Meningen

Ai.

Field of Dreams is wederom een film die ik alleen heb gekeken omdat deze in een toplijst staat. De Empire top 500 in dit geval. En alhoewel ik die lijst nogal bedenkelijk vind, is het wel een bekende toplijst die ik graag volg. Hopelijk kan ik er op die manier nog een meesterwerkje uitpikken. Iets waar deze film niet onder valt.

Costner is een bekend acteur. Een goed acteur is een ander verhaal. In actiefilms zal hij ongetwijfeld indruk maken, maar meer subtielere cinema zoals deze film blijkt bij hem toch niet zo goed te liggen. Veel houterige dialogen, bijna geen charme etc etc. Ik schrok er eigenlijk wel van.

Verhaal stelt ook eigenlijk geen scheet voor. Doet me een beetje denken aan het verhaal van Noah, maar dan met een honkbalveld. En alhoewel de aanleg van dat veld al in het eerste half uur klaar was lijkt het de hele film lang alsof ze hem nog moeten aanleggen. Een nogal aparte constatering, I know I know, maar zo heb ik het dan ervaren.

Mierzoet, de hele 107 minuten lang. Als je daar geen fan van bent, ga je waarschijnlijk niet al te veel plezier beleven aan deze film. Veel positieve boodschapjes, sentimentele muziek en een hoge dosis clichés die niet al te kundig ontweken worden. Maar ik denk ook niet dat daar een serieuze poging naar gedaan is.

De film probeert hier en daar zo subtiel mogelijk emotie op te wekken bij de kijker, maar slaagt hier eigenlijk nooit in. Het vader-zoon moment, de verdwijningen in het maïsveld etc. Ik kan het eigenlijk maar moeilijk serieus nemen. Het kan werken, maar in dit geval werkt het gewoon niet. Tevens probeert de film op een nogal geforceerde wijze sympathieke personages neer te zetten, maar ik vond eigenlijk geen enkel personage erg memorabel helaas.

Ook soms licht komisch hoe de film met zijn verhaal omgaat. Dat moment dat het dochtertje bijvoorbeeld van de tribune valt. Het is zo plots en abrupt dat het geen enkele impact heeft. En ook wanneer Lancaster haar 1 keer overeind helpt en gelijk weer bij bewustzijn brengt voelt het geheel nogal afgeraffeld aan.

Zal vast heel leuk zijn voor de doelgroep, maar ik kan hier niet zo veel mee. Wel kan ik nog genieten van de mooie shots van het honkbalveld. Vooral s'avonds vond ik het erg mooi. Maar de gehele omgeving is dan ook mooi en daar wordt (gelukkig) regelmatig gebruik van gemaakt. Ook, omdat de film in het algemeen een positieve boodschap probeert neer te zetten, beoordeel ik het uit goede wil nog iets hoger dan ik oorspronkelijk van plan was

Zo zie ik het graag.

Altijd leuk dit soort Sciencefiction films. Black Mirror heeft me opnieuw weer eens positief weten te verrassen. Dit is nu mijn tweede ervaring, en tot nu toe vind ik het een heerlijke serie. Meerdere afleveringen zullen dus ongetwijfeld ook nog volgen.

Acteerwerk van Kaluuya is overtuigend. Hij weet ook echt een type neer te zetten hier en weet nooit iets fout te doen waardoor het pijnlijk wordt. Zijn rol was erg ingewikkeld, en wederom voert hij hem toch wel zowat foutloos uit. Hulde daarvoor.

Verhaal zelf is ook leuk om te volgen. Je wordt er gelijk ingegooid zonder enige achtergrond en dan moet je als kijker vooral uitvogelen hoe het allemaal in elkaar steekt. Het hele verhaal is al leuk om te volgen, sowieso mag ik dit soort sciencefiction ook echt wel.

Daarbij is de satire wel wat sterk aangezet, maar het werkt uiteindelijk wel. Vooral omdat dit soort dingen toch wel vaak op TV voorbijkomen, alleen dat je nu eigenlijk letterlijk in een TV woont. De satire maakt wel iets duidelijk en dat hoort het dan ook te doen.

Soms best melig, maar het uur was snel voorbij. Ik had er absoluut geen probleem mee gehad als dit nog een half uur doorging. Zo zie ik ze altijd graag.

Ok Besson.

Fijn dat ik soms wel dat mijn verwachtingen van een film soms een behoorlijke stomp krijgen. Hier verwachtte ik vooral een serieuze, "epische" film van, maar in plaats daarvan krijg ik dan gelukkig en verrassend genoeg een film die zichzelf helemaal niet serieus neemt.

Waarschijnlijk komt dat vooral omdat de voorgaande Bessons die ik zag zichzelf veel serieuzer diende te nemen. Maar hier zit meer humor in en ook nog verwijzingen naar andere films dan best leuk was. Maar heel hilarisch is het dan ook weer niet.

Ondertussen wel wat verouderd. Alhoewel ik de zwevende auto's nog wel erg leuk vind, is het duidelijk dat deze film de tijd niet al te best doorgegaan is. Het zet ook veel geld in op het CGI-spektakel, maar daar blijft nu niet veel meer van over.

Acteerwerk is ok zou ik zeggen. Jovovich is hier en daar wel leuk, soms wat houterig. Willis hetzelfde. Diegene die ik veel leuker vond was wel Tucker eigenlijk, terwijl ik normaal dat soort typetjes helemaal niet zo heel geweldig vond. Maar de manier waarop Tucker zichzelf hier te kijk laat lopen vind ik toch wel leuk. Ook Oldman, in zijn mooie kostuum, maakt wel indruk.

