Meningen

Leuk en verfrissend. Ik wist het concept van deze Palm Springs nog niet maar kan me goed voorstellen dat het jammer is als je al weet dat het een time-loop film is. Vergelijkingen met andere dergelijke films zou ik dan ook zeker even blurren.
Ik heb me hoe dan ook uitstekend met deze spontane en luchtige film vermaakt. Mijn mondhoeken stonden veelal omhoog en ik moest geregeld hardop lachen. De twee hoofdrolspelers houden het lekker losjes. Behalve tijdens de verplichte emotionele scenes dan misschien, die tijdens het laatste kwart in enige overmaat aanwezig zijn. Maar het leeuwendeel van Palm Springs is vlot, eigenzinnig, grappig en zelf redelijk origineel. Een aanrader wat mij betreft.

Wat een fijne film. Eigenlijk is het niks meer dan een feelgood buddy movie die niet eens zo veel om het lijf heeft. Maar alles wat de film doet, doet ie met verve.

The Peanut Butter Falcon neemt je mee op een heerlijk voortkabbelend avontuur waarin humor, sentiment en een heel klein beetje actie perfect hand in hand (in hand) gaan. De fijne klik tussen de acteurs, de sfeervolle beelden en een perfect passende soundtrack maken het af.

Een wraakfilm zoals zovelen. Inclusief slap verhaal met een "twist" die je van mijlenver ziet aankomen, stereotype badguys en een handje vol "waar slaat dat nou op" momentjes. Maar waar deze genrefilm zich wél in onderscheidt, is dat de held van het verhaal ontzettend goed wordt neergezet. Want Jennifer Garner steelt absoluut de show. Daarnaast zijn de soundtrack en de montage lekker vlot en laten de actiescenes niks te wensen over. Prima film voor als je zin hebt in een makkelijke, hapklare actieflick dus.

Een avonturenfilm zoals een avonturenfilm bedoeld is. Alles erop, alles eraan en alles van hoog niveau.

Prima onderhoudende actie-thriller. Een redelijk standaard blauwdruk, netjes binnen de lijntjes ingekleurd.

Ik wist vooraf totaal niet waar de film over ging (ja ok, een vliegtuig, gezien de titel en poster, maar verder niet) waardoor het ook nog enigszins verrassend was welke gebeurtenissen ik voorgeschoteld ging krijgen. En ondanks dat die niet bijzonder origineel bleken, was het dunne verhaaltje prima op orde. En eigenlijk was alles aan Plane wel prima op orde. Een mainstream actieflick zoals die hoort te zijn.

Play Dirty heeft toffe actie scenes en vermakelijke, cheeky humor. En op beide vlakken komt deze heist-comedy geregeld prettig onorthodox uit de hoek.

Daar staat wel tegenover dat het acteren niet altijd even overtuigend is en dat je (uiteraard) het zoutpotje op tafel kan laten staan.

Maar zeker een goede voldoende voor deze vlotte actiefilm.

Een aardig intrigerende film. Met Nicholson als middelpunt zet de cast goede vertolkingen neer. Hoewel sommige scenes, zoals de ondervraging van de indiaan gespeeld door Del Toro, erg vreemd en onnatuurlijk overkomen.

The Pledge wisselt wat van tempo, maar dat gaat niet te koste van de spanningsboog. De film blijft je aandacht vasthouden omdat er steeds genoeg te raden valt. Het verloop is namelijk geen ABC-tje, maar het biedt wel een hoop narigheid. Dat houdt het boeiend, maar zorgt ook voor een bittere nasmaak. Ik zag Fisico hierboven het woord "cynisch" gebruiken. En als de aftiteling eenmaal loopt, is dat misschien wel de juiste term om het aanschouwde verhaal te omschrijven. Het laat in ieder geval niet onberoerd.

Een middelmatige en hapklare no-brainer. En daar is wat mij betreft niks mis mee op zijn tijd. Zolang je er maar niet te veel van verwacht en het niet te kritisch bekijkt. Ik had zin in makkelijk kijkvoer, dus heb me prima vermaakt.

Ondanks dat Polar onevenwichtig en chaotisch is, is ie ook zeker vermakelijk. De actie, de droge en vaak vluchtige humor en de kleurrijke karakters. Het werkt allemaal prima. En omdat de film zichzelf niet serieus neemt is het geen probleem de onzin met een fikse korrel zout te nemen. Persoonlijk mag voor mij het grove geweld wel wat minder. Met name het expliciete martelen hoeft van mij echt niet. Daarnaast zijn flashbacks als deze zijn wel erg uitgekauwd. Maar verder valt het nogal mee met de clichés en is het een vrij eigenzinnige film. En dat is heel prettig.
Polar verveeld geen moment, raast lekker door en heeft genoeg te bieden.

