Meningen

Best een leuke fantasy-avonturenfilm. Een stuk donkerder dan ik had verwacht. En misschien ook wel wat onevenwichtig. Maar visueel dik in orde en Millie Bobby Brown doet niet veel verkeerd. Daarbij ook nog een redelijk originele insteek van het "prinses en draak" concept.

Geen hoogvlieger, maar ook zeker geen draak van een film. (Pun intended x2).

Ik zou Dark Skies geen horror noemen. Eerder een scifi thriller. En dan een van de wat subtielere soort.

De film volgt een gemiddelde Amerikaanse familie met geldproblemen. Er gebeuren steeds vreemdere zaken. En deze zaken leiden uiteindelijk tot een climax. Redelijk rechttoe rechtaan allemaal dus. Maar wel keurig uitgevoerd.

Je blijft toch steeds benieuwd wat het volgende is dat er gaat gebeuren. En je voelt de groeiende wanhoop en onmacht bij de lieve ouders die langzaam de grip kwijt raken. Hier en daar zijn de situaties waar ze tegenaan lopen ook best goed bedacht.

In grote lijnen vind ik Dark Skies vergelijkbaar met een film als The Others. Maar met de manier waarop de bijzonder sfeervolle thriller met Nicole Kidman prachtig opbouwt naar een grandioze finale, kan deze film van Scott Stewart zich absoluut niet meten. Wat niet wegneemt dat het alsnog een prima thriller is.

Ach. Ik had niet veel van deze film verwacht. En eigenlijk viel het me allemaal best mee. Het geheel is nogal uit balans en vliegt van hot naar her. Maar ik heb me best vermaakt. McConaughey zet een heerlijke (en bizar overpowerde) klootzak neer en verschillende actie scenes zien er gelikt uit.
Er is verder genoeg aan te merken op Dark Tower, en het had een veel beter film kunnen zijn. Maar dat neemt niet weg dat ie wat mij betreft alsnog best het kijken waard is. Een magere voldoende.

De schrijvers van Day Shift begrijpen ook wel dat een enorme introductie en uitdieping van karakters bij een film als deze zinloos is. En dus gooien ze de boel meteen maar in de zesde versnelling met een berg actie. En vette actie, want de gevechten zijn lekker flitsend, bot en over the top. Dat het verhaaltje waaraan ze zijn opgehangen als net zo platgereden is als dat de personages zijn, geeft helemaal niks.

Je weet wat je bij een actiekomedie als deze zo'n beetje kan verwachten. En als het dan ook nog eens prima wordt uitgevoerd, met acteurs die er zichtbaar lol in hebben, dan heb je wat mij betreft gewoon met een geslaagde film van doen. Dikke voldoende.

Ik ken eigenlijk niet veel van Jarmusch. Maar ik kon de gortdroge humor best waarderen in deze voortkabbelende aanklacht tegen de consumptie maatschappij. Waar zombies in films de laatste decennia steeds sneller en slimmer lijken te worden, zijn ouderwets slenterende en slepende wrakken ook wel weer een verademing. En de cast die op de been is gebracht is indrukwekkend. Al is er voor de meesten slechts beperkte screentime gereserveerd.

Naar het einde toe wordt The Dead Don't Die wel minder leuk en komt er een punt waarop je het wel een beetje gezien hebt. Maar dan is de aftiteling ook niet ver weg meer.

Een vrij chaotisch geheel dat bijna meer weg heeft van een serie sketches dan een coherente film. Met onophoudende salvo's aan cameo's, inside jokes en vooral vierde wand grapjes waardoor de flow niet in het toch al slappe verhaal wil komen.

Maar eerlijk is eerlijk, de sketches vol grappen en grollen zijn vrij vaak best grappig. En soms zelfs meer dan dat. Daarbij komen er regelmatig spectaculaire, CGI ondersteunde scenes voorbij die een traktatie voor je ogen zijn.

Dus ondanks dat ik Deadpool & Wolverine geen goede film kan noemen, heb ik er met plezier naar gekeken.

Platvloers, flauw en bot. Precies zoals te verwachten viel. Als je daar niet van houdt zal je deze film waarschijnlijk niet erg kunnen waarderen. Maar dat had je dan natuurlijk ook vooraf kunnen weten.

Tuurlijk is niet elke grap een voltreffer en werkt het onafgebroken geneuzel van Reynolds nu en dan op de zenuwen. Maar hij zet zijn karakter weer met flair neer.

De hele film is een jolige achtbaanrit die bijna constant in een heerlijk tempo door raast. Hier en daar moet het karretje weer omhoog worden getakeld, maar daarna zit de vaart er weer goed in.

