al is lang niet alles aan deze film onder de maat. Zo vervult Samara Weaving haar hoofdrol goed en zijn de locaties erg mooi. Maar dat, en een handvol geslaagde grappen, zijn niet genoeg om de film te redden van een lichte onvoldoende voor mij.

Wat een prachtig, menselijk drama met geweldig spel van zowel Culkin als Eisenberg. Al doet die laatste wel grotendeels wat we van hem gewend zijn, maar dat maakt deze rol niet minder goed. Zonder enige moeite leef je vanaf minuut één mee met de twee mentaal instabiele neven. Alle irritaties, grapjes, ongemakkelijkheden en innerlijke worstelingen zijn overtuigend. Ook trouwens, omdat alle bijrollen gewoon heel dik in orde zijn.

A Real Pain komt erg oprecht over en hoewel de emotie eraf spat, maakt de film zich nergens schuldig aan overdreven sentiment. De zorgvuldig gepositioneerde piano-gedreven soundtrack is wellicht een tikje gedurfd, maar geeft absoluut een meerwaarde.

Ik wist dat Jesse Eisenberg één van de hoofdrollen vertolkte, maar niet dat hij de film ook had geschreven en geregisseerd. Dat merkte ik pas op bij de aftiteling. Zijn eerste "eigen" film heb ik niet gezien, en gooide ook niet zulke hoge ogen. Maar als dit zijn niveau is als filmmaker, hoop ik dat hij nog een productieve toekomst tegemoet gaat.

Een toffe actieprent. Eentje die meer tijd neemt voor een gedegen setup dan de meeste genre-genoten, en juist minder bombast en zinloos knalwerk denkt nodig te hebben. En dat is fijn. Weinig overdreven gedoe, maar een wat onderkoelde goodguy die er sterke normen en waarden op na houdt. Een brave maar gevaarlijke beer van een kerel die erg fijn neergezet wordt door Aaron Pierre.

Op het laatst ontkomt Rebel Ridge er niet volledig aan wat ongeloofwaardig te worden, maar alles blijft redelijk binnen de perken. Ik twijfel erg tussen 3 of 3,5 sterren. Maar aangezien ik 2 uur echt wel aan de buis zat gekluisterd, doe ik het halfje er toch maar bij.

Erg matig allemaal. Reynolds speelt weer hetzelfde typetje als altijd, maar minder grappig. Dat zit hem met name in de dialogen die elkaar vlot opvolgen, maar simpelweg vaak niet leuk zijn. Het doet allemaal erg gemakzuchtig en ongeïnspireerd aan.

De situaties waar de hoofdpersonen in verzeild raken volgen elkaar al net zo vlot op, en gaan van onmogelijk tot onmogelijker. Erg vluchtig en ver gezocht allemaal.

Er razen bijna 2 uur lang een hoop scenes en locaties voorbij, maar het geeft allemaal bijzonder weinig inhoud. Tuurlijk, af en toe zitten er best een aantal leuke grapjes, oneliners of verwijzingen in Red Notice. En een aantal scenes ogen spectaculair. Maar alleen dat is toch echt afdoende voor een project met zo'n mega budget en a-list acteurs.

Een bak fantasie en een bak CGI vormen samen een vrij onzinnig verhaaltje vol gaten over een buitenaardse Kerstman die ontvoerd wordt. Voor een stukje verfijnde cinema hoef je Red One dan natuurlijk ook niet op te zetten. Maar als vermaak op Kerstavond met de kiddo's op de bank deed deze schreeuwerige actie-comedy het eigenlijk alleraardigst. Een hoop gekkigheid en best geslaagde humor zoefde in een lekker vaartje voorbij.

Een enorm sfeervolle thriller met wat film-noir elementen. De 70's worden heerlijk neergezet in een troosteloos en grauw Yorkshire. Ook qua camerawerk valt er genoeg te genieten, maar "In the Year of Our Lord 1974" springt wel nogal makkelijk van de hak op de tak. Dat is waarschijnlijk een bewuste, artistieke keuze, maar het maakt de kijkervaring er niet altijd plezieriger op. Al blijft de vertelling alsnog wel te volgen.

