Meningen

Afgezet. Niet dat de film op zich zo vreselijk slecht was, maar mijn hemel dat camera werk. Alsof een 10 jarige met een handycam alles heeft geschoten. Elk shot schud en schokt. En vaak volgen ze elkaar ook nog in moordend tempo op. Werkelijk niet om aan te zien en bloed irritant.

Nee. Niet al te best. Het begin leek nog wel veel belovend. Maar toen de kop er eenmaal af was, bleef er helaas weinig te genieten over.

"Tau" is mooi geschoten en Maika Monroe doet het helemaal niet verkeerd. Als thriller presteert de film echter matig. Hier en daar een beetje spanning, maar te weinig. En als drama was het al helemaal onder de maat. De relatie en communicatie tussen Julia en Tau is geen enkel moment geloofwaardig, en bij vlagen zelfs lachwekkend. Evenzo de pijn die de digitale alleskunner blijkt te voelen wanneer er wat eentjes en nulletjes bij hem worden verwijderd. Sowieso lijkt het hele Tau personage eerder door een kinderserre schrijver bedacht dan door een zichzelf respecterend filmmaker. En daar veranderd ook een handje vol semi filosofische zinsneden niks aan.

Lollig. Ik heb prima kunnen lachen om de botte maar gevatte humor van MacFarlane, zoals wel vaker. Als stemacteur is hij natuurlijk een zwaargewicht en dat laat hij ook weer zien (of beter gezegd horen) in de rol van ordinaire, grof gebekte teddybeer. Daarnaast deed Wahlberg het eigenlijk beter dan verwacht. Ik vind hem meestal niet zo geschikt voor comedy, maar in Ted brengt hij het er niet slecht vanaf.

Verhaal technisch heeft het allemaal weinig om het lijf natuurlijk. En dat is prima. De wisselwerking tussen de "thunder buddies for life" en de banale grappen hebben geen ingenieus plot nodig. Dat zou gezien de ruimschoots aanwezige absurditeit eerder misplaatst zijn.

Tere zieltjes of moraalridders kunnen Ted wellicht beter links laten liggen. Maar kijkers die een beetje groffe humor wel waarderen kunnen Ted rustig opzetten.

Wat een lekkere tekenfilm. De Turtles waren blijkbaar aan hun zoveelste opfrisbeurt toe, maar deze is wel uiterst goed geslaagd.|

Een vette tekenstijl, heerlijke pacing, goed getimede humor en wat nostalgische elementen, maakte voor mij dat de dik 1,5 uur voorbij vlogen. De 4 titelkarakters zijn typische jonge tieners in alles behalve uiterlijk (ok, en vechtsport beheersing), en dat werkt uitstekend. Zeker in de klassieke generatiekloof met Splinter als overbezorgde vader. En April als onzekere en weinig populaire highschool scholiere is ook een prima insteek.

Dat het allemaal niet baanbrekend is en je het verhaaltje al vrij snel uit kan tekenen, is bij een film als deze, geen enkel bezwaar.

Een alles-uit-de-kast sequel op de verassingsmegahit Terminator. Zeven jaar later en met een verzestienvoudigd (!) budget, kwam Cameron eindelijk met het dan inmiddels enorm gehypte deel 2. En T2 doet wat het moet doen en wat je ervan verwacht. Meer actie, vettere effecten, langere speelduur, etc. Daarbij is het feit dat model CSM-101 nu aan de goede kant vecht en geen dodelijke slachtoffers mag maken wel een leuke verandering.

Het nachtmerrie-achtige sfeertje van een onstopbare moordmachine die voortdurend op je hielen zit blijft ook in T2 een groot deel van de kracht. Al is het wat minder beklemmend dan in deel 1. Wat niet wegneemt dat deze peperdure blockbuster een heerlijke sf-actie film is, omarmd door publiek en critici. En niet onbelangrijk, enorm winstgevend.

