Logboek

Kendrick is natuurlijk een bekend gezicht als actrice. Maar ik wist niet dat ze ook als regisseuse gestart was.
En niet onverdienstelijk ook nog. Want haar debuut is niet verkeerd.
Het in grote lijnen waargebeurde "Woman of the hour" is een erg gefragmenteerde film. Toch wordt het nooit warrig. Al zijn sommige zijpaden betekenisvoller dan andere.
Er zijn af en toe wat spannende momenten, en Daniel Zovatto (die ik blijkbaar ooit in Ladybird voorbij heb zien komen maar eigenlijk helemaal niet ken), doet het prima als berekenende psycho. Alles heeft een goede 70's vibe en Kendrick weet haar punt te maken.

Omdat hij bijna van Netflix verdwijnt, deze dan toch maar eens bekeken. Tot nu toe had ik eigenlijk nooit de neiging om Superbad op te zetten. Omdat ik dacht dat het weer zo'n typische puberale onderbroekenlol film zou zijn met overdreven gedoe en eindeloze sexgrappen.
En dat bleek ook te kloppen. Maar alsnog heb ik me er grotendeels prima mee weten te vermaken.
Het gekibbel tussen Cera en Hill is leuk en sommige grappen, typetjes en situaties zijn goed geslaagd. Anderen dan weer wat minder. Maar de doldwaze avonturen van Seth, Evan en Fogell zijn in deze platvloerse coming of age comedy al met al best de moeite waard.

Een aardig intrigerende film. Met Nicholson als middelpunt zet de cast goede vertolkingen neer. Hoewel sommige scenes, zoals de ondervraging van de indiaan gespeeld door Del Toro, erg vreemd en onnatuurlijk overkomen.
The Pledge wisselt wat van tempo, maar dat gaat niet te koste van de spanningsboog. De film blijft je aandacht vasthouden omdat er steeds genoeg te raden valt. Het verloop is namelijk geen ABC-tje, maar het biedt wel een hoop narigheid. Dat houdt het boeiend, maar zorgt ook voor een bittere nasmaak. Ik zag Fisico hierboven het woord "cynisch" gebruiken. En als de aftiteling eenmaal loopt, is dat misschien wel de juiste term om het aanschouwde verhaal te omschrijven. Het laat in ieder geval niet onberoerd.

Een typische film "critics love to hate". Want nee, The Electric State doet niet aan karakter ontwikkeling, heeft geen boeiend of verrassend plot en de acteerprestaties zijn verre van Oscar waardig. En ja, het is allemaal nogal oppervlakkig.
Dan zeg ik op mijn beurt: "Nou en?" Ik eet buiten de deur ook niet altijd in een hoogstaand restaurant. Een "royal with cheese" is af en toe ook best een keertje lekker. Want dat is wat deze avonturen-sf-actie-komedie mijns inziens is. Het film equivalent van fastfood.
Hapklare brokken, lekkere deuntjes, vette cgi (de robots zien er echt goed uit), flauwe grapjes en flitsende beelden. En daarbij ook nog eens een berg nostalgie richting mijn jeugd. Prima vermakelijk allemaal.
Al zijn er alsnog genoeg dingen die de Russo's beter hadden kunnen doen, ook voor een popcornflick. Met name aan het einde worden de langdradigheid en het sentiment wat irritant. Maar voor mij verdient The Electric State gewoon een voldoende.
Dat gezegd hebbende: Ik kende de graphic novel niet, maar kan me ook voorstellen dat die zich goed leent voor een grimmiger en duisterder filmproject.

Dit laatste deel is op veel vlakken vergelijkbaar met de twee vorige films. Al vind ik hem persoonlijk iets minder dan deel 2. Het heldert weer een aantal zaken op, maar er blijven ook nog wel wat vragen over.
De slonzige maar oprechte advocaat John Piggott is een goede toevoeging aan de lijst met karakters. Beelden en sfeer zijn weer prachtig somber en de verdorvenheid en corruptie is weer niet van de lucht. Maar elke film uit de serie had baat gehad bij wat meer samenhang en iets meer verduidelijking af en toe.

Anora begint meteen goed, maar neemt wel wat lang de tijd om de lifestyle van rijkelui's ventje Zakharov in flitsende beelden te vangen. Daarmee voelt de start uiteindelijk aan als een soort uitgerekte videoclip. Ook de opbloeiende gevoelens van de lekker ordinaire titelpersoon had wat compacter gemogen.
Maar wanneer de kak de ventilator raakt, veranderd de smoel van de film. En ik kan me best voorstellen dat niet iedereen dat kan waarderen, want een beetje onevenwichtig is het allemaal wel. Maar persoonlijk vond ik de klucht en slapstick delen erg vermakelijk. Wat lichte absurditeiten en het niet volgen van de standaard stramienen zorgde bovendien voor wat verrassing hier en daar, zodat het geheel interessant bleef.
Naar het einde toe neemt Anora weer wat gas terug. Om vervolgens nog een sterke laatste scene voor te schotelen.
En van Mikey Madison gaan we vast nog veel zien de komende tijd.

Een mooi drama. Met een erg geloofwaardige, hele jonge Mckenna Grace. Maar ook Evens is overtuigend als de sympathieke opvoeder, terwijl ik lang niet altijd fan ben van zijn werk. Wat dik aangezette emotionele scenes met bijbehorende muziekjes, maar dat is vaste prik bij Amerikaanse films zoals deze. Dus dat nemen we maar voor lief. Zeker omdat Gifted verder op zo'n beetje elk vlak gewoon dik in orde is. Van het camerawerk tot aan de montage. En daar bovenop is er zelfs nog een vrij onverwachte plottwist aan het einde. Eentje die de draak van een oma dan wel moeder nog even een welverdiende, keiharde klap in het gezicht geeft. Dat gaf nog best wat extra voldoening.