McAdams en O'Brien vertolken alle twee zwaar aangezette stereotypen. Dat zal bewust zijn en is op zich ook niet ongepast in deze niet al te serieuze survival-thriller-komedie met een vleugje horror. Maar alsnog is er wel heel veel inlevingsvermogen nodig om met name de grillen van de arrogante en zelfingenomen baas Bradley te kunnen plaatsen.
Het eiland waarop het leeuwendeel van de film zich afspeelt is erg fotogeniek; het zorgt voor prachtige beelden. Al komt er dan bijvoorbeeld wel weer een zwijn voorbij dat met de huidige CGI- en AI-standaarden ver beneden par is.
En zo schommelt Send Help op meer vlakken qua niveau.
Toch is het over het geheel genomen geen verkeerde film, met een goede kop en staart waar best over nagedacht is. Het verhaaltje komt mooi rond en is zelfs enigszins verrassend te noemen.
Alternatieve titel: Jumpers, gisteren om 21:15 uur
Je weet wat je van een Disney-Pixar film kan verwachten, en dat krijg je dan ook.
Alles volgens vast stramien van A naar B naar C. Cliché karakters, spot-on komische timing en een overdreven bombastisch drama naar het einde toe om uiteindelijk alles weer goed te laten komen.
Het basisgegeven van Hoppers is best leuk. En er kan genoeg gelachen worden. Maar uiteindelijk is het wel weer veel van hetzelfde.
Deze vijfde Ghostbusters film is helaas wat te vol gepropt. Dat zorgt voor een wat chaotisch geheel en te weinig aandacht voor aspecten die dat wel hadden kunnen gebruiken.
Anderzijds is het ook een film die veel van het klassieke origineel in zich heeft. Qua karakters en locaties, maar zeker ook in opbouw, storytelling en sfeer.
Het is niet meer dan een simpele formule film. Maar binnen deze reeks helemaal geen verkeerde.
Een wat gefragmenteerde vertelling die zich moeilijk in een hokje laat vangen. Het is me ook niet helemaal duidelijk of Coppola echt een punt wil maken.
Feit is wel dat het mysterieuze en mistroostige geheel intrigeert. De dromerige beelden met zachte kleuren ondanks de harde gebeurtenissen, de subtiele humor die af en toe haaks op de zwaarmoedigheid staat en de jongens die ongegeneerd spioneren en een dagboek doorspitten, maar oprecht om de meiden lijken te geven. Zoals een van de jongens zelf de gebeurtenissen beschrijft: het zijn puzzelstukjes die, hoe je ze ook legt, nooit volledig aansluiten.
Coppola weet slim meerdere gelijkenissen te creëren tussen de jonge mannen uit het verhaal en de kijker. In een film die je niet makkelijk vergeet. Zoals ook de Lisbon-zusjes niet makkelijk vergeten werden.
Ongemakkelijke dialogen en situaties in overvloed. Maar buiten dat niet bijster veel humor.
The Kids Are All Right is sterker als drama. Met goed spelende en geloofwaardige acteurs, die samen een interessant verhaal voorschotelen. Verschillende herkenbare en minder herkenbare thema's passeren de revue en alle karakters krijgen genoeg diepgang om ze te leren begrijpen.
De uitdrukking "keep it small" lijkt Cholodenko ter harte te hebben genomen. En dat levert een mooie, intieme film op.
Leuk. De CGI is niet altijd geweldig en de manier waarop de schimmel acteert en reageert is maar net hoe het de verhaallijn uitkomt. Maar Cold Storage mikt ook niet bepaald op geloofwaardigheid.
De gevatte dialogen zijn fijn. Keery (die ik eigenlijk alleen nog maar van Stranger Things kende) zet een sympathieke spraakwaterval neer. En de chemie tussen hem en de prettig cheeky Cambell spat van het scherm. Sowieso een dikke pluim voor de casting director, want ouwe rot Neeson is ook helemaal op zijn plek.
Avontuur, humor, gore, actie, beetje spanning hier en daar, Cold Storage is een lichtvoetige ratjetoe die duidelijk met plezier is gemaakt. En dat gaat er prima in.
Leuke zwartgallige sci-fi komedie met een aardig bedacht verhaaltje. Er zijn genoeg ontwikkelingen om de aandacht erbij te houden tijdens de toch al vrij korte speelduur. Niet diepgravend maar wel lekker vlot en bot.
De vergelijkingen met Black Mirror zijn niet van de lucht, en dat is natuurlijk ook volkomen terecht.
Quaid speelt weer een wat sullige loser, maar dit keer met een wat donkerder randje. En Thatcher brengt haar karakter overtuigend.
Ondanks dat er wel een kritische boodschap komt bovendrijven, is Companion pretentieloos en makkelijk verteerbaar vermaak.
Streep en Hoffman geven hier even een lesje acteren op niveau. En Adams kan, op gepaste afstand, redelijk mee.
Alleen daarom al is "Doubt" erg de moeite waard. Maar de film heeft nog wel meer te bieden.
De setting, dialogen en beelden zijn allemaal heel dik in orde. En het hoofdthema (tevens de titel) loopt van begin tot eind mooi verweven door het geheel, op verschillende vlakken en in verschillende gedaanten.
Daarnaast is ook de spanningsboog prettig. Daar waar "Doubt" wat luchtig en zelfs af en toe vrij geestig begint, wordt de sfeer geleidelijk steeds wranger.
Het slot had voor mij persoonlijk wat explicieter gemogen. Maar bij een film die draait om twijfel, kan het eigenlijk niet anders natuurlijk.