Na twee knalsuccesen kon een deel 3 natuurlijk niet uitblijven. Wegens een rechtenkwestie gooide Cameron zijn ideeen voor de derde Teminator helaas in de prullenbak en had hij uiteindelijk niks met de film te maken. En dat lijkt de franchise niet perse goed te hebben gedaan. Van een beklemmende sfeer zoals in de eerste twee delen is weinig meer over. En dat is jammer. Vooral omdat dat Camerons uitgangspunt was, aangezien hij Terminator heeft geschreven naar aanleiding van nachtmerries die hij zelf had.

Wat T3 wel heeft, is de humor wat meer op de voorgrond. En natuurlijk veel actie, explosies, effecten en stunts. Zo is een scene voorin de film met een kraanwagen die de halve stad afbreekt erg spectaculair. En mede daarmee is het gewoon alsnog een prima actiefilm. Als haalt hij het bij lange na niet bij zijn iconische voorgangers. Ook al omdat Rise of the Machines veel meer onzinnigheden bevat.

Eigenlijk gaat achter deze vermakelijke sf-actie-thriller een redelijk geniale productie schuil. James Cameron, die nog weinig voorstelde in Hollywood, wist met zeer beperkt budget precies te maken waar de wereld op zat te wachten. Hij schreef het aardig doordachte (en in die tijd vrij originele) verhaal en bedacht allerlei handigheidjes om de kosten te drukken. En om de eerst als Reese gecaste Schwarzenegger uiteindelijk de rol van Terminator toe te bedelen, was natuurlijk een meesterzet. Zijn cyborg van weinig woorden blijft één van de meest iconische personages uit de filmgeschiedenis.

Inmiddels charmant gedateerd en ingehaald door geavanceerdere technieken en mogelijkheden, blijft The Terminator nog altijd het kijken waard.

Ik heb het hier al voorbij zien komen, maar dezelfde woorden kwamen in mij op tijdens het kijken van De Terugreis: On-Nederlands goed. Ik wil Martin van Waardenberg nog niet de Nederlandse Paul Giamatti noemen, maar zoals hij hier de normale man neerzet, met zijn sores, nukken en geluksmomenten, is knap, innemend en geloofwaardig. En ook Leny Breederveld speelt haar, toch hier en daar pittige rol, uitstekend. Die acteerprestaties verpakt in een vrij subtiele roadmovie met af en toe een uitspatting en een verdrietig thema, maken dat Jaap en Maartje je tijdens deze tragikomedie aan het hart gaan. En dat is toch wat je van een film als deze wil.

Een veel interessanter verhaal dan dat de titel doet vermoeden. En voor zover ik begrijp nog aardig waarheidsgetrouw ook. Boeiend en met goede vertolkingen. Fijne film.

Charmant, maar traag. Dat geldt voor de bejaarden in deze film, maar net zo goed voor de film zelf. Ik kan me ook goed voorstellen dat de gemiddelde blockbuster-kijker dit een saaie bedoeling vind.

Maar voor wie wat meer moeite wil doen een a-typische film een kans te geven, valt er heel wat te genieten aan "Thelma". De warme karakters en banden, de oudjes die gewoon uitstekend acteren, de herkenbare situaties en de subtiele humor.

Wat Josh Margolin echter vooral heel leuk heeft gedaan is alle standaard clichés uit het actie-spionage-thrillers genre de revue laten passeren inclusief bijbehorende suspensevolle muziek. Maar dan met een knipoog omgezet naar de setting van zijn eigen verhaal.

De standaard auto achtervolging door drukke straatjes, wordt een verhit ritje op scootmobiels door de gangen van een bejaardentehuis. De Overwatch die tijdens een missie de geheim agent monitort en via een oortje waarschuwt voor gevaar, wordt een bejaarde vriend die via een smartphone en gehoorapparaat meegeeft dat de al even bejaarde hoofdrolspeelster moet uitkijken dat ze niet struikelt. En zo zit het anderhalf uur vol met verwijzingen, dan wel persiflages.