Jammer dat de film ergens op een gegeven moment wel een beetje saai wordt. Vooral het begin is niet al te makkelijk door te komen. Actie is nergens heel opwindend en visueel heeft het ook een groot deel van zijn glorie verloren helaas.

Wel goed vermaak, maar geen briljant vermaak.

Een film voor een specifieke doelgroep, maar gebracht met net genoeg luxe en gebeurtenissen om niet volledig door de filmische ondergrens te zakken en entertainend te blijven. Problematisch is het gebrek aan chemie tussen Jamie Dornan en Dakota Johnson, zeker die tweede naam slaat een redelijk idioot figuur. Dornan daarentegen is geregeld charismatisch, maar lijkt niet helemaal te weten hoe hij moet klikken met zijn tegenspeelster. Het levert een romantische dramafilm op die bijzonder lang wordt uitgesponnen en amper wat te vertellen heeft. Soms wordt er een probleem geïntroduceerd om wat tempo in het verhaal te krijgen, maar het maakt een flauwe en ongeïnteresseerde indruk. In principe is Fifty Shades Darker niet veel meer dan puur Hollywoodvermaak met net wat gewaagdere scenes op seksueel gebied, maar aantrekkelijk zijn ze geen van allen. Daar steekt de bijzonder clichématige soundtrack namelijk wel een stokje voor.

Iets minder sullig dan het vorige deel, maar de structuur die regisseur James Foley hier hanteert kan op weinig pluimen rekenen. Het ziet er allemaal technisch professioneel uit, maar de chemie tussen Dakota Johnson en Jamie Dornan is bijzonder ongemakkelijk en komt nergens van de grond. Fifty Shades Freed is dan ook niet veel meer dan een voortdurende herhaling van zetten, met een Johnson die Dornan verleidt waarna er met een clichématig muzieknummertje op los wordt gepompt. Deze scenes zijn echter allesbehalve opwindend in beeld gebracht en vooral erg oncomfortabel. De inhoud betrekt verder een hoop onzin om de speelduur tot een totaal van 105 minuten in te sturen, maar die weten wel gelukkig een aardig tempo te ontwikkelen. Saai is het allemaal ook nergens, maar je moet ervan houden.

Geestig.

Maar ik heb een beetje een zwak voor Wayans. Toch zowat de enige "flauwe" komiek die me echt aan het lachen krijgt, terwijl een hoop andere soortgelijke acteurs het toch stukken minder doen op mijn lachspieren. Maar Wayans weet er wel in te slagen.

Dat neemt echter niet weg dat dit alsnog een matig geheel blijft, die nogal vluchtig in elkaar is geflanst. Fifty Shades of Grey is ideaal parodiemateriaal, maar Wayans gaat er helaas niet optimaal mee om. Maar van Wayans zijn we wel vaker gewend dat zijn type films geen intelligente en subtiele parodieën zijn.

Fifty Shades of Black neemt veel scenes van het origineel over en werkt deze net wat te lomp uit. Iets te simpel, maar hier en daar nog wel effectief. Echter gaat Wayans hier en daar net wat te lang door waardoor de grap op een gegeven moment niet meer werkt, maar hij kent toch wel betere timing in vergelijking met een hoop andere komedies vind ik zo.

Ook fijn dat de film zichzelf niet al te veel laat gaan, en voornamelijk bij FSOG blijft. Denk maar aan Seltzer & Friedberg, die veel te veel films en series betrekken bij de film. Wayans gebruikt hier en daar wel een opvallende verwijzing, maar buit deze gelukkig nooit te veel uit, en dat komt de film ten goede.

De film is niet bepaald intelligent en ook een beetje afgeraffeld en simpel, maar het werkt hier en daar wel. Moest meerdere keren best lachen, en daar gaat het ook om denk ik zo. Nu heb ik misschien gewoon een slecht gevoel voor humor, maar Wayans blijft iemand die me gewoon goed aan het lachen krijgt.

Matig.

Een vrij zwakke boekverfilming dit. Ik heb de boeken nooit gelezen en heb daar ook alles behalve behoefte naar, maar ik was toch wel nieuwsgierig naar de film toen hij ooit eens op TV kwam. Helaas waren mijn lage verwachtingen vervult.

Johnson is wel schattig, maar Dornan gedraagt zich debiel en acteert daarnaast ook niet eens zo heel bijzonder. Het verhaal is opzicht niet slecht maar niet al te goed in beeld gebracht, de dialogen zijn ook om te janken. Geen enkel echt goed moment.

Wel boeiend om zo te volgen maar voor de rest is deze film niet bepaald goed te noemen. Het acteerwerk enzovoort zijn wel in orde, maar het verhaal zelf is matig gebracht en je schaamt je eigenlijk de hele film lang omdat de mensen hier zich zo abnormaal gedragen.

In mijn werkveld zeggen ze weleens "Communication is Key". Enige vorm van communicatie is de cast van Christmas is Cancelled echter vreemd, waardoor ze zichzelf constant verder in de nesten werken. Deze film levert een goed beeld op van hoe je de boel voor jezelf steeds verder kan verzieken, waardoor het vanaf de eerste minuut al heel moeilijk is om een zekere vorm van sympathie voor de personages te voelen. Gelukkig is het acteerwerk daartegenover best aardig en valt vooral Hayley Orrantia op. Regisseuse Prarthana Mohan papt aan met een combinatie van dramatiek en komedie die best aardig samengaan, maar inhoudelijk weinig excelleren. De compromis in de finale getuigd van een opvallend humane uitwerking, maar tegen die tijd duurt de film al veel te lang. Opmerkelijk is dat ik er niet aan moet denken om ooit in de schoenen te staan van Orrantia in deze film, waardoor Mohan wel een mooi riedeltje presenteert om op te kauwen. Het jammere is dat het niet door de film komt, maar eerder van een actief stel aan nieuwsgierige hersens.