Niks hoogstaands en geen enkele diepgang. Maar wel op en top vermaak.

Niet verkeerd. Aanzienlijk minder absurd dan Scheinert zijn debuutfilm, maar minstens zo ongemakkelijk. De setting en karakters leveren een geweldig mistroostig plaatje van het platteland in Alabama. En daarin hebben zeker ook de ingetogen prestaties van de cast een belangrijk aandeel.

Maar waar er in het redelijk luchtige eerste deel van de film nog geregeld goed te lachen valt, verschuift de sfeer toch wel vrij heftig naar een somberdere, dramatischere en eigenlijk ook veel serieuzere toon. Persoonlijk vind ik deze twee gezichten van The Death of Dick Long niet helemaal lekker samengaan en aansluiten. Vandaar dat de nasmaak van deze prent voor mij helaas niet louter positief is.

Zoals het gros van de wraakfilms heeft ook deze zijn portie stompzinnigheid en slecht mikkende bad guys. Maar Death Sentence is intenser, grimmiger en simpelweg beter dan de gemiddelde Neeson actie-thriller.

Een klein zeventje.

De eerste 45 minuten hadden een flink stukje ingekort kunnen worden. Maar deze Death Wish remake is op zichzelf verder een vrij degelijke wraak-actie-thriller. Niks speciaals, maar best het kijken waard.

Een veredeld hobby project voor een nichemarkt.

Op zich best geinig gedaan. Hoewel de banaliteit van de humor na een tijdje wel gaat tegenstaan.

Maar voor een budget van 2 ton (waarvan het meeste ogenschijnlijk is op gegaan aan silo's vol nepbloed) heeft Howden nog best wat leuks weten te maken. Dat de actie- en gorescenes aan elkaar hangen van overduidelijke lowbudget oplossingen, geeft deze C-film ook wel weer charme.

Maar pakkend of interessant wordt het nooit.

Omdat Deep Cover eigenlijk overal redelijk hoge ogen lijkt te gooien, verwachtte ik best een sterke film. Maar helaas. Het is allemaal heel flauw en heel voorspelbaar. De timing van de acteurs is vaak knullig en houterig, en sommige kunnen überhaupt niet acteren. Regelmatig bekroop me het gevoel dat ik naar amateur toneel zat te kijken. En dan bedoel ik niet het klasje dat improvisatie les krijgt.

Er zitten best wat leuke ideeën in de film, maar de uitwerking en het uiteindelijke scenario zijn gewoon erg matig. Evenals de meeste karakters, waarvan er veel eerder op je zenuwen werken dan op je lachspieren. Op een paar glimlachjes na, heb ik met moeite deze zogenaamde misdaad komedie uitgezeten.

Aparte film. Gyllenhaal is sterk evenals het camerawerk. De soms wat gewaagde montage doet het prima. En een paar keer is de film echt heel grappig.

Maar de echte humor is zeldzaam. Daarbij is het gedrag van de ontsporende Davis zo bizar dat het moeilijk inleven is. De ontwikkeling van de jonge investment banker en zijn rouwverwerking lijkt is duidelijk maar lijkt op momenten nergens heen te gaan. Voor mij voelt de film dat ook een beetje te lang aan.

Het concept dat, zoals zijn schoonvader hem vertelde, je alles eerst helemaal moet afbreken voordat je het weer kan opbouwen om verder te gaan heeft natuurlijk wel een mooi gevonden dubbele lading. En zo zitten er wel meer goede vondsten in deze dramafilm.

Het is op veel vlakken een goede film, maar toch wist hij me met vlagen moeilijk te boeien. Ik vind Demolition lastig te beoordelen, maar ga toch niet hoger dan een dikke 6.

Een heerlijke misdaad thriller met een sterrencast. En de grote namen presteren allemaal naar behoren, hoewel ik Nicholson persoonlijk over de top vind gaan.

Het verhaal zit redelijk geniaal in elkaar, al is het natuurlijk grotendeels geleend van het origineel. Een origineel dat ik overigens nooit heb gezien. Je voelt de druk en wanhoop van DiCaprio's personage en in mindere mate ook die van Damon. Cinematisch is het heel dik in orde en zichtbaar een Scorsese.

Dat The Departed als serieuze en wat broeierige misdaad thriller toch hier en daar ruimte zoekt voor een lolletje, zoals bijvoorbeeld het steeds abrupt afkappen van de muziek, deert totaal niet en geeft de film een eigen smoel.