Extra geinig is de referentie vooraf (die ook nog een paar keer terug komt) in de vorm van Tom Cruise's Mission: Impossible, waar Thelma van onder de indruk is.

Spectaculair is het allemaal niet. Maar "Thelma" is typisch een gevalletje van: "Het zijn de kleine dingen die het doen".

Gewoon één van de vele, weinigzeggende actiefilms doorspekt met ongeloofwaardige onzin. Grotendeels netjes volgens de vaste formules en met meer dan genoeg spektakel. Prima voor wat het is. Maar na Wind River toch een flink niveautje terug voor Taylor Sheridan. Dan ben ik een stuk meer onder de indruk van het jonge ventje die op knappe wijze Connor speelt.

Een charmante, sympathieke maar ook weinig spraakmakende boekverfilming. Een heerlijke cast vol oude acteerkanonnen en een prachtige locatie waar het leeuwendeel van het verhaal zich afspeelt. Maar echt prikkelend of meeslepend wordt het nooit.

Ik ben best een liefhebber van sciencefiction. Maar The Tomorrow War is dom, rommelig, onsamenhangend en volslagen onlogisch op zoveel vlakken dat ik niet eens aan een opsomming ga beginnen. Daar komt nog bij dat de ruime hoeveelheid pogingen tot humor faliekant falen, en het ook volop aanwezige sentiment te goedkoop is voor woorden.

Is er dan werkelijk niks geslaagd aan deze aktie-sf? Ja toch wel. De aliens zien er op zich erg vet uit. Maar dat is het wel. Misschien dat de film puur voor het visuele nog 2 sterren had verdiend. Maar als je met een topcast en een fiks budget niet iets beters gemaakt krijgt dan dit, is 2 sterren echt nog te veel.

Vermakelijke cliché prent. Dit Top Gun vervolg ziet er gelikt uit en heeft weinig inkak momenten. Maar er gebeurt werkelijk niks dat je niet van mijlen ver aan ziet komen. Een goed geproduceerde formule film op de automatische piloot. Met bijbehorende onzinnigheden en melodrama.

Mooi vormgegeven animatiefilm annex origin story, al lijkt het uiterlijk van de robots ontworpen om een jong publiek aan te spreken. Daarbij doet het verhaal af en toe ronduit kinderachtig aan, terwijl Transformers One geregeld ook vrij grimmig is. De balans lijkt dan ook niet helemaal lekker.

De ruimschoots aanwezige grappig bedoelde momenten, werken niet altijd, maar vaker wel dan niet. En dat de avonturen op Cybertron vrij vluchtig en licht chaotisch voorbij vliegen, is niet heel erg als je je er op instelt.

Het sterkste punt aan deze prequel van zowat alle andere Transformers films is te danken aan de schrijvers. Zij verweven karakters, eigenschappen en andere zaken die we al van deze robots weten en kennen, op inventieve wijze in de geschiedenis. Dat levert een plausibel geheel op, maar zorgt ook voor veel plezierige herkenning en wat nostalgie bij de oudere kijkers zoals ikzelf.

Ik was op de hoogte van het volslagen mesjokke uitgangspunt van Trap. Maar ik dacht: "Als ik dat dan maar gewoon voor lief neem, valt er wellicht best wat te genieten". Helaas.

Wat een slappe puinhoop van een film is dit zeg. Ik kan Night Shyamalan's werk meestal wel waarderen. Ook films van hem die het bij de massa minder goed deden. Maar voor deze prent mag hij zich rustig schamen.

Dat het eerste deel vervelend vaak veel te lange stukken fictief concert laat zien om zijn dochter te promoten, is nog niet het ergste. En dat Harnett, die ook echt wel wat kan, tijdens dat concert voor geen meter uit de verf komt en zelfs irriteert ook niet. Want vergeleken met de schokkend leeghoofdige bijfiguren, de ronduit achterlijke gebeurtenissen, de lachwekkende dialogen en monologen en de alom bevreemdende chaos die dit debacle rijk is, vallen de eerste twee negatieve punten nog best mee.