Waar dit eerste deel van de trilogie vrij gemoedelijk begint, wordt het verhaal vol moord en corruptie steeds grimmiger en harder.

Voor het tweede Red Riding deel geldt grotendeels hetzelfde als voor zijn voorganger. Sfeer, setting en tijdsgeest zijn goed gevangen. En dit deel is weer zwaarmoedig en grimmig. Maar ook de vrij onoverzichtelijke opeenvolging van scenes wordt in "1980" doorgetrokken, en dat had van mij niet gehoeven.

Beide films vallen dan wel weer mooi en doordacht in elkaar. Ik ben dan ook benieuwd naar het sluitstuk.

Dit laatste deel is op veel vlakken vergelijkbaar met de twee vorige films. Al vind ik hem persoonlijk iets minder dan deel 2. Het heldert weer een aantal zaken op, maar er blijven ook nog wel wat vragen over.

De slonzige maar oprechte advocaat John Piggott is een goede toevoeging aan de lijst met karakters. Beelden en sfeer zijn weer prachtig somber en de verdorvenheid en corruptie is weer niet van de lucht. Maar elke film uit de serie had baat gehad bij wat meer samenhang en iets meer verduidelijking af en toe.

Een chaotisch rommeltje waar zeker van alles op aan te merken valt. Want Renfield ontstijgt op veel vlakken het niveau van een B film niet.

Maar vermakelijk is het wel. Cage kan zich lekker uitleven als Dracula en Hoult doet het prima als het titelpersonage. Deze gore-komedie stuitert alle kanten op en is voorbij voor je er erg in hebt.

Wat een ontzettend domme film.Ik ga niet eens beginnen met opsommen wat er verhaaltechnisch niet deugt aan deze Repo Men, want dan ben ik nog wel even zoet. Maar er zijn nog veel meer zaken die deze film voor mij de nek omdraaide.

Bijvoorbeeld dat de film maar geen gezicht krijgt. Het wil blijkbaar een serieuze aanklacht zijn tegen de geldbeluste wereld waarin we leven. Maar Repo Men wil ook bijdehand lollig zijn. En smerig en bloederig. En semi-poëtisch. Maar wat het uiteindelijk is, is een onevenwichtige ratjetoe die nergens echt slaagt. En de al net zo ongebalanceerde soundtrack helpt daar ook niet bepaald bij.

Of de ongekend uitgekauwde rol van Schreiber, die de harteloze, geldbewuste CEO speelt die we al in 1001 film hebben gezien. En veel beter ook.

En zo zijn er nog wel meer punten van ergernis. Law, Whitaker en ook Braga doen gewoon prima hun werk. Er zijn best wat fraaie scenes en gevechten, en af en toe is Repo Men ook best spannend. Maar dit was toch echt een flinke teleurstelling. En dat terwijl ik al niet bijzonder hoge verwachtingen van deze Sci Fi had.

Een beetje een slowburner. Niet heel origineel, maar wel met een eigen smoel. Een smoel die qua sfeer en stemming wel goed zit, maar die ook wat pretentieus overkomt. Verschillende scenes volgen elkaar nu en dan op niet al te logische wijze op, terwijl ze weinig scheutig zijn met het verschaffen van informatie. En dat lijkt een beetje op moeilijk doen om het moeilijk doen. Anderzijds passeren er geregeld mooie en originele shots.

Del Toro is weer een genot om aan het werk te zien. En de andere castleden doen ook weinig verkeerd. Al zit er niet al te veel diepte in hun personages. En eigenlijk ook niet in de gebeurtenissen of verhaallijn. Reptile had van mij dan ook best wat korter mogen zijn. Wat niet weg neemt dat ik me aardig vermaakt heb met deze cop-thriller.

