Meningen

Netflix Originals worden vaak met argusogen bekeken. En hoewel lang niet alle Netflix films goed zijn, zit er af en toe best een hele toffe film tussen. Zoals "I am mother". Gelukkig heb ik de trailer niet vooraf gezien (probeer ik altijd te mijden), want dat had de kijkervaring waarschijnlijk negatief beïnvloed. Maar zonder voorkennis van het verhaal heb ik genoten van deze film. In een mooie setting wordt de film sterk opgebouwd. De serene, gemoedelijke sfeer die binnen de hightech bunker heerst verschuift langzaam naar ongemakkelijke spanning. Enkele interessante onthullingen op de juiste momenten, houden de aandacht vast. Evenals de lastige situatie waarin "daughter" zich, zonder kennis van zaken en tussen twee vuren in, bevindt. Persoonlijk vond ik het deel voor de uiteindelijke ontknoping erg gehaast ten opzichte van de rest van de film, maar dat vergeven we dan maar.

Al met al aangenaam verrast door deze sterke sci-fi thriller.

Ik denk dat bij deze film de verwachting vooraf kan zorgen voor een tegenvallende kijkervaring omdat het een ander soort film is als dat menigeen zal verwachten. Aangezien ik vooraf liever geen trailers kijk of te veel over een film te weten kom, had ik daar geen last fan. Ik heb me dan ook prima vermaakt tijdens het kijken van dit coming-of-age-achige drama met een dun fantasy laagje.

Een feelgood prent volgens de geijkte formule. Waardoor alles van begin tot eind volkomen voorspelbaar is.

Maar ondanks dat I Used To Be Famous op geen enkele manier verrast en originaliteit heel ver te zoeken is, is het wel gewoon een leuke en prettige film. En Skrein vond ik eigenlijk beter in deze rol passen dan dat ik had verwacht.

Niet al te best. Een science fiction wil ik een volstrekt onzinnig basis gegeven wel vergeven, als daar een knap scenario tegenover staat. Maar het verhaaltje van iBoy is verre van knap. Daarbij blijven de onzinnigheden zich gedurende de hele film opstapelen, tot een hoeveelheid die gewoonweg irritant is.

Visueel is het prima, en dat geldt ook voor de cast. Maar toch een tegenvaller.

Wat een ongekende berg met bullshit. Nu wist ik niks van de zogenoemde ijswegen, en zorgde deze setting voor mooie beelden. Maar daar is al het positiefs wel mee gezegd. Want zelfs voor fans van standaard actieflicks, die de stapels onzin voor lief nemen, valt er amper wat te genieten. Aangezien ook de actie bijzonder knullig is en het sentiment lachwekkend. En laten we het over de uitgemolken karakters alsjeblieft maar niet hebben.

De grootste prestatie van deze draak van een film is nog wel dat zelfs Neeson werkelijk geen seconde weet te overtuigen.

Lekkere thriller hoor. Goede spanning en een fijn tempo.

Mijn eerste ingeving over wie de schuldige was, was mis. En het duurde tot een eindje over de helft voordat ik wel het juiste karakter op de korrel kreeg. Al bleek het geheel dan toch ook weer anders in elkaar te steken dan dat ik dacht. En dat is prettig, want zo vaak wordt ik niet meer verrast door een film.

Puntje van kritiek is wel dat het scenario zich er uiteindelijk eigenlijk wel wat makkelijk van af maakt. Ik had graag een wat ingenieuzere reden gezien als verklaring voor de mysterieuze gebeurtenissen. Maar soit, Identity zit gewoon sterk in elkaar.

En wat was Amanda Peet toch bloedmooi in die tijd.

Een wat andere film dan we de laatste jaren van Neeson gewend zijn. Maar daarmee niet een van zijn mindere.

Met name in het begin vond ik het acteren en de dialogen nogal stroef en geforceerd. Lorenz wil een soort kneuterigheid naar voren brengen, maar dit komt niet helemaal spontaan uit de verf. De start voelde echt aan als een toneelstukje. Gaandeweg de film verdween dit gevoel grotendeels. Al weet ik niet zeker of dat was omdat de "feel" van de film beter werd, of omdat ik er aan wende.

