The Brave One is geen slechte film, maar wil te diepzinnig zijn voor een standaard wraakfilm en is niet sterk of doordacht genoeg als psychologisch drama. Het wordt zo een beetje een „noch vlees, noch vis“ verhaal, waarbij de filosofische pogingen de film eigenlijk alleen maar in de weg zitten.
Aan Foster en Howard ligt het niet. Die spelen top. Maar ondanks dat voelt de interactie tussen de twee hoofdpersonen geregeld vreemd aan. Daar is vooral de schrijver van het geheel debet aan.
Schrijven is schrappen. En het uiteindelijke scenario van The Brave One had nog wel aardig wat schrappen kunnen gebruiken.
Ik besloot deze film zomaar eens op te zetten zonder er eigenlijk ooit van gehoord te hebben. Louter omdat hij nou eenmaal op Prime Video staat en aardig hoge scores heeft op verschillende filmsites. En achteraf ben ik blij dat gedaan te hebben.
Want wat een mooie film is “Uncle Frank“. Licht komisch, innemend en intens. Met in de tweede helft van de film aardig wat emotionele scènes, maar wel geloofwaardige en oprecht aanvoelende emotionele scènes. Mede omdat er geen cliché tearjerkende muziekjes onder geplakt zijn en omdat het verhaal gewoon klopt. Maar vooral omdat alle acteurs topwerk afleveren en de juiste snaren raken. Met Paul Bettany voorop.
Alan Ball leidt zijn narratief niet constant langs de in Hollywood geplaveide wegen. Dat houdt de film fris en zorgt ervoor dat je niet alles vooraf kunt uittekenen, waardoor “Uncle Frank“ gemakkelijk de aandacht vasthoudt.
Ik denk dat Mercy spannend bedoeld is, maar de film is eerder lachwekkend; zeker omdat hij zichzelf ook nog eens doodserieus lijkt te nemen terwijl er van alles niet aan klopt.
Om van dat laatste maar even een voorbeeld te geven: Rechter Maddox laat om de haverklap doorschijnen dat ze als AI puur rationeel is en geen menselijke gevoelens heeft, om vervolgens cynisme tentoon te spreiden en zenuwachtig te worden.
Sowieso is de AI rechter compleet inconsistent in alles, en ongekend onwetend als het even zo uitkomt. Maar niet alleen op het Mercy programma is van alles aan te merken. De overall hoeveelheid onbenulligheid is simpelweg schrijnend en voelt eigenlijk als minachting voor de kijker.
Daarnaast is Mercy vrij saai, is de dader al snel duidelijk en speelt Pratt matig. Dikke onvoldoende.
Eén van de weinige films waarbij ik het echt niet op kon brengen de hele speelduur uit te zitten.
En in dit geval was ik er al heel snel uit dat ik mijn tijd beter anders kon besteden.
Wat een amateuristische meuk. Bij het plaatselijke amateurtoneel acteren ze beter. De pogingen tot tongue in cheek humor zijn pijnlijk onleuk. De pacing is een absolute ramp. En het geluid lijkt opgenomen met de mic van een handycam.
Een Temu Guy Ritchie rip off van incapabele filmmakers.
Delen van Apex zijn wat saai en het verhaal is voorspelbaar.
Toch was het geen vervelende film om te kijken. Mede dankzij de prachtige locatie. Maar ook door Charlize Theron, die overtuigt als fitte en sportieve extreme-sportster. Het helpt dat ik al vanaf "The Devil's Advocate" een beetje een celeb crush op haar heb, en ze met haar 50 jaar nog altijd wonderschoon is.
Ook leuk om Egerton in een heel andere rol te zien dan ik van hem gewend ben. En ook hij levert, al legt hij zijn waanzin er soms wat dik op.
Sasha had hier en daar wel een wat slimmer met situaties om kunnen gaan, maar dat kwam het verhaal natuurlijk niet goed uit. Zoals we zo vaak zien bij films als deze. Sowieso is 90% van Apex al veel vaker gedaan. Maar voor een tussendoortje is dit een prima survival-actie-thriller.