Ondanks de wat lange speelduur werd ik tijdens de tweede kijkbeurt, een dik decennium na de eerste, weer elke seconde geboeid.

Ach ja. Meer van hetzelfde. Niet slecht, maar 15 in een dozijn.

De slapstick momentjes van de minions zijn meestal wel weer grappig.

Mooi grimmig misdaad drama met een prachtrol van Kidman. Het boeiende verhaal wordt redelijk ingetogen verteld met de nodige flashbacks en enkele tijdlijn verschuivingen. Hier en daar wordt de film wat té traag en Kusama heeft iets te veel artistieke pretenties naar mijn mening. Maar ik heb met veel plezier en interesse naar deze film gekeken.

Fijne, kleine thriller. Met een prettige spanningsboog en een goed gedoseerde opbouw. De acteerprestaties zijn niet allemaal om wild van te worden, maar de meeste zijn vrij goed, en de andere voldoen. Daarbij is Devil ook nog vrij origineel en redelijk verrassend.

Een typisch Shyamalan verhaal. En dan niet één van zijn mindere.

Precies wat je van Cohen mag verwachten. Natuurlijk is dit geen goede film. Het is allemaal zo rechtlijnig een simpel als maar zijn kan. Maar alles en iedereen krijgt er weer op extreem onsubtiele wijze van langs. Vunzige en foute grappen in overvloed, hier en daar met een overduidelijk statement vermengt. Dat is ook het enige dat deze film te bieden heeft. Maar dat is prima. Want er valt genoeg te lachen als je deze botte humor kan waarderen.

Een vlotte thriller met een coming of age randje en hier en daar een licht komische noot.

Disturbia wint niet de originaliteitsprijs, maar is een degelijke, goed gemaakte film die nergens in kakt of verveeld.

Bot, incorrect en over the top.

Maar als je dat af en toe best kan waarderen zoals ik, heb je aan Dodgeball een vermakelijke komedie. Want de anderhalf uur zitten volgepropt met grappen en grollen. Sommige in your face en banaal, sommige half verstopt in kleine details. Sommige voltreffers (haha, see what I did there?), sommige matig.

Dog beviel me beter dan verwacht. Het is een sympathieke feelgood roadmovie die niet zo over the top sentimenteel wordt als veel van zijn genregenoten. Tatum doet het leuk en komt vrij spontaan over, en de redelijk absurde situaties die zich voordoen zorgen voor de nodige humor terwijl ze tonen dat "Dog" zichzelf niet te hoog inschat. Een korreltje zout dient hier en daar te worden toegevoegd, maar dat doet weinig af aan het vermaak.

Een vrij aparte film. Het gros van wat er verteld wordt is heel moeilijk te geloven. Met name de communicatie met -en de intelligentie van de honden hoort eerder thuis in een flauwe kinderfilm. Maar als je de pot zout waarmee je Dogman tot je moet nemen even buiten beschouwing laat, is er genoeg moois te aanschouwen.

Caleb Landry Jones is me nooit ze opgevallen in andere films die ik zag. Maar hij speelt de gebroken, en psychisch complexe hoofdpersoon op knappe wijze. Daarmee is hij één van de hoofdredenen waarop deze film van Beson blijft intrigeren. Maar ook de soundtrack, fijne shots, sfeer en uiteenlopende gebeurtenissen dragen daar aan bij.

Dogman is zo eigenlijk niet serieus te nemen, maar blijft je toch fascineren.

Ondanks dat ik helemaal niks heb met de groffe vuilbekkerij die voor humor door moet gaan of de wanstaltelijke films die de man gemaakt heeft, is deze biopic wel vermakelijk. Fijn om Eddie Murphy weer eens een goede rol neer te zien zetten. Want hij leeft zich lekker in in het portretteren van één van zijn eigen helden. Ook grappig om Wesley Snipes een keer zo'n a-typisch rol te zien spelen.

Ik wist niet veel van Rudy Ray Moore. Maar voor stand-up komedie (zoals die van Murphy) en het ontstaan van rap is hij erg belangrijk geweest. Toch komt hij in deze film een beetje over als een sukkel die zomaar een dotje doet. Ik heb geen idee of de man ook echt zo'n naïeve gelukszoeker was. Maar voor de film werkt het wel.

De muziek en de kleding zijn helemaal in orde en brengen je echt terug naar de 70's. Maar "Dolemite Is My Name" is wel wat aan de lange kant. Soms kakt de boel daardoor we wat in. Maar Murphy zet zichzelf na talloze matige tot slechte films weer op de kaart.