Op zich doen de acteurs verder weinig fout. En tegelijkertijd ook niks verheffends. Überhaupt is er niks verheffends aan In the Land of Saints and Sinners. En dat is natuurlijk ook niet nodig. Het is een plattelands-misdaad-drama waarin rustig een verhaaltje wordt ontvouwd terwijl er ruimte wordt genomen het landschap en de manier van leven in het Ierse dorpje te tonen.

En zo kabbelt alles een beetje voort richting de eindclimax. Waarbij het dan wel weer jammer is dat ook in deze redelijk geloofwaardige film, domme manieren van handelen nodig zijn om op het einde aan te sturen dat de scriptschrijver voor ogen had.

In the Lost Lands heeft zowel de diepgang als de springerige montage van een videoclip. Het overgrote merendeel van de film lijkt tegen greenscreens geschoten, maar zelfs als dat niet het geval zou zijn heeft de CGI afdeling overuren gedraaid. Al vind ik de stijl en sfeer op zich wel tof. Een apocalyptische setting ligt mij altijd wel. En daarbij voelt het grafisch aan als een comicbook zoals bijvoorbeeld de films waarbij Frank Miller een vinger in de pap had. Maar zo goed als 300 of Sin City is deze vluchtige fantasy film bij lange na niet.

Sfeervol geschoten sf actie film die me met name de eerste helft makkelijk bij de les wist te houden. Hoewel het tweede deel minder sterk is, zakt de film niet door de ondergrens wat mij betreft. Het concept van de film is aardig bedacht, al heeft het natuurlijk flink wat weg van eerdere (en veelal betere) films in dit genre. Wel maakt het scenario het er zich vrij makkelijk vanaf door alle onlogische zaken gewoon lekker de boel te laten. En het acteerniveau in de kleinere bijrollen was redelijk bedroevend, met als dieptepunt de ontzettend geforceerde nieuwslezers de zielloos precies de info opdreunde die scenario op dat moment nodig had. Desalniettemin best een kijkbeurt waard. Een kleine voldoende.

Kinnaman speelt in principe weer eenzelfde karakter als zo vaak. De leadrol gaat hem dan ook makkelijk af. En de rest van de cast komt over het algemeen goed mee, al wordt er niks spectaculairs van ze gevraagd.

Het scenario is redelijk rechtlijnig en weinig vernieuwend maar steekt prima in elkaar. Al zijn de sprongen tussen scenes soms erg abrupt en groot. Daardoor doet The Informer wat springerig aan en dat komt de flow niet ten goede. Maar het vrij simpele verhaal is alsnog prima te volgen.

Tijdens de kleine 2 uur speeltijd verveel je je in ieder geval geen moment. Er gebeurt genoeg en ook met de spanning zit het wel snor. Persoonlijk vind ik dat er iets te veel losse eindjes overblijven. Maar dat neemt niet weg dat The Informer een fijne, wat grimmige actie thriller is die liefhebbers van het genre zonder twijfel op kunnen zetten.

Geweldige film van Tarantino. Heerlijke mengelmoes van actie, comedy, thriller, absurdisme en wat niet meer. Met voldoende typische scenes die alleen van Tarantino kunnen komen en lange dialogen met geen woord te veel. En natuurlijk mag Quintin in zijn handjes knijpen dat op het allerlaatste moment Christoph Waltz de auditie ruimte kwam binnen lopen. Want hoe geweldig Pitt de dommige Aldo Raine ook neer zet, Hans Landa steelt natuurlijk de show.

Het nadeel van dit soort Tararntino films, is dat sommige van de sterkere scenes na een eerste kijkbeurt hun dreiging kwijt zijn. Ik weet nog dat ik jaren geleden op het puntje van mijn stoel zat terwijl "Wie ben ik" werd gespeeld in het kelder-café. Als je eenmaal weet wat er gebeuren gaat, wordt dat uiteraard een stuk minder. Maar dat kan je een film natuurlijk niet kwalijk nemen. De scene blijft alsnog vermakelijk en er zijn nog meer dan genoeg andere ijzersterke scenes om van te genieten.

Het is een beetje jammer dat niet alle acteurs even overtuigend zijn, maar dat drukt de pret maar amper. Want verder doet Inglourious Basterds bijna alle goed.

Ik verwachte met The Instigators het zoveelste standaard ren en schiet actie formulefilmpje te gaan kijken. Mede door een paar, niet bijzonder positieve, commentaren die ik er over las. Maar deze buddy movie verraste me met een hele eigen smoel. Leuke dialogen en droogkomische situaties die soms een tikje Guy Ritchiaans aandoen.