Stijgende lijn.

De laatste Fincher en laatste top 10 notering van IMDb die ik nog moest zien. Het duurde lang voordat ik hem kon zien. Ooit had ik wel een gebrande DVD maar die deed het niet meer, maar toen hij voor een mijlpaal in de bioscoop kwam kon ik hem niet laten schieten.

In het begin had ik nog wat twijfels. Ondanks dat Fincher hier duidelijk meer experimenteert met zijn visuele niveau was de film niet gelijk perse interessanter. De film wordt wel steeds sterker, maar in het begin kwam ik er niet al te makkelijk doorheen.

Norton weet echt de show te stelen. Zijn sukkelige types doen het altijd wel goed, maar hier kan hij vrijwel alles wel een beetje. Ook Pitt weet vaak indruk te maken. Bijrollen zoals Carter, Leto en Meat Loaf weten allemaal wel hun mannetje te staan.

Het is soms wel een beetje traag buiten de visuele stijltjes om. Op de helft gaat de film echter vooruit met kracht en weet het op den duur zeer sterk te worden en steeds intrigerender en verontrustend. Niet door de hoeveelheid geweld, maar het onderwerp zelf.

Voor de rest is deze film ook duidelijk erg origineel. Je zou het in het begin niet verwachtten, maar de film gaat op een gegeven moment ergens heen dat je niet zo verwachtten. Zodra het allemaal onvoorspelbaar begint te worden weet de film echt te scoren.

Film eindigt mega sterk met een sterk laatste half uur die de film zeker redden. De eerste helft is wat minder interessant maar zeker boeiend genoeg om te blijven kijken. Soundtrack is ook passend net als de stijltjes die vaak voorbij komen.

Zeker vermaakt, en ik kan zeker begrijpen dat deze film zo hoog scoort. Voor Fincher zijn doen is het misschien anders, maar hij weet het allemaal volledig onder de controle te houden.

Goed.

Ondanks dat de komedie niet al te geslaagd is, weet de film de drama nagenoeg perfect uit te werken en weet daarom ook goed binnen te komen. Had niet veel ervaring met Merchant als acteur of regisseur, maar dit soort werk mag hij gerust verder uitwerken.

De film is dan ook goed geholpen door een uitstekend spelende cast. Pugh (die ondertussen opweg is naar een grote carrière) is wederom weer sterk en Frost, Headey, Lowden en Vaughn spelen ook sterk. Dat weet allemaal goed aan de drama bij te dragen.

Weet nergens saai te worden, en de film gaat gelukkig meer in op de drama dan de komedie. Ondanks enkele flauwe grapjes zijn de seksgrappen gelukkig thuis gelaten en daarmee neemt de film je veel gemakkelijker mee in zijn verhaal.

Soms frustrerend, intens en pijnlijk, maar de film weet het allemaal luchtig op het scherm te toveren waardoor het nergens loodzwaar wordt maar nog steeds wel voelbaar blijft. Eeuwig zonde dat het dan ook een komedie moest worden dat niet echt leuk is uitgewerkt.

Verhaal zelf ontbrak ook nog aan wat creativiteit, wat ondanks het waargebeurde aspect weet de film alsnog erg voorspelbaar te zijn in loop en daarmee kan je het einde al vrij snel raden. Maar dat kan ermee te maken hebben dat het half biografie is, maar dat maakt het niet minder oncreatief in verhaal.

Wel een goed tussendoortje dat de snaar best weet te raken.

Leuk.

Filth is een film waar je eventjes aan moet wennen. Al vroeg katapulteert regisseur Baird je namelijk in een setting die zo bizar te noemen is dat het uiteraard niet iedereens ding kan zijn. In het begin zat ik er nog een beetje tussenin, maar toen de film effect begon te krijgen steeg het aantal positieve gedachtes die ik erover had in een rap tempo.

McAvoy past erg goed in dit soort films. Hij moet wel een van de weinige acteurs zijn waarvan ik nooit zal denken dat zijn bekendheid de film minder pakkend maakt. De manier waarop hij met zijn personages omgaat heb ik niets meer dan respect voor. Ook steeds weer iets anders. Erg fijn hoe McAvoy steeds de juiste projecten weet uit te kiezen, want met films als Filth schiet hij de bal namelijk weer volop in de kruising.

Een beetje jammer tijdens het eerste halfuur is het gebrek aan structuur. Veel komedie, veel dwaze sequenties, maar weinig materiaal dat doeltreffend is. Wat mij betreft had Baird iets meer de rust mogen nemen om zijn stilering te kiezen, want er gaat werkelijk van alles door elkaar. Zelfs in de tweede helft kan de film nooit een echt vaste stijl kiezen waardoor de beelden soms als chaotisch en verwarrend ervaren kunnen worden. Dat is wat minder.

Wel een lekker gestoorde en losgeslagen tweede helft waar de film een tempo inzet waar je voor buigt. Het verhaal wordt iets moeilijker om te volgen door de enorme laag onzin en het snoeiende tempo, maar onmogelijk is het niet. Overweldigend wellicht, maar Baird lijkt uiteindelijk goed te weten waar hij mee bezig is als het op 't verhaal zelf aankomt. Daarnaast wordt het visueel sterk in beeld gebracht met een mooie focus.

