Alternatieve titel: Los Otros, 29 maart, 23:43 uur
Een absolute benchmark qua opbouw en spanningsboog.
The Others is een adembenemend mooie slowburner die subtiliteit verkiest boven spektakel en suggestie boven expliciete horror. In een ijzersterk sferische setting zwelt de onderhuidse spanning steeds verder aan, tot de uiteindelijke, grandioze finale.
Goede, solide misdaadfilm met een degelijk scenario dat door een sterke cast overtuigend tot leven wordt gebracht.
Crime 101 heeft een aantal spannende momenten, duidelijke thema's en komt op filmisch vlak af en toe vrij origineel uit de hoek. De soundtrack zet in iedere scène de juiste sfeer neer, en natuurlijk ontbreken de nodige actie en achtervolgingen niet.
Het is allemaal niet grensverleggend, maar het staat als een huis.
Er is niet veel mis met The Angel. Maar toch pakte deze spionnenthriller me ook niet echt.
Degelijk maar vlak. Al is het verhaal rondom Ashraf Marwan, en zijn handelen toendertijd, best interessant.
Een eigenzinnige en wat excentrieke film. Zwartgallig en intens.
Al heeft Love Lies Bleeding als thriller eigenlijk vrij weinig spanning en als misdaadfilm vrij weinig actie, vervelen doet ze geen moment. Met name door de boude keuzes in zowel beelden als sounddesign. Maar zeker ook door de cast die lekker op dreef is.
Het is een interessante en vooral intrigerende rit van begin tot eind.
Mastermovies. Daar vond ik vroeger weinig aan. Maar deze langspeler vond ik oprecht zeer geestig.
Karrevrachten typetjes waarvan de meeste erg vermakelijk zijn. En prettig gestoorde gebeurtenissen in een eigenlijk dodelijk saaie setting.
Ik kan me niet voorstellen dat het een erg kostbare film is geworden, maar stiekem is er heel veel aandacht besteed aan aankleding, sfeer en details. Straf is duidelijk met liefde en plezier gemaakt, en dat maakt dit Nederlandse filmpje ook nog eens sympathiek. In tegenstelling tot veel Engelstalige moneygrab comedy's met een veel groter budget.
En mocht je deze Straf nog voor de eerste keer willen gaan bekijken: Skip de trailer.
Ach ja. Het zoveelste belabberde scenario waarbinnen Statham zijn vaste kunstje mag opvoeren.
Op de oud schoonspringer valt dan ook weinig aan te merken. Maar de kul omtrent de geheime dienst, hacken, surveillance, opsporen, etc, zal waarschijnlijk zorgen dat daadwerkelijke agenten zich kapot lachen. Of kapot irriteren. Dat kan ook. Wat een armoedige knulligheid.
Wel neemt Shelter boven gemiddeld veel tijd om de kijker te laten zien hoe de beschermer-tegen-wil-en-dank en het arme kind naar elkaar toe groeien. En dat is op zich best een keer prettig voor een flauw, standaard genrewerkje. Al zijn de sociale vaardigheden van de lompe ex-marinier wel zo'n beetje non-existent.
Wat mooie locaties zorgen nog voor wat aangename beelden. Al kennen we de hippe club met hippe en luide muziek als knok-decor nu onderhand ook wel.
Een film waar er al 18.3542 van zijn gemaakt. Waarvan een aanzienlijk deel beter dan deze.
Het verhaal is goed in orde, maar niet heel bijzonder. Het mysterie laat je niet voortdurend op het puntje van je stoel zitten.
The Pale Blue Eye moet het meer van zijn sterke sfeer en settings hebben. En ook wel van zijn hoofdrolspelers, want Melling en Bale zijn aardig intrigerend.
En wat deze misdaadfilm een heel fijn extraatje geeft, is dat het geheel de melancholie, duisternis, angst, soberheid en wanhoop ademt die het werk van Edgar Allan Poe zo typeert.
Geen idee of dit op bepaalde vlakken een goede film is. Ik kwam niet verder dan een aantal minuten.
Dit misselijkmakend camerawerk hou ik echt niet langer vol.
Wat is dat toch dat sommige filmmakers het blijkbaar een goed idee vinden om van veel te dichtbij te filmen en daarbij zo hard en zo veel mogelijk menen te moeten schudden met de camera?
Fight or Flight begint meteen lekker in your face en zet direct de toon: bot, vlot en lollig. En gedurende de speelduur is deze actiekomedie bij vlagen ook echt geestig, maar jammer genoeg lang niet altijd. Het kan de swung waarmee de film opent niet 90 minuten vasthouden.
Dat het verhaaltje mager is, niet altijd logisch en soms ronduit stompzinnig, doet er niet toe. Want gelukkig wordt al snel duidelijk dat de makers daar zelf niet zo zwaar aan tillen tot op het niveau dat het bijna een parodie lijkt op zijn serieuzere soortgenoten. Alsof de overdrijving en ongerijmdheid een bewuste knipoog naar het genre vormen. Dat zorgt er dan wel weer voor dat de enkele iets serieuzere scenes meteen redelijk misplaatst lijken.
We nemen maar voor lief dat verschillende bijrolacteurs niet echt uitblinken qua acteertalent. En gelukkig zijn Hartnett en Chandran wel prima om aan te zien. De actiescenes, niet onbelangrijk in een film als deze, zijn goed in orde en in lijn met het begin. Bot, vlot en af en toe best lollig.
