Meningen

Een prachtig mooie film. Schitterende plaatjes die menig kijker de neiging zullen bezorgen direct de auto in te stappen om richting Italië te rijden. Alle vertolkingen zijn heel dik in orde en dan met name de twee van de hoofdrolspelers. De wrijving en aantrekkingskracht tussen Elio en Oliver tijdens het opbloeien van een ongewone, ingewikkelde en eigenlijk verboden liefde is wonderbaarlijk knap en geloofwaardig uitgevoerd.

Maar ondanks dat alles voelde de film voor mij toch als een wat lange zit. Het kabbelt allemaal wel erg rustig voort zonder al te veel noemenswaardige zaken.

Ik heb prima genoten van El Camino en snap veelal de negatieve reacties niet. Met name niet wanneer de film zaken wordt verweten die in de serie net zo goed aan de orde waren. Of argumenten als dat de flashbacks zinloos zouden zijn terwijl, toch in ieder geval de meeste daarvan, duidelijk een doel dienen. Iedereen mag dit van mij een slechte film vinden hoor. Smaken verschillen. Maar ik lees weinig redenen daartoe waar ik in mee kan gaan.

Zelf vond ik Paul beter dan gedacht. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat hij de hele film alleen zou kunnen dragen, maar werd daarin aangenaam verrast. De sfeer en de shots waren fraai en een tikje eigenzinnig zoals vanouds. Evenals de subtiele humor die hier en daar de kop op stak. Het verhaal op zichzelf is prima en werd keurig uit een gezet.

Ik kan niet heel veel slechts aan deze film ontdekken. Ja, het is meer een lange aflevering dan een bioscoopfilm. Maar waarom zou dat negatief moeten zijn?

Ik heb niet heel veel films gezien met Melissa McCarthy, maar in degene die ik zag vond ik haar voornamelijk irritant. Hoe anders was dat in deze bio-pic. Ze zet een prachtkarakter neer en wordt daarbij geflankeerd door de al net zo overtuigende Grant. De botheid van de personages mixt lekker met de nu en dan subtiele humor en ondanks dat Lee en Jack vrij nare mensen zijn is sympathie voor de twee niet te onderdrukken.

Qua tempo zakt de film hier en daar wel wat weg, en ik ben dan ook van mening dat de film iets korter had gekund. Maar al met al een prima biografische film die voor de verandering een lekker dicht bij de ware feiten durft te blijven.

Goede biopic-thriller. Hanks doet zijn ding zoals we van hem gewend zijn. Maar ook de piraten zijn overtuigend.

Ik weet niet in welke mate het ware verhaal geromantiseerd is, maar Hollywood kennende zal dat niet gering zijn. Toch blijft Captain Phillips naast meeslepend en spannend ook geloofwaardig. Misschien dat de crew wat naïef is, maar het is best aannemelijk dat dat ook zo was. Het zijn immers geen mariniers.

Ook prettig is het dat het goed en kwaad eens niet zo zwart / wit wordt voorgesteld. De Amerikanen zijn weer de helden natuurlijk, maar ook de piraten worden menselijk weergegeven.

Greengrass heeft een mooie film neergezet, maar neemt er wel iets te lang de tijd voor. Typisch gevalletje "less is more".

Een prima, doch weinig origineel, concept en een goede sfeer. Maar om nou te zeggen dat ik het een goede film vond, nee. Het is vooral veel los zand en weinig cohesie. Daarbij vind ik camerawerk uit de losse pols altijd al vervelend. En het feit dat deze film het nodig vindt om daarbij opvallend vaak in close-up te filmen, maakte het voor mij visueel nog irritanter. Er zijn best toffe scenes en sterke momenten. Maar als geheel vond ik het vrij zwak. Het feit dat ik de eindtwist al ver voor de helft van de film verwachtte, droeg ook niet bij aan een voldaan gevoel.

Redelijke film, al laat hij best wat steekjes vallen. De voorspelbaarheid zit het verhaal wel een beetje in de weg en enkele ongeloofwaardige acties en beslissingen helpen ook niet. Maar ondanks al zijn gebreken blijft er nog altijd een onderhoudende drama / misdaad film over. Daarbij is het een verademing dat de criminelen een stuk realistischer zijn dan de overdreven, gewetenloze moordmachines in veel andere "gangsterfilms". En met een budget van 4 ton, is Cardboard Gangsters simpel weg toch een knappe prestatie.