Prettige film. Gek wanneer het moet, grappig wanneer het kan en absorberend wanneer het loopt. Films als Filth behoren tot de soort waar ik doorgaans graag naar kijk en tegenwoordig steeds meer behoefte aan heb. Wel jammer dat voor een film die zo'n wirwar aan verschillende tonen kent het toch niet aandurft om er eentje echt helemaal door te trekken. Dan had er misschien iets meesterlijks kunnen staan. Verder een vermakelijke, audiovisueel bevredigende en snelle film. Heerlijk voor een keertje.

Ik heb persoonlijk nooit voeling gehad met de The Omen-reeks, maar dit derde deel zakt wel erg ver door het ijs. Enkel Sam Neill en wat uitgesponnen moordscenes tussendoor zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder is dit behoorlijk moeilijk om door te komen. Regisseur Graham Baker evenals scenaristen Andrew Birkin en David Seltzer houden zich veel te veel bezig met allerlei onzinnige concepten die vooral een belachelijke indruk maken. Het zal wel ruimschoots zijn uitgewerkt in het boekmateriaal, maar dat gedoe met de zeven dolken van Megiddo had gerust geschrapt mogen worden. Dan bespaar je ook een hoop onbenullige minuten die dit geheel alleen maar oprekken, want het is niet zo dat de regie van Baker nu zoveel te melden heeft. Een groot gebrek aan sfeer en spanning doen The Final Conflict als geheel verder de das om, waardoor de best ruime speelduur van wel 108 minuten een serieuze opgave blijkt om doorheen te komen. Ik heb het enkel gekeken ter voorbereiding op de prequel die dit jaar uitkomt, maar ik mag hopen dat ik me daar wat minder doorheen hoef te worstelen.

Wel leuk.

Deel 5 ooit eens gezien, maar de tussendelen moet ik nog een keertje zien. Dit deel vond ik overigens best prima en het idee is ook leuk bedacht. Had allemaal wel wat lomper gemogen maar het kent zeker een paar leuke scenes.

Vooral de opening is leuk, daarna is de film wat milder. Soms kent het dan weer een hoogtepunt maar in het algemeen blijft de film vrij tam. Deel 5 was veel bruter dan dit deel, dat kan ik je alvast zeggen. Qua acteerwerk is het redelijk, niemand springt er echt uit.

Prima film, duurt niet te lang en weet best te vermaken. Er zitten genoeg echte originele ideeën in de film. Ook een leuk einde. Voor de rest is het niks echt bijzonders.

Minder dan 1.

Maar nog steeds een prima horrorfilm met flink wat bloedvergieten. Jammer dat het bloedvergieten eigenlijk de leukste gedeeltes van de film innemen. Zeker het ongeluk tijdens de opening is een memorabel stukje, maar die scenes blijven wel de leukste scenes van deze reeks.

Ook de kills tussendoor blijven lekker over-the-top en bloederig. Origineel kan je ze ook noemen, zeker aangezien het geen persoon is die de genadetrap geeft. Iedereen vliegt wel makkelijk uit elkaar, maar dit mag de pret zeker niet drukken. Opbouw naar enkele kills had wel iets beter gemogen, maar als de moorden zelf dan komen is het wel gelijk raak.

Het punt is dat de "ongelukken" eigenlijk de leukste gedeeltes van de film innemen, zoals wel vaker tijdens een horrorfilm. Alles tussendoor bestaat uit saaie conversaties, saai plot en een saai mysterie eromheen. Het kon me eigenlijk niks schelen wie er nu aanging, als er maar iemand aanging. Tijdens de eerste helft van de film sleept het ook net wat te veel, waardoor klokkijken soms wel aantrekkelijk was.

Visueel ziet het er aardig uit. Behoorlijk lomp soms, zeker met de meerdere explosies tijdens de opening. Het bloed spat ook rijkelijk in het rond op een nogal lompe manier, maar het werkt wel. Deze reeks staat er dan ook bekend om, en Ellis leek goed te begrijpen dat hij over de vorige film heen moest, en dat doet hij behoorlijk goed.

Eerste film zat qua plot alleen beter in elkaar, dit is gewoon een herhaling van zetten met andere moorden en andere personages. Daarin voelt deze film niet echt origineel of verfrissend meer aan, maar dat valt de film te vergeven tijdens de moorden zelf. Tijdens het mysterie valt het ze alleen niet te vergeven. Vermakelijk en lomp horrorgeweld, maar daar eindigt het ook weer.

Leuk.

Weer een klein beetje vooruitgang in vergelijking met deel 2, en wat mij betreft had dit deel 1 overtroffen als ze het verhaal zelf iets origineler in elkaar hadden gestoken. Want ondanks dat dezelfde regisseur terugkwam voor deze film is het niveau niet echt anders of origineler.

Het vorige deel had een erg leuke actrice uitgekozen voor de lead, dat hebben ze hier ook weer gedaan. Winstead doet het erg goed en weet zich goed staande te houden in een rol die erg veel van haar vraagt. Ze huilt dan ook wel erg veel, maar ach, dat zal er wel bij horen. Het is echter een kunst om dit ook goed te doen, maar dat doet Winstead dan ook.

De opening is eigenlijk al direct raak, geweldige opbouw ook. Erg effectief voor diegene die zelf ook nerveus zijn voordat ze een achtbaan instappen, zoals ik. Die spanning komt hier goed en effectief naar voren. Verder grijpt de opening wel iets te makkelijk naar houterige CGI, maar het mag de pret niet drukken en de spanning wordt er alsnog goed ingehouden.

