The Death of Dick Long (2019)

Daniel Scheinert ging voor The Death of Dick Long éénmalig solo omdat zijn regie-partner Dan Kwan zelf niet uit rural Alabama komt; de plek waar dit ultra weirde & zwargtgallige filmpje plaatsvindt. De locatie speelde zelden zo'n hoofdrol. Een user op Letterboxd noemt de film dan ook terecht een ''dipshit Fargo'', veel beter kun je het niet in twee woorden samenvatten. Naast de gitzwarte humor is het ook een heerlijk accurate sfeerschets van het leven in de sullige marge aldaar; melancholie allom. Met louter realistische typetjes die 'rijk' (met persoonlijkheid) zijn geschreven. Hilarisch hoogtepunt is de laatste scene aan tafel. Daar komt de ongemakkelijke spanning tot een onverdraaglijk hoogtepunt. Iets waar deze a-typische komedie als geen ander gebruik van weet te maken.

Overtuigend acteerwerk als twee leeghoofden die alle hersencellen kapot hebben gemaakt. En dan te bedenken dat die het gemiddelde is in the USA...

Swiss army man was ook al zo een aparte film.

Eentje die me nieuwsgierig maakte naar meer werk van deze regisseur.

En zie hier weer een bijzondere film.

Bizarre zwarte humor, geweldige typetjes en een ontknoping....tja only in southern america ?

Dick Long aka Hugh Mungus

Geregisseerd door Daniel Scheinert, wat de helft is van het team dat verantwoordelijk was voor het eigenzinnige Swiss Army Man (2016) Maar waar die film me compleet verraste, blijft dit meer een sympathiek probeersel. Kwam dat doordat beide Daniels elkaar in de vorige film zo goed aanvulde? Enfin, de hele film draait om de oorzaak en omstandigheden rond Dick's dood. Echter die 'onthulling' blijkt uiteindelijk te draaien om een enkele grap. Ietwat flauw en één die ik meer had verwacht in een komedie voor jeugdige kijkers. Misschien lag het ook beetje aan mij en pakte de film me niet genoeg, omdat ik me afvroeg na de 'onthulling'; 'waarom' dan het vorige? Ook laat de regisseur zien dat hij zijn klassiekers kent! De hele film is overeenkomstig met 'Fargo' (light) van de Coen Brothers maar daarnaast zijn de scenes rond de auto duidelijk een verwijzing naar Psycho en Pulp Fiction (die dan ook bij naam wordt genoemd) Verder kabbelt de film maar een beetje door, terwijl je de hoofdpersonen volgt die wanhopig proberen om de rotzooi op te lossen die hun leven dreigt te vernietigen. De begeleidende muziek van Staind, Creed en Nickelback uit eind 90's / begin 2000's helpen nu ook niet echt! Ze waren nu niet echt iets positiefs! Tja het werkte voor mij gewoon niet goed genoeg!

Swiss Army Man was fantastisch, dus hier keek ik wel echt naar uit. En ook dit is weer echt een maffe film, zij het niet op zo'n surrealistische manier ditmaal. Wat de film lange tijd erg leuk maakt is hoe onvoorspelbaar het allemaal is. De mix van humor en spanning werkt behoorlijk goed zolang je niet precies weet wat er nou met Dick Long is gebeurd. Met de uiteindelijke onthulling slaat de film een echt gedurfde richting in, vooral ook omdat de zoöfilie niet enkel en alleen als een grap wordt gebruikt. De film komt vaak nog verrassend duister en gevoelig uit de hoek. Op zich is dat na Swiss Army Man geen verrassing, maar de film begint toch vooral als een zwarte komedie waarin je om twee domme figuren kan lachen.

Helaas verliest het verhaal desondanks toch wat aan kracht vanaf de grote onthulling. Het is nog best spannend en aangrijpend allemaal, ook door het spel van Michael Abbott Jr, maar zonder het echte verrassingselement of wat om naar te raden hapert de plot toch een beetje. Op zich mist de film in zijn algemeen wel net dat beetje focus. De ene scène is wat noodzakelijker dan de andere. Meer dan een 3.5* zit er niet in deze keer.

Mwah.

Toch wel een tegenvaller, al komt dat vooral omdat Scheinert's eerste film een geweldige verrassing was. Dat was wel in combinatie met Kwan, geen idee of daar dan het probleem ligt, of dat Scheinert misschien gewoon iets anders wou proberen met z'n tweede film, maar het voelt in ieder geval een stuk minder memorabel.

Slecht is het gelukkig niet. Duurt wel eventjes alvorens de film op gang komt en de zwarte humor z'n draai vindt, maar na een kwart film is het best lollig. Acteerwerk is ook best goed verder en het gezapige tempo hoort bij de setting, alleen is het over het algemeen toch net wat te braaf voor dit soort film. De centrale onthulling is niet zo weird als gehoopt en het gebrek aan een echt hoogtepunt doet deze film ook geen goed.

Het is daarmee eigenlijk een wat typische A24 film geworden. Wat mij betreft een label voor jongeren die te snel oud zijn geworden. Het wil allemaal wel wat anders en gedurfd zijn, maar uiteindelijk is het toch vaak erg mellow en netjes, zonder al te veel ruwe randjes. Zelden echt slechte films, zelden echt goeie films.

Leuk tussendoortje, maar meer is het niet. En na Scheinert's eerste film is dat eigenlijk niet genoeg.

