Logboek

Een enorm sfeervolle thriller met wat film-noir elementen. De 70's worden heerlijk neergezet in een troosteloos en grauw Yorkshire. Ook qua camerawerk valt er genoeg te genieten, maar "In the Year of Our Lord 1974" springt wel nogal makkelijk van de hak op de tak. Dat is waarschijnlijk een bewuste, artistieke keuze, maar het maakt de kijkervaring er niet altijd plezieriger op. Al blijft de vertelling alsnog wel te volgen.
Waar dit eerste deel van de trilogie vrij gemoedelijk begint, wordt het verhaal vol moord en corruptie steeds grimmiger en harder.

Een best vermakelijke spionage thriller met een Cruise die als vanouds wat overdrijft hier en daar.
Grappig wel om te zien hoe de tech in 30 jaar enorm verouderd is. En over het geheel doet M:I natuurlijk wel gedateerd aan. Maar er zit genoeg spanning en entertainment in om je er bij te houden. Al staan daar tegenover ook weer een aantal zwakke momenten en knullige reacties in deze grote onzin-show.

Apart filmpje. Heel de speelduur lang worden toffe scenes en goed geschreven dialogen en monologen afgewisseld met saaie momenten en prietpraat. Het hielp daarbij niet dat ik de hoofdpersoon maar niet kon geloven. Deels door Novak zijn spel en uitstraling, deels ook door de manier waarop zijn karakter met bepaalde situaties omgaat.
Omdat er echt wel wat hele rake en scherpe maatschappijkritische uitlatingen worden gedaan en omdat er af en toe best wat te glimlachen valt, twijfelde ik lang of ik Vengeance een voldoende waard vond of niet. Maar het lompe einde liet de weegschaal toch duidelijk doorslaan naar de andere kant.

Tja. Een actie-comedy over ex-spionnen. En niet een van het subtielere soort. Dus stapels over-de-top stompzinnigheid en platgereden paden. Maar eigenlijk kan je een film als deze daar niet op afrekenen. Dat is een beetje als naar een Green Day concert gaan en klagen dat ze te veel rocksongs spelen. Feit is wel dat Back in Action totaal niet serieus te nemen is. Gelukkig doet Seth Gordon dat zelf ook niet.
Ondanks dat er al honderden dergelijke films gemaakt zijn, was het erg prettig om Cameron Diaz back in action te zien. Ze heeft haar goede comedy-timing niet verloren en de chemie met haar goede vriend Jamie Foxx is lekker. Al geeft het script beide sterren, zeker in het de tweede helft, niet heel veel om eer aan te behalen. En tegenover de twee toffe hoofdpersonen staat helaas een karakter als Nigel, die ronduit onleuk is.
Toch was het met de hersenen op standje 0 na een pittige dag werk achter de rug, best de moeite van het kijken waard. Ook al werd de lekker vaart niet de hele speelduur vastgehouden, de kleine twee uur gingen rap voorbij.

Een handvol acteerkanonnen die wel raad weet met het degelijke script onder leiding van een regisseur die zijn vak verstaat. De wereld van gesjeesde kapitalistische mannetjes eind jaren '00 wordt treffend weergegeven, evenals de druk en stress die ze voelen.
Margin Call pakt je en houdt je de hele speelduur vast. Niks spectaculairs, maar gewoon een goede, solide en vakkundig gemaakte film.

stem geplaatst

stem geplaatst

Wat een prachtig, menselijk drama met geweldig spel van zowel Culkin als Eisenberg. Al doet die laatste wel grotendeels wat we van hem gewend zijn, maar dat maakt deze rol niet minder goed. Zonder enige moeite leef je vanaf minuut één mee met de twee mentaal instabiele neven. Alle irritaties, grapjes, ongemakkelijkheden en innerlijke worstelingen zijn overtuigend. Ook trouwens, omdat alle bijrollen gewoon heel dik in orde zijn.
A Real Pain komt erg oprecht over en hoewel de emotie eraf spat, maakt de film zich nergens schuldig aan overdreven sentiment. De zorgvuldig gepositioneerde piano-gedreven soundtrack is wellicht een tikje gedurfd, maar geeft absoluut een meerwaarde.
Ik wist dat Jesse Eisenberg één van de hoofdrollen vertolkte, maar niet dat hij de film ook had geschreven en geregisseerd. Dat merkte ik pas op bij de aftiteling. Zijn eerste "eigen" film heb ik niet gezien, en gooide ook niet zulke hoge ogen. Maar als dit zijn niveau is als filmmaker, hoop ik dat hij nog een productieve toekomst tegemoet gaat.

Een vrij aparte film. Het gros van wat er verteld wordt is heel moeilijk te geloven. Met name de communicatie met -en de intelligentie van de honden hoort eerder thuis in een flauwe kinderfilm. Maar als je de pot zout waarmee je Dogman tot je moet nemen even buiten beschouwing laat, is er genoeg moois te aanschouwen.
Caleb Landry Jones is me nooit ze opgevallen in andere films die ik zag. Maar hij speelt de gebroken, en psychisch complexe hoofdpersoon op knappe wijze. Daarmee is hij één van de hoofdredenen waarop deze film van Beson blijft intrigeren. Maar ook de soundtrack, fijne shots, sfeer en uiteenlopende gebeurtenissen dragen daar aan bij.
Dogman is zo eigenlijk niet serieus te nemen, maar blijft je toch fascineren.

Grappig onzin filmpje. Het scenario is ontzettend goedkoop en de montage is soms ontzettend slordig. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of dat alles met opzet is of niet. Want "The Unbearable Weight of Massive Talent" neemt natuurlijk ook de filmindustrie aardig op de hak. En bijvoorbeeld het overdreven aan een stuur draaien op een rechte weg moet toch wel een knipoog zijn? Of de auto die het shot na een botsing weer volledig in orde is?
Maar wie het meest op de hak wordt genomen is natuurlijk Nick Cage zelf. De dikke zelfspot is vermakelijk. Al heb ik vast wat referenties en inside-jokes gemist, want ik heb bij lange na niet zijn volledige oeuvre gezien.
Wel typerend dat, zeker in het begin, Nicolas Cage niet erg overtuigend is als Nicolas Cage.

Een degelijke en plausibele misdaadfilm. Tot in de puntjes verzorgt en qua montage af en toe zelfs vrij origineel.
Zonder enige voorkennis van de geschiedenis rondom The Order is alles prima te volgen, zonder dat Kurzel verzandt in opzichtige uitleggerij. Of alles precies gegaan is zoals deze film weergeeft, valt zoals bij het gros van de "true stories" natuurlijk wel te betwijfelen. Maar het merendeel komt aannemelijk over. Alleen het laatste deel liep wat mij betreft een beetje uit de rails. Jammer, want een sterke film als deze verdient een sterker einde. En natuurlijk moest er weer een mega-cliché karakter bijgeschreven worden: Een sympathieke jonge agent die in eerste instantie niet voldoet waarna zijn overcompensatie hem zijn leven kost. (Dat hij neergeschoten ging worden was bijna bij zijn introductie al duidelijk).
Maar buiten deze minpunten om, is The Order een fraaie film.

Wel schrijnend dat het idiote The Turner Diaries vandaag de dag nog altijd zo actueel is.