Overige kills zijn in vergelijking met het vorige deel wat gereduceerd. Ongelukjes zijn wat minder over-the-top en bloederig, maar nog steeds lekker lomp en ondanks dat het in mindere maten vloeit, vloeit het bloed alsnog rijkelijk in het rond. Enkele scenes zijn wederom geweldig en daar moet deze reeks het ook van hebben.

Acteerwerk buiten Winstead om is niet altijd even sterk maar het voldoet wel. Enkele rollen doen het gewoon naar behoren en voor een horrorfilm ligt het niveau toch wel hoog. Het voornaamste pluspunt is echter vooral dat de conversaties en situaties tussen de ongelukken zelf door ook echt weten te vermaken, terwijl het vorige deel hier iets meer moeite mee had.

Geweldig is het niet, de visuele stijl voelt tevens wat gedateerd aan en de CGI is redelijk lelijk, maar verder vermaakt deze film behoorlijk en kent enkele leuke scenes. De opbouw naar de opening toe wordt nergens overtroffen, maar als geheel is dit weer een klein stukje beter in vergelijking met het vorige deel.

Lekker bruut.

Final Destination was wel iets nieuws om te zien, ook al heb ik tot nu toe alleen nog maar deel 1 gezien. Deel 5 was het nieuwst en ik wist wel tot dit zich wel bruut kan uitpakken, en voor een deel 5 in een horrorreeks zulke redelijke recensies zien heb ik dit dus maar gedaan.

En ik vond het allemaal nog best vermakelijk ook. Het begin duurt een beetje lang, maar bij de Brugscene gaat het verhaal lekker. De scene ziet er trouwens wel goed uit voor een filmpje zoals deze. Dan zitten daarnaast nog hele brute scenes in hoogtepunt de laserscene en lekker geweld in.

Waarom dit niet zo hoog krijgt is de matige cast, vooral de hoofrolspelers. Jammer want ik vind Koechner altijd wel leuk en dat joch dat veel op vrouwen is deed het ook leuk. Niet origineel, maar wel lekker vermakelijk.

Zo.

Heb de reeks nu officieel achter de rug. Begon ooit bij deel 1, keek daarna deel 5 en toen volgden pas de andere delen. Deel vier bleef echter uit om wat voor reden dan ook. Leek nooit echt prioriteit te krijgen, maar recentelijk kwam ik hem dan toch tegen en heb de film toen maar gekeken. Regisseur Ellis heeft niet bepaald de beste toevoegingen aan de reeks geregisseerd.

De eerste twee films leken wat meer op praktische horror te steunen, daarna ging CGI een grotere rol spelen. Pakte bij het vorige deel eigenlijk al niet zo mooi uit, maar in dit deel (die eigenlijk juist beter had moeten zijn) pakt het zelfs nog slechter uit. Serieus lelijke effecten, maar wel groots opgezet. Veel scenes spelen zich in grote ruimtes af en dat compenseert de boel gelukkig een beetje.

Acteerwerk is weinig op aan te merken. Niet omdat het zo goed was, maar omdat de personages zo kleurloos zijn dat ik betwijfel of ze iemand wel gaan bijblijven. Deze reeks moet toch echt de meest saaie personages bevatten die in horrorfilms hebben rondgelopen. Volgens mij hebben ze het niet eens geprobeerd om er wat van te maken, ze lijken dit onderdeel gewoon volledig over te hebben geslagen.

Klinkt verder nu heel negatief wat ik zeg, maar de film kent verder een aardige flow. Veel horror, veel tempo ook en een film die nooit saai wordt. Vooral omdat het eigenlijk alle onzin verwijderd die tussen de moorden zit waar de vorige films het meer van moesten hebben. We lopen nu in principe van setpiece naar setpiece waarbij elke vijf minuten iemand het lootje lijkt te leggen. Ultiem slordig natuurlijk, maar wel verfrissend vlot.

Waarschijnlijk van de reeks het minste deel van allemaal, maar eens in de zoveel tijd komen dit soort films wel als geschenk uit de hemel als je even klaar bent met al die saaie horroronzin die andere films uitspuwen. Het meest ironische eraan is dat deze film wel onzin wil includeren maar dit zo rommelig verwerkt dat het bijna onzichtbaar is. Zeer vermakelijk, maar inhoudelijk zo brak als de ochtenden die na de avonden volgen waarop je zwaar had gezopen.

Bijzonder entertainend zesde hoofdstuk dat de desbetreffende griezelwereld met een goed excuus tot leven weet te wekken. Voor zowel de reeks als voor de regiecarrière van Zach Lipovsky en Adam B. Stein vormt Bloodlines mogelijk het beste materiaal waar ze tot nu toe mee uit de hoek zijn gekomen. Uiteraard leunt het allemaal sterk op computereffecten die niet bepaald realistisch zijn, maar de lompe moordpartijen kijken fijn weg en het acteerwerk is netjes. De makers gaan bovendien opvallend grafisch te werk wanneer het op de USP van de film aankomt, in combinatie met voldoende creativiteit. Inhoudelijk is het allemaal wat slapjes, maar Bloodlines blijft niettemin elke minuut luchtig en vermakelijk.

Erg zwak.

Als je met acteurs zoals Bentley, Breslin en Ludwig er toch nog in kan slagen een film zo te verknallen dan weet je dat je als regisseur niet echt op de juiste plaats zit. Las ergens dat dit in de jaren 50 moet plaatsvinden, nergens gemerkt.

