Ik heb erg gemengde gevoelens bij Saltburn.
Met name het eerste deel beviel me uitstekend.
Maar ook wanneer Oliver eenmaal zijn intrek in Saltburn heeft genomen, is er nog genoeg te genieten. Terwijl de luchtigheid langzaam verdwijnt en de droge humor steeds donkerder wordt, begint er iets te sluimeren. Decadentie, nihilisme en hedonisme vieren hoogtij op het landgoed waar de familieleden light-varianten lijken van een Wes Anderson film. Gevangen in mooie beelden biedt dat nog altijd een interessante kijkervaring.
Anderzijds zijn er veel zaken die nergens toe leiden, anders dan tonen dat Oliver een steekje los heeft. Waarvan meest noemenswaardig de perversiteiten die mij meer aandoen als goedkope shockpogingen. Tegen de tijd dat dingen serieus mis gaan lopen is het al zo duidelijk dat de Felix zijn vriend en studiegenoot niet te vertrouwen is dat je hem meteen verdenkt van alles wat er mis gaat. En zodra de eerste dode op het landgoed valt, is de clue wel duidelijk.
Op zijn beste momenten is Saltburn een topfilm. Maar helaas staan daar ook aardig wat mindere zaken tegenover.
Tja. Precies wat je er van mag verwachten eigenlijk. Volledig uitgekauwd verhaal en over de top gedramatiseerde gevechten. En natuurlijk de standaard love-interest en de klootzak tegenstander.
Veel heeft ook deze Karate Kid weer niet om het lijf. Maar waar voor mij in de jaren '80 de lat niet zo hoog lag, is die inmiddels wel een aardig stukje naar boven bijgesteld.
Daarbij viel me op dat Karate Kid Legends moeite heeft zijn ritme te vinden. De pacing is erg inconsistent.
Gezien mijn niet al te hoge verwachtingen, werd ik ook niet teleur gesteld. Een krappe voldoende dus maar.
Zeker geen verkeerde misdaad/actie film. Maar ik ben iets minder enthousiast dan de meeste anderen boven mij.
Het wat onconventionele karakter van Caught Stealing levert leuke momenten op, maar ook wat onevenwichtigheid en lastig te accepteren situaties.
Butler draagt de film verder probleemloos en er zijn een aantal leuke bijrollen, al zijn sommige wat cartoonesk. Daarnaast valt er best wel wat te glimlachen tijdens de dik 100 minuten.
Het is een tijd geleden dat ik hem gezien heb, maar het geheel deed me een beetje aan Lucky Number Slevin denken. Die ik in mijn herinnering overigens wel een stuk beter vond.
Wat een boeiende en toch wel originele vertelling. Spanning, humor en wat horror wisselen elkaar prettig af.
Van begin tot eind heb ik vol interesse zitten kijken waar alles toe zou leiden. Met de verschillende invalshoeken per personage wordt steeds wat meer duidelijk, tot de uiteindelijke climax.
Eén van mijn filmische hoogtepunten van dit jaar.