Ik was bereid om door wat ongeloofwaardigheden heen te kijken. Maar zelfs met wat ik er over gelezen had, heb ik Trap alsnog overschat. Zonde van de tijd.

Sterke film die niet zoals sommige rechtbankdrama's verzandt in een overdaad aan professionele terminologie of vakjargon. Daarnaast is ook zonder kennis van de gebeurtenissen alles prima te volgen. Al was ik de eerste minuten wel even huiverig dat dat niet het geval zou zijn. Met de korte introductie van zo veel verschillende personen dacht ik, als iemand die zo goed als niks van deze zaak wist, al snel de draad kwijt te raken. Maar Sorkin weet vervolgens alles netjes te behappen te maken, zonder dat het geforceerd over komt.

De afwisseling tussen de rechtszaal en de flashbacks werkt lekker, de subtiele humor past er prima in en er wordt gewoon goed geacteerd.

Ik bleef me wel steeds afvragen of rechter Hoffman echt zó schandalig opzichtig bevooroordeeld was. Maar als ik hier en daar wat in lees, lijkt het er wel op. Bizar. Then again, het zijn de VS.

Genoeg actuele en tijdloze thema's worden zwaar op de hak genomen. Voor hiërarchie krijgt er flink van langs. En dat is meestal geestig, regelmatig schurend en soms zelfs innemend. Maar helaas ook af en toe plat en langdradig. En aan dat laatste is onder andere de lange speeltijd, die ik gezien het materiaal niet gerechtvaardigd vind, debet.

Ik heb trouwens ook een lichte hekel aan eindshots die iets lijken te suggereren maar waar je niks mee kan. Of heb ik iets over het hoofd gezien?

Geen slechte film. Fijn dat het scenario niet alleen de geijkte paden volgt waardoor je geïnteresseerd blijft in wat er gaat gebeuren. Al had dit ook best in een wat kortere speelduur gepast. Triple Frontier oogt degelijk, evenals zijn acteurs. Maar toch kon de film me niet volledig bekoren. Ik denk dat hem dat met name zit in de ongeloofwaardigheid van de domme beslissingen die deze ervaren ex-militairen maken. De ellende die ze ten deel valt komt door hun eigen stupiditeit, terwijl duidelijk is dat ze eigenlijk beter weten. Dat gaf mij een "eigen schuld, dikke bult" gevoel waardoor ik niet echt met de karakters mee leefde.

Maar zoals gezegd, geen slechte film. Gewoon een voldoende.

Mijn hemel. Wat een drama. Ik kan echt niet 1 aspect aan deze film opnoemen dat een voldoende scoort, of überhaupt in de buurt komt. Dit is van een knulligheid waar een matige filmstudent zich nog voor zou schamen. Ik kijk eigenlijk altijd een film uit, hoe zeer hij ook tegen valt. Maar bij deze redde ik het niet eens tot de helft. Troep.

Het was lang, lang geleden at ik Twelve Monkeys gezien had. Maar hij stond me altijd nog voor de geest als een film die flinke indruk op me had gemaakt. Dus ondanks dat ik niet veel films 2 keer kijk, leek het me wel eens tijd voor een herziening.

Ik bleek nog maar weinig van Twelve Monkeys te herinneren. Maar ondanks dat de film aardig gedateerd aanvoelt en de prestaties van WIllis en Pitt weinig verheffend zijn, snap ik nog altijd heel goed waarom hij me meer dan 20 jaar geleden zo boeide. Met name de toffe setting en het sterke verhaal. Het tijdreizen, de complotten en de twijfel over wat echt is en wat niet, het steekt heerlijk in elkaar. Waar bij het herbekijken van "films van vroeger" geregeld blijkt dat het vooral mijn minimale film kennis was geweest die de prent voor mij verrassend maakte, was het hier duidelijk simpelweg de kracht van het scenario en de uitvoering ervan.

Ik was wederom erg onder de indruk.