Je voelt hem al in de lucht hangen na de opening, dit wordt weer helemaal niks. Horror is het ook niet, als je dat denkt, het blijft een thriller. Het mist wel het bloed, want Shields lijkt meer in te gaan op de vormgeving van de film.

Toegegeven, die is wel erg geslaagd. Mooie belichting hier en daar met felle kleurtjes, maar dan heb je het ook wel weer gehad. De dialogen kan je net zo goed uitpoepen, zo brak zijn ze. Soms zelfs zo mak dat je uit het niets moet lachen.

De acteurs en actrices hebben geen charme en zetten zichzelf gewoon voor gek. De film is te traag voor een verhaal dat eigenlijk in 15 minuten verteld had kunnen worden. Een 'wurggreep' ziet eruit als een knuffel, sowieso zijn de handelingen van de karakters soms te dom voor woorden. Breslin heeft 'lang getraind' maar enige ontwikkeling is voor haar ver te zoeken. Wel jammer, want de looks heeft ze absoluut.

Amateuristische bende, met slechts mooie belichting en kleuren. Shields mag het wel overdoen, maar hopelijk boekt hij dan een stuk beter resultaat dan deze rommel.

Herzien.

Ik kwam deze film onlangs weer tegen op Netflix. Het was een tijd geleden dat ik de film had gezien, en ik herinner me dat ik het nogal een teleurstelling vond. Een aantal jaar geleden keek ik echter nog anders naar dit soort films, en de herziening was dan ook best aardig. Nog steeds vind ik de film echter niet bovengemiddeld.

Nochtans blijft de opzet natuurlijk een heerlijk bedacht dingetje. Tieners die een horrorfilm binnenkomen, het is een briljant concept. Toch concentreert deze film zich meer op een persoonlijker vlak, die voor uitdieping van de personages gaat, en ook meer voor de humor. Voor horror zit je namelijk bij deze film verkeerd, en dat blijf ik toch een gemiste kans vinden.

De moorden zijn nogal tam, ondanks luchtig gebracht. Veel off-screen gebeuren en snelle doodslagen. De duidelijke PG-13 saus heeft de film voor een deel genekt. Anderzijds is het zo dat de film niet altijd even grappig is. Het grappigste gezicht, DeVine, mag de film helaas ook al na ongeveer 30 minuten verlaten. Verder vond ik buiten DeVine om geen enkel personage echt geslaagd. Farmiga had dat wel kunnen zijn, maar haar acteren blijft toch wat achter.

Camerawerk is sterk en cinematografisch is de film dik in orde, maar ik mis de mix met horror toch echt een beetje. Naast wat makkelijke verwijzingen merk ik weinig passie voor horror, en de spanning is ver te zoeken. Strauss-Schulson mikt heel erg op het vermaak, en dat werkt dan ook wel, maar hij vergeet belangrijke elementen. Als je een horrorparodie regisseert, realiseer je dan wel dat de horror een beetje acceptabel moet zijn.

Ik vond het verder bij tijden wel schattig gelukkig en het heeft zijn hartverwarmende momenten. De originaliteit en frisheid die soms met de film meespringt is heerlijk, en omdat de film zo makkelijk uit te kijken is ken ik er bij herziening een nipte voldoende aan toe. Een vervolg zou leuk zijn, maar ik hoop dat ze wel wat bloedvergieten toevoegen, want als de komedie hier niet je ding is zal de film al snel een tegenvaller zijn.

Hm.

Inderdaad een nogal omslachtige kopie van Jumanji, die me in het begin nog even deed vrezen voor een leuke guilty pleasure. Echter daalt het niveau van de film al snel eenmaal we in de game zelf zijn belandt. De film maakt er verder ook geen geheim van van wie het zijn inspiratie heeft gehaald, de verwijzingen zijn werkelijk overduidelijk.

De CGI van deze film is bizar slecht en wederom lijkt het alsof ze niet echt hebben geprobeerd om er een goed feest van te maken. Wel hebben ze uit alle macht geprobeerd een game van deze film te maken door hele actiescenes in te richten als een 1-tegen-1 gevecht in spelletjes zoals bijvoorbeeld Mortal Kombat. Dit soort momenten zijn kort even grappig, verder niet echt.

Het acteerwerk is niet briljant, maar de dames kunnen opzicht nog wel acteren. Het zijn vooral de rollen zelf en het overduidelijke tekort aan budget die de film in de weg zitten. De kostuums zijn ver ondermaats en bezorgen de kijker een kinderlijke indruk. Veel actiescenes zijn nogal ongemakkelijk, en de ideeën worden tevens maar matig uitgewerkt.

Ik mis gewoon een gevoel van nostalgie, eigenlijk het laatste redmiddel van zo'n film als deze. Dat dit op voorhand al een weinig interessante film zou zijn had ik verwacht, maar ik had op z'n minst gehoopt op een enthousiaste uitwerking en die merk ik enkel op het gebied van montage. Verder maakt de film een luie indruk op me.

Een voorspelbare teleurstelling. Zo'n film als deze heeft gewoon te weinig budget en vooral te weinig talent. Op het visuele vlak lijken dit soort films het niet eens te proberen, of het nou intentioneel is of niet. Dat het op andere gebieden zoals vrouwen in bikini's probeert te scoren verraadt het feit dat de makers best wanhopig waren. Maar goed, wat verwacht je dan ook van een dergelijke film als deze.