Aan de acteurs ligt het niet. Die doen hun werk zo goed ze kunnen. Maar aan amper inhoud uitgerekt over 2 uur, valt ook voor gelauwerde acteurs weinig eer te behalen. En dat daarbij elk personage een contactstoornis lijkt te hebben waardoor ze geen enkel normaal gesprek kunnen voeren, helpt ook niet mee. Die bevreemdende sociale onvaardigheid zorgt ook dat er amper is mee te leven met de hoofdrolspelers en dat deze Western van elke vorm van spanning gespeend wordt. Verder hier en daar wat half vage suggesties die je zelf mag interpreteren en vooral heel veel langdradige shots. Mooie shots, dat wel. Maar Power Of The Dog is een film, geen schilderij.

Mooie vertelling, waarin de cast de ruimte krijgt de kijker echt mee te nemen. En dat doet ze dan ook met verve. Door heel naturel, pure en realistische karakters neer te zetten. Relateable tot en met. Behalve Dr. Dordick dan, die eerder uit een serie van Ricky Gervais lijkt te zijn ontsnapt. Van Giamatti wist ik al wel dat hij meesterlijk is in het neerzetten van de gewone man. Maar Kathryn Hahn en Kayli Carter gaan moeiteloos mee in het niveau.

Komische momenten worden afgewisseld met schrijnende, en soms vallen beide samen. Je voelt de hoop en de wanhoop. Private Life is geloofwaardige en zeer emotionele film, zonder overdreven sentiment.

Visueel scoort Project Power redelijk hoog. Enkele scenes springen er daarbij nog bovenuit en zijn niets minder dan indrukwekkend. En ook op het acteren van de 3 leads is weinig aan te merken. Helaas kan dat niet gezegd worden van alle bijrollen. Met name Rodrigo Santoro is als Biggie echt pijnlijk om te aanschouwen.

Het basis idee is, zoals wel vaker bij dergelijke films, wat ver gezocht. Maar dat hindert op zich niet. Alleen wanneer je het hele concept van een pil die elk individu op een andere wijze krachtiger maakt voor 5 minuten omarmt, blijft er alsnog heel veel onzinnigs over. Daardoor wordt Project Power nooit ook maar enigszins geloofwaardig.

En dan wordt er ook nog bijzonder weinig gedaan met het basisgegeven. Verschillende badguys worden telkens op een andere manier wat sterker, maar dat is het wel zo’n beetje. Daar had echt veel meer in gezeten.

Zonder dat ik echt geboeid werd, en ondanks dat Project Power wat rommelig is, heb ik me toch nog best vermaakt. Vooral omdat deze SF actie prent er goed uit ziet. Maar meer dan een mager zesje kan ik er niet voor geven.

Knappe en aardig originele thriller. Het hindert eigenlijk niet dat de boodschap er wel heel dik bovenop ligt. En het feit dat je, in tegenstelling tot veel doorsnee thrillers, niet zelf steeds al uit kan tekenen waar de film heen gaat, is een verademing. Daarnaast doet Mulligan het erg goed, ondanks dat ik haar eigenlijk enigszins miscast vind op grond van haar uiterlijk. Al is het zeker geen lelijke vrouw, vind ik het moeilijk haar aan te zien voor iemand van net 30.

Het vermoeide me een klein beetje dat de foute mannen weer allemaal als het standaard stereotype werden neergezet. De originaliteit die Promising Young Woman behuisd, had ook daarin wat meer doorgevoerd mogen worden. Daarentegen dragen de hier en daar wat gewaagde shots en cuts bij aan het eigenzinnige gezicht van deze heerlijke film.

Een independent lo-fi sciencefiction filmpje met bijbehorend mini budget. Maar ondanks dat het ontbreken van een flinke sloot geld absoluut zichtbaar is, stoort het nergens. Sterker nog, het feit dat de makers creatief met de kosten om moesten gaan levert een fantastische en originele setting op. Geen hypermoderne hightech wapens en ruimteschepen, maar vieze en half beschadigde spullen in jaren 80 stijl. Daarbij boeit het redelijk trage verhaal van begin tot eind, en laat de jonge Sophie Thatcher zien heel wat in haar mars te hebben. Deze sympathieke post-apocalyptische-retro-sciencefiction-western is vast niet voor iedereen weggelegd. Maar voor filmkijkers die zich niet alleen op blockbusters toeleggen, zeker het proberen waard.

Een standaard wraak filmpje maar met een bovengemiddelde cast. Helaas kunnen Keaton en Jackson ook niet verbloemen dat dit een erg magere poging is binnen het genre. Buiten de voor de hand liggende gebreken valt bij deze, niet bepaald gestroomlijnde, film vooral de montage in negatieve zin op. Alsof de editor hier en daar maar lukraak wat heeft lopen knippen.

Het enige dat echt strak en sterk is aan The Protégé, is het lichaam van Maggie Q.