Damon en Affleck spelen twee heerlijke sukkels en de bijrollen worden ook prima vervuld, al zijn sommige wat dik aangezet. De luchtigheid en relatieve ingetogenheid van The Instigators beviel me erg goed.

Een belabberd geacteerde berg idioterie met tenenkrommende dialogen. Op geen enkel vlak scoort deze actieprent ook maar een kleine voldoende. Met het toevoegen van een dikke #metoo laag hoopt Interceptor zichzelf waarschijnlijk nog enigszins relevant te maken, maar de geleverde maatschappij-kritiek mist zijn uitwerking volledig door het zeer matige niveau van de film waarin ze is verpakt.

Best een leuk filmpje. Maar met het originele uitgangspunt had er voor mijn gevoel wel heel wat meer in gezeten. Het blijft allemaal wat makkelijk. En ik mag Gervais ook graag wat cynischer zien.

Wel zijn de maatschappijkritische parallellen met de "normale" wereld aardig uitgewerkt.

Horror is niet echt mijn ding. Maar toen ik jaren terug nietsvermoedend Upgrade eens opzette, was ik zwaar onder de indruk. En bovendien leek me dit meer een thriller dan echte horror. Dus wilde ik "The invisible man" toch echt wel zien.
En blij toe, want Leigh Whannell heeft weer een hele fijne film afgeleverd. Mede dankzij het knappe spel van Elisabeth Moss, die de rollercoaster aan gevoelens en emoties waar Cecilia doorheen raast erg overtuigend weet neer te zetten. Maar ook zeker door zijn eigen kracht. De film is stijlvol en mooi. En, niet onbelangrijk voor een thriller, spannend. De keuze om minimaal gebruik te maken van muziek of achtergrond geluiden werkt uitstekend. In de soms doodse stilte zorgt zelfs het geluid van een lichtknopje al voor enige opwinding.
Verder zit het verhaal prima in elkaar. Natuurlijk met een twistje hier en daar. Maar wat ik vooral prettig vond is dat niemand extreem domme dingen hoeft te doen om het verhaal te laten slagen. Het handelen van alle karakters was prima geloofwaardig. Nou ja, behalve dat van het kanonnenvoer in de gang van het zorgcentrum dan misschien.
Ik ben echt heel benieuwd wat Whannell ons nog maar gaat voorschotelen.

Technisch een prima film. Goede sfeer, beklemmende score, prima acteerprestaties en mooie shots. Deze film afvallen op zijn tempo, zoals heel wat mensen doen, is onterecht. Het verhaal wordt langzaam maar vloeiend verteld. Dat je daar wellicht niet van houdt, dat kan. Maar het is gewoon goed gedaan.

Er is voor mij persoonlijk alleen één grote "maar".

Het verhaal ontvouwd eigenlijk precies zoals je verwacht. Tot ver aan het einde zat ik te hopen dat ik een heerlijk verrassende twist voorgeschoteld zou krijgen. En toen alles toch echt gewoon bleek te zijn zoals je vanaf het begin kon vermoeden, leverde me dat een fikse teleurstelling op.

De allerlaatste scene geeft dan nog een hele kleine, en goed bedachte verrassing. Maar dat is toch echt een gevalletje "Too little, too late".

Duidelijk een film van een vakman. Want op heel veel vlakken is The Irishman een zeer degelijke en goede film. En dat kan natuurlijk ook bijna niet anders met een oude meester als Scorsese aan het roer. Toch zijn er voor mij teveel kanttekeningen om deze film als echte topper te zien.

Heerlijk dat de cast vol klassieke acteerkanonnen de tijd en ruimte krijgt om zijn liefde voor het vak uitgebreid te etaleren. En dat doen ze dan ook met plezier. Maar ondanks dat de film nooit verveeld, voelt 3,5 uur toch als overkill. Daarnaast vind ik niet altijd alles even makkelijk te volgen, en blijven met name Pacino en De Niro zichtbaar digitaal verjongde bejaarden. Met name de lichaamstaal verraad dat geregeld en dat ondermijnt toch een beetje de beleving.

Desalniettemin een mooie film die zeker een, zij het iet wat lange, kijkbeurt waard is.