Na afloop wilde ik het eerst 2,0* geven, maar het vreselijke acteerwerk van Bai Ling was de overtreffende trap naar een 1,5*,

Zeer saaie horrorfilm met in de basis een intrigerend idee, dat spijtig genoeg op de meest kale manier wordt uitgewerkt. Ellenlange proporties van Final Recovery worden gespendeerd aan dialoogscènes tussen slecht acterende personages, wat een behoorlijk vermoeiende afwisseling vormt na de gewelddadige opening. Regisseur Harley Wallen probeert op alle mogelijke manieren een mate van diepgang op te zetten, maar alles gaat volkomen verloren in het oninteressante mysterie, de kleurloze visuele invulling en de voorspelbare personages. Naar het einde toe zit er weer wat sensatie tussen; helaas zul je er bijzonder lang op moeten wachten.

Tja.

Mann begint mij langzamerhand duidelijk te worden. Het is duidelijk geen talent om een verhaal geloofwaardig genoeg tot een einde te brengen. Bij Heist was dat niet het geval, en bij deze film ook absoluut niet. Maar ondanks Heist is deze film dan ook iets minder serieus gebracht.

Alhoewel er wel wat drama om de hoek komt kijken, neemt het namelijk nooit de overhand. Bautista is voor mij best een interessant acteur. Geen top-acteur, maar als actieheld is hij heel degelijk. Mag ook wel, want hij ziet er ook goed uit voor een actieheld.

De film moet het voor de rest vooral hebben van de omgeving. We zien niet vaak dat een voetbalstadion de hoofdrol krijgt in een actiefilm. Alleen daarvoor is het eigenlijk al best interessant. Een nadeel is dat wel moeilijk is om zo'n film geloofwaardig tot een einde te brengen. Mann slaagt daar dan ook totaal niet in.

Voor de rest komen wederom opnieuw slechte Russen opdraven. Je zou denken dat het rondom 2018 een beetje verdwijnt, maar blijkbaar is het nog steeds in Amerika volop als origineel gezien. En dan moeten ze er allemaal ook weer zo vreselijk "slecht" eruitzien.

Voor de rest is het ook (opnieuw) een behoorlijk standaard verhaaltje voor zo'n originele omgeving. Het mist ook wat scherpheid en spanning. Het is vaak allemaal te ongeloofwaardig. Je hebt ook eigenlijk een beetje een groter budget nodig voor dit soort films.

Gelukkig is de finale wel heel degelijk. De actie zelf is ook helemaal niet verkeerd. Soms lekker hard en in het algemeen genoeg geinige ideetjes. Het eindigt ook nog met een spectaculaire explosie en verveelt voor de rest niet.

Een heel laag cijfer ga ik dus ook niet uittikken. Maar Mann moet serieus werken aan zijn scripts in de toekomst.

Apocalyptische thriller die nogal onconventioneel oogt voor het doen van regisseur Uwe Boll. Hij heeft hiervoor niet bepaald het meest subtiele werk afgeleverd en The Final Storm oogt dan ook als een nogal lompe film met een bedoeld fragiele inhoud. Kijkers die geïnteresseerd zijn in het Doomsday-concept komen echter van een koude kermis thuis, Boll geeft liever de voorkeur aan de romantische spanning en onderlinge verhoudingen tussen Steve Bacic en Luke Perry. Na enige tijd pakt dat (op voorspelbare wijze) bijzonder saai uit, specifiek omdat Boll proactief elke vorm van spanning en/of sfeer lijkt te willen negeren. Naarmate de finale vordert wordt het tempo wat opgeschroefd, maar tegen die tijd is er binnen The Final Storm bitterweinig te beleven. Toch jammer, want Boll had rondom 2007-2009 opeens een aantal cinematische winnaars te pakken. Deze film oogt echter ondoordacht en ongeïnteresseerd, dat toonaangevend was voor de dalende kwaliteit van Boll die daarop volgde.

Nou ja.

Zeer matige horrorfilm, die nergens in uitblinkt. Het verhaal hebben we al vaker gezien, maar had opzicht nog wel enger uitgewerkt kunnen worden. Die pop is vrij creepy, maar is gewoon nauwelijks in beeld als killer zoals op de poster afgebeeld.

Dat kind was buitengewoon vervelend, maar probeerde het tenminste nog wel. Als schattig iemand was ze wat beter geweest, hier weet ze geen sympathie op te wekken. Pressly was nog vervelender, trekt vervelende gezichten en komt in het algemeen dom over.

Leuk dat Bell er even in verschijnt en de film kent hier en daar wel een aardige kill, maar is eigenlijk gewoon zo stompzinnig dat het niet eens serieus genomen kan worden. Acteerwerk vrij brak, spanning ontbreekt en matig verhaal. Wat heb je dan over?

Weinig verheffend.

Finding Ohana is een Netflixfilm, dit keer van het avonturengenre afkomstig, die heel typisch de standaard voor hun originals neerzet. Wel met de wil gemaakt, maar niet met het talent. Deze film had in geen enkele manier origineel kunnen zijn, maar dat wil niet zeggen dat het niet avontuurlijk kan zijn. Deze film was dat niet.

Misschien dat dit voor kinderen meer te behappen valt, maar als volwassenen is er niet al te veel aan. Het begint al heel vroeg als een hele typerende kinderfilm. Peahu speelt de rol van Pili, de nogal typisch eigenwijze kleine meid. Haar personage probeert erg op de hedendaagse trends in te spelen, maar het geeft alleen maar het gevoel af dat de regisseurs zelf nog 10 jaar terug leefden.