Rake kritiek op de hedendaagse (westerse) wereld verpakt in een vermakelijke en goed ogende satire.

De geschetste situaties en metaforen zijn meestal pijnlijk herkenbaar en wakkeren hier en daar een plaatsvervangende schaamte aan. De sterrencast is lekker op dreef en ondanks dat verschillende types een tikje over the top worden neergezet, voel je de frustratie en machteloosheid van twee eerlijke maar wat naïeve wetenschappers die gewoon willen doen wat ze horen te doen. De komische noot is redelijk in balans met de serieuze boodschap, al is het af en toe een dunne lijn.

Wel had Don't Look Up iets korter gemogen, omdat hij hier en daar een beetje inzakt. Maar in zijn totaliteit is het een sterke en redelijk gewaagde film. Redelijk gewaagd in boodschap, in stijl en voor een Amerikaanse film, in nudity.

Nee. Niet mijn film. Ondanks dat het camerawerk er solide uitziet en Gibson en Vaughn hun rollen heerlijk vertolken. De wisselwerking en subtiele humor tussen die werkte goed.

Maar ik vond de film wat te lang, iets te traag en vooral veel te grof en naar. Dat brute geweld heb ik helemaal niks mee. Dus voor mij persoonlijk een magere voldoende.

Visueel scoort "Drop" wat mij betreft best goed. Voor de rest is het allemaal vrij gemiddeld.

Het whodunnit element is nog redelijk origineel hoewel we zoiets ook recent in een film als "Carry-On" tegenkwamen. Daar is deze thriller überhaupt wel enigszins mee te vergelijken. Qua raakvlakken in het scenario, maar zeker ook qua de ongeloofwaardigheid ervan. Al is alles wat in het restaurant gebeurt zacht gezegd erg onwaarschijnlijk, het is het grootste deel in ieder geval nog aardig subtiel. Maar naar het einde toe wordt het helaas weer eens ronduit belachelijk.

Meghann Fahy had ik nog nooit eerder gezien. En deze eerste kennismaking (pun intended) beviel prima. Een mooie vrouw die haar rol prima neerzet.

Ik kon hier heel weinig mee.

De sociaal-absurdistische momenten en dialogen waar de film van aan elkaar hangt, pogen denk ik grappig te zijn. Of misschien schrijnend. Of misschien wel allebei. Maar ze zijn suf en knullig. En ondanks dat Gillan en eigenlijk ook Paul het prima doen, is Dual vooral saai. Terwijl het basis gegeven best potentie biedt.

Voorbij de helft hoopte ik een beetje dat er nog een amusante thriller in het laatste deel verscholen zat, maar ook dat was niet het geval. Dual is niet grappig, niet spannend, en eigenlijk gewoon simpelweg niet leuk.

Een visueel prachtige, goed gemaakte en intrigerende vertelling.

Het verhaal is inmiddels natuurlijk niet meer zo origineel als toen Frank Herbert het midden jaren 60 schreef. Maar het blijft een mooie storyline waar sindsdien niet voor niks velen anderen mee aan de haal zijn gegaan.

Een eerste deel blijft natuurlijk altijd lastig omdat het als introductie moet dienen. Maar buiten dat er veel wordt geïntroduceerd gebeurt er ook nog genoeg in Dune om als op zichzelf staande film fier overeind te blijven. Misschien dat het hier en daar een beetje aansleept, maar ik heb de volle speelduur met plezier zitten kijken.

Een pracht van een film. Een visueel verbluffende hervertelling van de boeken van Frank Herbert. Waarbij ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat de wijlen schrijver dik in zijn nopjes zou zijn geweest, met hoe er met zijn nalatenschap is omgegaan door Villeneuve en co.

En dat voor een verhalenserie die meer dan eens onverfilmbaar is genoemd.

Op naar deel 2, zou ik zeggen. Want topvermaak voor de massa als deze Dungeons & Dragons, schreeuwt natuurlijk om een vervolg. Een vlotte avonturenfilm vol komische noten voor jong en oud van dit niveau, komt niet heel vaak voorbij. En daarmee voelt deze verfilming een beetje als de Pirates of the Caribbean (deel 1) van zijn tijd.

De CGI is misschien niet altijd even overtuigend, maar wordt nergens echt storend. En de humor is soms op het flauwe af, maar werkt toch steeds naar behoren. Door haar luchtigheid en sympathieke zelfspot komt D&D sowieso eigenlijk overal wel mee weg en zal menig kijker er een plezierige 2 uur aan beleven. Zoals de cast ook zichtbaar een plezierige tijd heeft beleefd aan het schieten van deze leuke film.