Een actie-thriller die nergens de middelmaat overstijgt. Zoals menig genre-genoot van dit kaliber start Carry-On met wat onaannemelijke zaken, om uiteindelijk te verzanden in complete nonsens. En terwijl het flauwekul gehalte stijgt, volgen de clichés elkaar in rap tempo op.

Wel was het leuk om Bateman weer eens als ijzige rotzak te zien. En naast enkele aardig bedachte handigheidjes van luchthaven medewerker Ethan Kopek, zat ook het tempo er redelijk in. Daarom nog net een voldoende.

Zeker geen verkeerde misdaad/actie film. Maar ik ben iets minder enthousiast dan de meeste anderen boven mij.

Het wat onconventionele karakter van Caught Stealing levert leuke momenten op, maar ook wat onevenwichtigheid en lastig te accepteren situaties.

Butler draagt de film verder probleemloos en er zijn een aantal leuke bijrollen, al zijn sommige wat cartoonesk. Daarnaast valt er best wel wat te glimlachen tijdens de dik 100 minuten.

Het is een tijd geleden dat ik hem gezien heb, maar het geheel deed me een beetje aan Lucky Number Slevin denken. Die ik in mijn herinnering overigens wel een stuk beter vond.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze film gehoord. Maar omdat hij op Netflix stond en ik Gervais meestal wel kan waarderen, heb ik hem maar eens opgezet. En daar heb ik helemaal geen spijt van.

Want wat een leuke, sympathieke film is Cemetery Junction. Het Reading van de jaren 70 wordt op een heerlijke manier geportretteerd. Met de inmiddels vaak achterhaalde denkbeelden van toen in een glansrijke, en nogal botte hoofdrol. Geen lachen gieren brullen, en ook geen tranentrekkende emotionele scenes. Maar een subtiele glimlach en een lichte snik. Gervais heeft een fijne, uitgebalanceerde cast op weten te trommelen en ondanks dat de film nergens echt origineel is verveeld hij geen moment.

Wat een enorme hoop onzin.

Het slappe verhaaltje met super dik aangezette clichés lijkt wel bedoeld om het zelfs voor de allerdomste filmkijker op aarde nog begrijpelijk te maken. Alles ligt er zo dik bovenop dat de film er bijna onder bezwijkt. Voor goed acteerwerk moet je uiteraard ook niet bij Johnson en Hart zijn. En veel van de ongemakkelijke situaties waar Central Intelligence het voor een groot deel van moet hebben, zouden met een enkele volzin voorkomen kunnen worden. Wat er alles bij elkaar voor zorgt dat deze actie-comedy op geen enkel vlak serieus te nemen valt.

Het positieve is dat de makers dat zelf ook geen moment doen. En ook dat ligt er dik bovenop. Wat maakt dat de film toch een zekere sympathie opwekt. De fijne portie zelfspot helpt daar ook zeker aan mee. Maar sowieso komen er echt wel grappige scenes en leuke grappen voorbij. Al is het grappigste deel van Central Intelligence de korte blooper reel tijdens de aftiteling. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn.

Wat een leuke film is dit project van Jon Favreau. Met een beetje goede wil zou je kunnen zeggen dat hij een nieuw genre heeft aangeboord. Omdat "feelgood" eigenlijk een understatement is voor deze vrolijke en opbeurende prent, kan je misschien beter spreken van een "feelfantastic" film.

Bijna alle personages zijn lief en begripvol. En anders toch ten minste begrijpelijk. Tegenslagen zijn er eigenlijk niet, en als er al obstakels de kop op steken, worden die probleemloos overwonnen. Geregeld dacht ik bij een nieuwe scene: "Aah, nu zal er wel iets vervelends gebeuren". Maar nee hoor. Alles kabelt gewoon positief en soepel verder. En hoewel dat voor weinig wrijving zorgt, is het eigenlijk juist origineel. En verfrissend. En simpelweg heel erg leuk en vermakelijk.

Daarbij heeft Jon een bus vol top acteurs weten te strikken, die allemaal met zichtbaar plezier hebben meegewerkt. Over de kwaliteit van de fijne beelden en de heerlijke muziek kan ik ook niks vervelends zeggen.

En zo is mijn oordeel over Chef eigenlijk net zo positief als de film zelf. Een absolute aanrader voor een heel breed publiek.

