Een unieke mengeling van de empathische monsterbenadering van Guillermo del Toro, de expressieve, donkere sprookjessetting van Tim Burton, de actie van Chad Stahelski en personages als uit een Roald Dahl-boek. De subtiele, droge humor maakt het geheel af.
Bryan Fuller springt soms wel wat abrupter tussen scènes en sferen dan goed voor de film is. Maar als debuut is dit een erg lekkere binnenkomer.
Misschien leuk voor fans van de games, maar als film op zichzelf redelijk dramatisch.
Een rommelig bij elkaar geraapte verzameling scènes en personages waarbij bijna alles goedkoop oogt, klinkt en aanvoelt.
De pogingen tot humor, de muziek, de geluidseffecten, het acteren en zelfs grote delen van de gevechten: het is allemaal van bedenkelijk niveau. En dan knijp ik nog een oogje dicht voor het ubergoedkope verhaaltje, aangezien het om een gameverfilming gaat.
Het grappigste aan de hele film vind ik nog dat de scènes uit de fictieve Johnny Cage-film "Uncaged Fury" expres overdreven fout en cringy zijn gemaakt, terwijl die eigenlijk helemaal niet zo veel verschillen van de overige scènes in deze bloederige bende.
En hoe krijg je het voor elkaar om de normaal vrij charismatische Karl Urban zo slecht uit de verf te laten komen?
Frank Castle is in deze korte film (of lange aflevering) ineens tot niet veel meer dan een neanderthaler met zware hersenbeschadiging verworden. Vermoeiend en zelfs wat irritant om te aanschouwen. Hij krijgt tot vervelens toe hallucinaties en verder gebeurt er eigenlijk weinig.
Totdat Ma Gnucci aan komt rijden en een stompzinnige monoloog afsteekt, waarna ze uiteindelijk vertelt dat ze op het punt staat Franks thuisadres te delen met hordes moordenaars. En dus... gaat Frank op zijn gemakje naar huis...
De lange actiescène die volgt, is goed in beeld gebracht en eigenlijk het enige bestaansrecht van deze pulp. Frank schiet, steekt en slaat erop los. Natuurlijk zwaar over de top en lachwekkend ongeloofwaardig, maar dat hoort erbij, zullen we maar zeggen. En net zo snel als de grote hoeveelheden dom kanonnenvoer kwamen aanrennen, zijn ze ineens weer verdwenen.
Dan nog even een slotje eraan breien en klaar.
Hoe een film van slechts 50 minuten toch nog 25 minuten te lang kan zijn...
...als hij überhaupt al gemaakt had moeten worden.
Pijnlijk sentiment, subtiel en raak zonder goedkope tranentrekkerij. Uitgebalanceerd met ruimte voor wat komische momenten. Zowel de vertelstructuur als de decors dragen op slimme wijze bij aan de beleefwereld van de hoofdpersoon. Een wereld van onsamenhangende raakvlakken. Een wereld van een man met Alzheimer en het verlies van grip op de realiteit, werkelijk subliem gestalte gegeven door Sir Anthony Hopkins. Met een grandioze Olivia Colman, die hem zowaar probleemloos bij kan benen als verscheurde dochter.
A Christmas Carol omgebouwd tot een feministische satire.
Maar helaas wel een flauwe, waarbij de stereotypen veelal te simpel, platgeslagen en eigenlijk ronduit onleuk zijn.
De keren dat ik moest lachen waren schaarser dan de cringe-momenten.
Cohen en Pike spelen naar behoren, maar van beiden ben ik leukere films gewend.
Aardig concept. Odenkirk doet weer prima zijn ding en een aantal bijrollen zijn ook leuk.
Maar de humor is soms matig getimed en de actiescenes zijn nogal slordig.
Alsnog best een prima filmpje voor een keer. Maar niet meer dan dat.