3.0*

Niet verkeerd. Aanzienlijk minder absurd dan Scheinert zijn debuutfilm, maar minstens zo ongemakkelijk. De setting en karakters leveren een geweldig mistroostig plaatje van het platteland in Alabama. En daarin hebben zeker ook de ingetogen prestaties van de cast een belangrijk aandeel.

Maar waar er in het redelijk luchtige eerste deel van de film nog geregeld goed te lachen valt, verschuift de sfeer toch wel vrij heftig naar een somberdere, dramatischere en eigenlijk ook veel serieuzere toon. Persoonlijk vind ik deze twee gezichten van The Death of Dick Long niet helemaal lekker samengaan en aansluiten. Vandaar dat de nasmaak van deze prent voor mij helaas niet louter positief is.

Scheinert's eerste film nog niet gezien, maar ik had hier ook op iets absurders gehoopt. Het is een film die eigenlijk geheel rondom één clou gebouwd is en die is niet eens echt heel grappig of weird. De film speelt meer als een soort flauwe, puberale mop in plaats van een spitsvondige maffe film.

De licht zwarte humor is aangenaam, maar de grootste kracht van de film ligt eigenlijk nog bij het creëren van de meest ongemakkelijke situaties. Acteerwerk is namelijk wel best goed en bijv die laatste scene aan de tafel is behoorlijk cringy op een genietbare manier. Wat mij betreft de reddende factor van deze film, voor de rest niet heel memorabel. 3*

Swiss army man vond ik tamelijk briljant. Deze film is echter heel anders. Laat ik eerst even beginnen met de minder positieve punten want ik ben toch overwegend wel enthousiast over deze film.

Ik weet niet of het komt doordat Scheinert er alleen voor stond maar de regie van deze film is niks bijzonders. Er zijn nauwelijks camera bewegingen, licht en geluid zijn niet best en er zit geen enkel shot in dat opvalt. Ook de muziek is of niet aanwezig of niet relevant. Dat is jammer want een echt goede film is natuurlijk op alle vlakken goed, qua acteren, scenario, regie en muziek.

Qua acteren en scenario is deze film wel goed. De acteerprestaties zijn overtuigend maar wel veel van hetzelfde. Iedereen is namelijk heel naïef en dom. Inclusief de agenten. Toch is het wel zo gedaan dat het overtuigend is en niet stereotype word. Dat is zeker knap. Ook is deze film best grappig maar het is zeker geen komedie en uiteindelijk komen hier zware thema's terug. Die je eigenlijk bijna niet in Amerikaanse films ziet. Wat dat betreft is deze film heel dapper. Jammer dat Scheinert er hier alleen voor kwam te staan. Ik begrijp dat hij het naturel en realistisch wilde weergeven maar wat mij betreft betekent dit niet dat je een lelijke film in termen van cinematografie en shots moet maken. Hier had hij meer zijn stempel op moeten drukken om de kijker meer te betrekken bij de hoofdpersonen. Dan had de film veel meer impact gehad.

Dit was wel de meest bizarre episode van Fargo ever.

The Death of Dick Long is een zwartkomische film met een steeds interessant verhaal. Het is rauw en heeft weinig franjes om zich heen. Het verhaal is nogal vlakjes maar wordt eigenzinnig genoeg gebracht. Verwacht geen dijenkletsers maar eerder een subtiele komische ondertoon. Jammer dat de film uiteindelijk weinig impact weet na te laten.

3*

Tragisch, komisch en absurd. Een bizar sterfgeval heeft grote invloed op het vertrouwde leventje van twee mannen. De film gebruikt het absurde sterfgeval om een verhaal in te luiden dat vooral humoristisch van toon is zonder daarin de tragische accenten te verdoezelen. The Death of Dick Long is een kluchtig geënsceneerde tragikomedie en is eveneens een niet al te serieuze whodunnit. Best leuk.

Daniel Scheinerst doet de regie. Gewoonlijk doet hij de regie samen met Daniel Kwan. Die samenwerking leverde bijzondere films op als Swiss army en everythng everuwhere. Films die het absurde vieren en films met een surrealistische insteek. The Death of Dick Long viert het absurde eveneens maar is veel sterker met de realiteit verbonden. De personages hebben een realistische belevingswereld en de consequenties voor hun gedrag zijn eveneens realistisch. Hoe buitenaards maf het gedrag van de twee mannen ook is, de consequenties zijn gewoon aards. Hard, pijnlijk en ingrijpend. Die consequenties worden in de film niet meteen dramatisch gedumpt. Ze verschijnen broksgewijs en steeds hardnekkiger naarmate de twee malloten maar niet stoppen met hun maffe gedrag.

Zoals andere gebruikers ook al constateerden heeft de film overeenkomsten met Fargo. Verhaal en personages doen er inderdaad in meerdere en mindere mate aan denken. De sfeer is dan weer heel anders. The Death of Dick Long is Fargo maar dan met Rednecks. Minder goed, minder sfeervol en minder fijnmazig. Af en toe wordt die fijnmazigheid echter wel gevonden. Gezegd moet worden dat de film er ondanks de robuuste toonzetting verrassend genoeg in slaagt om de emotionele hechtheid tussen de personages goed te treffen. Tussen het bizarre, het robuuste en het hectische is af en toe plaats ingeruimd voor een contrasterende tedere scène. Dergelijke scènes zijn aangename rustpunten en voorkomen dat de film niet uit de bocht vliegt maar prettig blijft balanceren tussen komedie en tragedie.