Er zijn best een hoop dingen goed aan deze film. Maar die wegen wat mij betreft niet op tegen de talrijke momenten dat deze domme film volledig uit de bocht vliegt. Ik heb me met regelmaat zitten ergeren. En dat is bij mij nooit de bedoeling bij het kijken van een film.

Ouderwets vakwerk van good old Clint. Sommige personages zullen vast wat zijn aangedikt of aangepast ten opzichte van de daadwerkelijke personen, om de vertelling wat meer drama mee te geven. Zoals in waargebeurde verhalen meestal wel gebeurt. Maar het geheel voelt natuurlijk aan, en is mede daardoor aardig meeslepend.

Daarbij zijn een aantal vertolkingen van grote klasse. Jewell zelf wordt door Walter Hauser knap neergezet. En Sam Rockwell speelt de gehaaide doch sympathieke advocaat op heerlijke wijze. Maar oude rot Bates tikt nog even een niveautje hoger aan. Je voelt haar pijn en verdriet bijna door je scherm heen.

Geen slechte film. En voor een Nederlandse film zelfs goed te noemen.

Van Koningsbrugge weet de smerige en doortrapte crimineel Riphagen goed gestalte te geven. De overige acteurs zijn niet allemaal even overtuigend maar voor een film uit eigen land viel het niveau me helemaal niet tegen. "Riphagen" is daarnaast best lang spannend en wringt en schuurt tegen je moraliteitsgevoel zolang je het idee hebt dat je naar ware feiten zit te kijken. Maar ondanks dat ik het echte verhaal niet kende, werd gaandeweg steeds duidelijker dat er een hele boel verzonnen was. En dan ook nog eens bijzonder onorigineel verzonnen.

Toen agent Jan uiteindelijk ook wéér voor de gladde praatjes van Dries viel terwijl hij inmiddels geen enkele twijfel meer had over het feit dat hij met een rasleugenaar en kundig manipulator te maken had, zakte mijn broek toch echt even af. Het daaropvolgende resultaat liet zich op dat moment al direct raden, en sloeg het laatste beetje emotie helemaal uit de film. Zo jammer. En zo onnodig. Wat is dat toch met filmmakers? Dat er zo nodig clichés in een van zichzelf al boeiend verhaal geforceerd moeten worden. Minachting van de kijker misschien?

Uiteindelijk blijft er van mij nog een een kleine voldoende over.

Wie hoopt een waarheidsgetrouwe biopic te zien komt met Rocketman bedrogen uit. Maar dat maakt deze theatrale, soms licht psychedelische musical niet minder leuk. Daarnaast sluit deze uitwerking goed aan bij de showman die Elton John is geweest.

Egerton zet een solide vertolking neer. Hoewel er wel iets meer aandacht geschonken had mogen worden aan de playback scenes, speelt hij de talentvolle maar rusteloze zanger met verve.

De decors, het camerawerk, de montage, alles is prima in orde. Al vond ik persoonlijk de film voorbij het midden wat verzanden in een opeenstapeling van persoonlijke ellende. Maar er blijft genoeg over om deze film de moeite waard te maken. Niet in de laatste plaats de vele fantastische liedjes.

Leuke, vlotte animatie film zoals we van Disney gewend zijn en mogen verwachten. De maatschappijkritische boodschap ligt er dik op, maar is wel een terechte in deze tijd. Verder zijn alle ingrediënten aanwezig. Grapjes in verschillende lagen, slapstick-achtige momenten, een tikje te veel sentiment en de stereotype karakters. En dat alles in de welbekende structuur.

Niks wereldschokkends dus. Maar de personages die de wereld van Ron's Gone Wrong bevolken zijn divers en leuk. Evenals de B-bots waar het allemaal om draait.

Liefhebbers van Disney kunnen blind een kaartje voor deze sympathieke animatiefilm aanschaffen.