Een oorlogsfilm met een interessante insteek: Een nieuwe burgeroorlog in de US. Omdat we deze oorlog zien door mee te reizen met een stel journalisten die door het verscheurde land op weg zijn naar het Witte Huis, voelt Civil War ook grotendeels als een apocalyptische roadmovie. En enkele scenes sluiten dan weer beter aan bij het thriller-genre. Maar welke kant het ook op gaat, het niveau blijft voortdurend vrij hoog. Dat de acteurs lekker spelen en Garland zich cinematografisch redelijk wat vrijheden permitteert, helpt daar ook zeker bij. De boodschap is luid en duidelijk. En ook niet bepaald onterecht in deze tijden van polarisatie.

Wat ook wel weer eens een verademing is, is dat deze Garland de noodzaak nooit zo ziet van het overduidelijk uitleggen van de situatie. Geen nieuwsreporter op een televisiescherm die toevallig net precies verteld hoe de vork exact in de steel zit of een onnatuurlijk gesprek tussen twee mensen om de kijker in hapklare brokken kraakhelder te maken wat er precies speelt.

De soundtrack vond ik niet overal even geweldig. Ondanks dat er wat fijne liedjes voorbij kwamen, vond ik met name in het eerste deel de muziek hier en daar misplaatst. En vooral het einde vond ik jammer. (Zodra Lee de jonge, onervaren Jessie tegen haar zin in op sleeptouw neemt, heb je al een aardig vermoeden waar het op uit gaat draaien. Daarna wordt alles zo duidelijk opgelijnd voor de finale, dat het niet alleen een naar einde is (kleine, domme koe), maar ook een enorm voorspelbaar einde.)

Maar op die paar puntjes na, kan ik niet veel negatiefs benoemen aan deze 4de van Alex Garland.

Poeh. Dat viel tegen.

Niet dat ik over het algemeen heel erg hoge verwachtingen heb van een Sandler film. Maar Aangezien toch heel wat mensen positief zijn over Click, hoopte ik dat dit toch een vrij sterke film zou zijn. Helaas.

Hier en daar een paar geslaagde grappen. Maar dat was het wel.

Er zitten onbegrijpelijk veel vrij grote namen in deze comedy, en die doen het over het algemeen best prima. Maar het "acteren" van met name de kids in de bijrollen is werkelijk pijnlijk. De ruim vooraf getelefoneerde cliche's doen de film ook geen goed. Evenals de super dik opgesmeerde moraal laag.

Maar het vervelendste vond ik het ontzettend losse concept. De afstandsbediening kan blijkbaar echt alles wat je maar kan verzinnen, maar wordt door Sandler nóóit op een praktische manier gebruikt in de 101 situaties waarin dat wel zo verstandig was geweest. Er is geen enkele lijn in te ontdekken. Het script vliegt alle kanten uit met geen enkele restrictie of inkadering. Alsof 17 schrijvers allemaal een paar situaties met die afstandsbediening mochten bedenken die daarna gewoon maar bij elkaar zijn gegooid.

Tuurlijk is Walken geinig, Beckinsale bloedmooi, Winkler nog altijd cool en Hasselhoff cult. Maar Click had echt wel meer kunnen zijn dan dit. Voor de paar leuke grappen nog een paar punten.

Voelt aan als een B-film, maar dan wel een hele redelijke. Zoek niks hoogstaands in het plot of de acteerprestaties, want dat ga je niet vinden. Originaliteit staat niet hoog in het vaandel bij deze scifi flick, maar dat geeft niks. Het is gewoon een prima uitvoering van een standaard genre filmpje. Eentje die puur op het visuele vlak de middenmoot zelfs nog regelmatig weet te overstijgen.

Prima filmpje. Net wat anders dan het gros van de Neeson's wraakfilms. Maar het "anders willen zijn" pakt niet altijd goed uit. Vooral de humoristisch bedoelde situaties slaan geregeld de plank mis. De laatste actie scene viel me eigenlijk flink tegen. En hier en daar lijkt de film niet te weten welke sfeer hij nou eigenlijk uit wil dragen.

Maar verder is het een prima actie/misdaad film. Leuk verhaal. Acteurs doen het naar behoren. Er gebeurt genoeg om te blijven boeien en het tempo is passend. Daarnaast zitten er best een paar leuke vondsten in. Gewoon een degelijke 6 wat mij betreft.