Fijne verfilming van een waargebeurd verhaal. Niet hilarisch als komedie en niet intens als drama, maar vrij luchtig en makkelijk wegkijkend. Misschien hier en daar wat voortkabbelend, maar de sterrencast houdt het interessant genoeg. Fijn ook dat er dicht bij de feiten is gebleven, met als grote uitzonderingen dat Jeffrey zich ophield in een gesloten Circuit City naast de Toys “R” Us, en dat Leigh daar helemaal niet werkte.

Het onwaarschijnlijke verhaal schudt je morele kompas prettig door elkaar. Want Channing maakt de crimineel Jeffrey Manchester lovable en aimabel. Zoals hij ook echt geweest schijnt te zijn.

De grootste troef van dit psychologische drama is het acteer werk. Brie Larson doet het fantastisch, maar dan nog wordt ze overtroeft door de jonge Jacob Tremblay. Want mijn hemel, wat zet dat mannetje een performance neer. Drijvend op deze 2 krachtige vertolkingen, en de ook perfect uitgevoerde bijrollen blijft deze vrij zware film voortdurend volledig geloofwaardig.

Naar mijn mening had het geheel alleen wel wat korter gemogen. Soms zakt het toch al trage tempo wel echt te ver weg. En daarbij mochten sommige gebeurtenissen uit het tweede deel van de film wel wat verder uitgewerkt worden wat mijn betreft. De vertelling was het tweede deel ondanks de zware lading toch wat oppervlakkig hier en daar.

Maar dan nog blijkt er een erg sterk drama over.

Vooruit, drie sterren. Al wilde ik er eerst 2,5 geven. Want al met al vind ik Run toch erg matig. Op zich wordt er grotendeels aardig geacteerd, maar nu en dan vliegen beide dames uit de bocht. En dat geldt ook voor het script dat redelijk geloofwaardig begint maar later af en toe gewoon absurd wordt. En waar de scenario schrijvers Chloe eerst nog moeite laten doen om de nodige informatie in te winnen, maken ze zich er verder in de film wel heel erg makkelijk van af. (Met een doos in plain sight, vol papieren die meteen alles haarfijn uitleggen, als dieptepunt) Daarbij komt ook nog, dat deze thriller eigenlijk nooit verrast, omdat alles vooraf vrij duidelijk getelefoneerd wordt.
Maar Run ziet er wel gewoon goed uit en is en blijft best spannend. Daarbij is het allerlaatste shot toch nog een aardige verassing. Vandaar toch net 3 sterren.

Tja. Exact wat ik er van verwacht had eigenlijk. Een onoriginele en ongeloofwaardige 13 in een dozijn actieprent. Vakkundig gemaakt maar met louter de vaste, uitgekauwde ingrediënten en daarom niet bijster boeiend. Maar best ok als simpel wegkijkertje voor een keertje. Niet zo idioot vergezocht als bijvoorbeeld "The Commuter" gelukkig.

Ik keek aardig naar deze remake uit, aangezien ik de 1987 versie als jonkie erg tof vond.

Maar wat een chaotische hoop lulkoek is deze nieuwe versie geworden zeg. De hele film slaat werkelijk nergens op. Uiteraard was het origineel ook niet bijzonder geloofwaardig, maar ondanks de karikatuur-jagers wel logischer, sfeervoller en vooral minder dom dan dit gedrocht. Om één klein voorbeeldje te noemen: Cera's karakter weet te vertellen dat The Network vals speelt. Want ze kunnen de runner lokaliseren wanneer hij een video in de post gooit. Serieus!? Via de postbus? Elke runner heeft verdorie een hightech armband om zijn pols! En zo zit de hele, toch al te lange film, vol met werkelijk ongekend oenige zaken. En dan heb ik het nog niet gehad over de vreselijk irritante host dan wel voiceover en nog een hand vol andere aspecten waar ik me aan ergerde.

Wat een enorme tegenvaller. Ik hoop dat de op zich niet slecht spelende Powell zijn volgende rol zorgvuldiger kiest. Er blijven nog twee sterretjes over omdat The Running Man visueel wél goed in orde is.