Omdat het bijna altijd lastig blijkt de sfeer van een anderstalige film te kopiëren ga ik wellicht het origineel ook maar eens een keer opzetten. Ik verwacht dat de humor daarin beter uit de verf komt.

Zoals veelal bij Mann zit het met de sfeervolle locaties en shots wel goed. Daarnaast is ook het basis gegeven van deze actie-thriller redelijk origineel.

Cruise is een prima acteur maar zijn karakters komen geregeld niet heel erg natuurlijk over. In de rol van de gewetenloze killer die hij hier neerzet, komt dat echter juist goed uit. Op de rest van de cast valt ook weinig aan te merken. Leuk dat er vrij veel grote namen inzitten, zij het soms in kleine rolletjes. De film heeft over het algemeen een lekker pacing al valt die hier en daar heel even weg.

Grootste manco voor mij was dat vanaf de nachtclub scene de geloofwaarigheid van de film drastisch hard achteruit holt. Waar Collateral een redelijke subtiliteit wist te bewaken tot dan toe, gaan de remmen los in een bijna western-achtige shootout die voor mij het kantelpunt in de film was. En niet in positieve zin.

Maar dat neemt niet weg dat ik me goed heb vermaakt en een dikke voldoende op zijn plaats vind.

Wat een stompzinnige en lompe film is dit. Actie flicks als deze moeten het natuurlijk niet van hun geloofwaardigheid hebben, maar The Commuter maakt het wat mij betreft echt veel te bont. Neeson doet zijn best, maar dat is niet genoeg om het belachelijke plot de moeite waard te maken.

Een fijne biografische film. A Complete Unknown weet de tijdsgeest goed te vangen en Chalamet zet heel knap de introverte en wat zonderlinge Dylan neer. Überhaupt kan je niet anders dan respect hebben voor acteurs die zo hard en lang moeten werken voor een rol. Ook klasbak Norton speelt weer fraai, en eigenlijk valt er over de rest van de cast ook weinig te klagen.

De legendarische nummers van Bob Dylan doen hun werk en zijn "rise to fame" is leuk om eens te aanschouwen. De onaangekondigde tijdsprongetjes vond ik wel verfrissend, en zorgde dat het verhaal lekker door liep. Al had het geheel ook wel in wat minder minuten verteld kunnen worden.

Ondanks dat de acteurs prima hun werk doen kon Contagion me niet echt boeien. Fijn dat alles redelijk realistisch wordt weergegeven en de film wars is van overdreven sensatie en spektakel. De grimmige sfeer wordt door zowel het camerawerk als de montage en de soundtrack goed weergegeven. Maar zowel de karakters als hun verhaallijnen zijn zo oppervlakkig en vluchtig dat het geheel een beetje aan je voorbij waait. Echt spannend wordt het ook nergens en structuur is ver te zoeken. Contagion is niet veel meer dan een tijdspanne met flinke, plotselinge sprongen.

Het geheel voelde mij eerder aan als een docu (al is het natuurlijk wel degelijk fictie) dan een film.

Nee. Dit deed me weinig.

Het drukke springerige scenario bevat te veel onzin en domme keuzes, en te weinig lijn en boeiende karakters. Het is het allemaal gewoon niet.

Contraband is best vakkundig gefilmd en gemonteerd. Maar ik werd niet in het verhaal getrokken of echt geboeid en betrapte me zelf te vaak op een "Oh yeah, sure..".

Voor mij een onvoldoende.

Pine kan echt wel acteren. Maar Tarik Saleh lijkt vooral stilisme hoog in het vaandel te dragen, en zich wat minder te bekommeren om de spanning binnen zijn film. Die is er dan ook nauwelijks. Ook krijgt hij het voor elkaar om het simplistische en doorzichtige verhaal toch hier en daar nog onduidelijk te vertellen.

Er zijn best een aantal hele aardige scenes. Maar over het geheel genomen vind ik deze thriller toch echt te saai. Er gebeurt niet veel, en wát er gebeurt zie je ver van te voren aankomen.

Een gewelddadige onzin film met aardig wat plottwists, waarvan je de meeste van ver aan ziet komen. Origineel is het dan ook allemaal niet. Maar wel gewoon solide. Persoonlijk vond ik het Anthony karakter nogal vervelend en de politiebaas nogal over the top, maar op de cast is verder weinig aan te merken. Wel las ik dat Grillo totaal ontevreden is over de uiteindelijke versie van Copshop, omdat zijn scenes zo geknipt zijn dat er weinig overblijft van de diepgang die hij naar eigen zeggen in zijn rol had gelegd. Dat maakt toch nieuwsgierig naar wat er zoal op de montagetafel is blijven liggen. Wellicht had deze actie-thriller nog wel wat sterker kunnen zijn.

Maar ook zoals de film nu geworden is, is hij prima te pruimen. Genoeg vaart, genoeg actie en een sterke lead vrouw in de vorm van de mij nog vrij onbekende Louder.

Geen typische Ritchie film. Maar toch schijnt, met name in het eerste deel, zijn handtekening hier en daar lichtjes door. Tijdens dat eerste deel krijg je de indruk met een realistische oorlogsfilm te maken te hebben. Maar dat veranderd al vrij snel wanneer de ongeloofwaardigheid rap toeneemt. Sowieso is The Covenant geen hele constante film. Zo worden bijvoorbeeld strak getimede scenes afgewisseld met nogal langdradige shots. En is het verhaal sowieso eigenlijk op te delen in verschillende stukken.

Ondanks dat er weinig nieuws onder de warme Afghaanse zon is, is het niveau op alle vlakken dik in orde. Mooie beelden, redelijk wat spanning en goede acteurs. Nu heb ik Gyllenhaal al jaren hoog staan, maar Salim kende ik eigenlijk helemaal niet. En die viel als de stille held ook absoluut niet tegen.

Leuke komedie die eigenlijk best aardig wat vaste standaard-valkuilen weet te omzeilen. Natuurlijk heeft "Crazy, Stupid, Love." ook heel wat acteerkanonnen aan boord. En die doen zonder uitzondering prima hun werk, ook omdat ze een prima script hebben gekregen om mee te werken. Al is het een script dat weinig verassingen bevat.

Echt heel bijzonder wordt het dan ook nergens, alhoewel de climax waar alle boze of geïrriteerde karakters op een gegeven moment letterlijk op een hoop worden gegooid echt wel een mooie bonte boel oplevert.

The Creator schotelt ons een storyline voor die niet boven de middelmaat uitstijgt, maar levert deze wel in een ontzettend mooi vormgegeven wereld. De retro-futuristische setting in wonderschoon en gedetailleerd. Alleen dat maakt deze scifi eigenlijk al het kijken waard. Maar daarbij is het op andere vlakken ook helemaal geen verkeerde film.

Het is wel wat lastig om sympathie te voelen voor enig karakter, simpelweg omdat eigenlijk niemand sympathiek is. Met uitzondering van de kleine Alphie dan, die indrukwekkend wordt vertolk door de piepjonge Madeleine Yuna Voyles.

Het minst sympathiek zijn nog wel de Amerikanen, die regisseur Gareth Edwards neerzet als nietsontziende oorlogswellustelingen. Waarmee The Creator ook meteen een aanklacht is tegen geweld en een waarschuwing omtrent de, vandaag de dag alsmaar heftiger wordende, polarisatie.

Bijna de helft van The Crow wordt gevuld met de totaal niet boeiende bezigheden van het wat freaky liefdeskoppel Eric en Shelly. Tussendoor zien we af en toe de slechterikken slechte dingen doen. Dan volgen wat vage scenes in een soort van suf hiernamaals om tegen het eind van de film een buslading kanonnenvoer op te laten draven voor een rits aan grove kills. Uiteindelijk nog een enigszins interessante eindclimax en dat was het dan.

Bijzonder weinig boeiends. Bovendien lijkt The Crow zichtzelf veel serieuzer te nemen dan waar de matige dialogen en het slappe scenario recht toe geven. Er zijn best wat sfeervolle shots. Maar verder heeft deze nieuwe The Crow echt veel te weinig te bieden.

Ondanks dat ik best wel wat op Crown Vic heb aan te merken, vond ik het een prima film. Met name de solide rol van Thomas Jane die mij verbaasde met zijn performance, tilt deze film omhoog. Echt veel actie komt er niet voorbij, maar geregeld wordt wel de spanning prettig opgevoerd, wanneer het cop-duo weer aan de bak moet.

Jammer dat het Jack VanZandt karakter zwaar over de top was en dat de film toch af en toe wel wat voortkabbelt zonder echt ergens heen te gaan. Maar die minpunten (en nog wel een paar) nemen niet weg dat Crown Vic absoluut een kijkbeurt waard is.