Visueel ziet de film er niet heel bijzonder uit. De meeste kracht kan het uit de locatie putten, verder is er niet al te veel te bekennen dat de kijker zou moeten overtuigen. De kleurtjes mogen er dan wel zijn, maar cinematografisch is de film verder niet heel speciaal. Saai eigenlijk zelfs, en het kan op geen enkele manier een speels, levendig of avontuurlijk sfeertje neerzetten.

Het acteerwerk is best oké. Hoe irritant de hoofdpersonages ook wel niet zijn, ze spelen enthousiast en energiek. Er wordt met het hart geacteerd door de kinderen die ook echt willen acteren en er niet alleen maar voor het geld lijken te staan. Dat kan niet worden gezegd van de volwassenen, die juist meer op de automatische piloot spelen.

Finding 'Ohana is te weinig verheffend om goed te kunnen zijn. De avonturenscenes boeien nauwelijks. Het tempo is aardig maar het voelt nergens echt leuk aan. Het is de tieners op hun avontuurtje zien volgen, maar dat weet nooit echt super intrigerend te zijn. Voor het acteerwerk, het gebruik van de locatie en een best aardige finale ken ik er nog een 2,0* aan toe.

Ai.

Na het toch wel vermakelijke deel 1 was dit weer een aanfluiting. Maar als 1 van mijn kritiekpunten op deel 1 het karakter Dory was en DeGeneres die Dory inspreekt was, dat weet je dat Finding Dory toch wel een teleurstelling zal gaan worden. En dat werd het dan ook.

Deel 1 was een avontuur door zowat de gehele oceaan heen, maar deel 2 beperkt zich voornamelijk tot een wateramusementspark en die weet helaas niet zo speciaal te zijn als de oceaan. Hier en daar nog wel leuke ideeën, maar er ontbreekt toch echt een speciale factor. Alhoewel de eerste 20 minuten, waar de oceaan nog wel centraal staat, nog wel de leukere momenten kennen.

DeGeneres vond ik vreselijk. Maar dan ook echt vreselijk. Irritante voice-acting, en jammer genoeg is ze nu de hoofdrol in de film, wat de boel er beslist niet leuker opmaakt. Ook de humor was erg ondermaats en irritant, tot soms ronduit pijnlijk. Dory in de emmer met dode vissen bijvoorbeeld.

Maar het is voornamelijk dat de film nogal geforceerd de toon en humor zo kinderlijk mogelijk door de film probeert te pompen. Veel scenes zijn net wat te overdreven of enthousiast geacteerd. De dramamomentjes tussendoor maken ook weinig indruk en echte emotie is ook ver te zoeken.

Ik mis ook voor de rest een echt avontuurlijk gevoeltje en een vonkje van creativiteit. Nu heb je wel een mooie animatiefilm, maar met beduidend minder liefde gemaakt dan het voorgaande deel. En dat is dan toch wel weer een beetje jammer.

Een zoet koekje.

Van Sant heeft waarschijnlijk wel meer voeling gehad met het arthouse-genre, ondanks dat ik daar nog maar 1 voorbeeld van heb gezien. Deze "zoetere" vorm van zijn cinema lijkt vooral voor het sentiment en de glimlachjes te zijn gemaakt, ondanks dat het niet heel grappig is wat hier wordt vertoond.

Wederom een rol die Connery op het lijf is geschreven trouwens, de beste man weet hem dan ook goed te benutten. De jonge Brown doet het ook redelijk, maar acteert wel net iets te emotieloos en statisch. Bijrollen van Abraham en Paquin mogen ook wel vernoemd worden.

Van Sant trakteert op een lange en vaak voorspelbare film die veilig binnen de lijntjes kleurt en vooral voor het feel-good gemaakt lijkt te zijn. In dat geval streeft de film niet naar al te veel resultaat, vandaar dat het waarschijnlijk ook niet Van Sant zijn populairste film is geworden.

Visueel is het redelijk makkelijk en simpel, gelukkig niet lelijk. Het camerawerk is niet zo knap als waar Van Sant toe in staat is, maar enkele scenes zien er wel mooi uit. Ik denk dat best geregisseerde scenes die in het voetbalstadium en de scene waar Connery tussen de mensenmenigte vast komt te zitten zijn.

Ondanks dat de film soms wat anders doet blijft het als geheel een best voorspelbare film met een net wat te zoete finale. Gelukkig is de loop van het verhaal nog wel vermakelijk en de 136 minuten voelen nooit echt te lang aan. Bovendien is het een goedbedoeld verhaal met een duidelijke boodschap. Ik heb niet veel wat ik echt kan prijzen, maar ook niet veel wat ik kan bekritiseren. Daarom geef ik het gewoon een normale voldoende.

Leuk onderwateravontuur.

Op een wat jongere leeftijd was Finding Nemo natuurlijk wel een must-see onder de kinderen. Heb deze film geloof ik ook al meerdere keren gezien, maar om toch nog een recensie neer te pennen toch maar nog een keertje aangezet. Tevens ook ter voorbereiding op het vervolg.

De beste animatiefilm is het niet, maar het komt wel een eind. Hier en daar mooie plaatjes waarbij er goed gebruik wordt gemaakt van de onderwaterwereld. Er komen veel stukjes oceaan voorbij die allemaal toch wel een geinige uitwerking hebben hier en daar.

Voice-acting vond ik het enige falende element. Brooks vond ik weinig interessante kunsten vertonen, en vooral DeGeneres vond ik helemaal niks. Humor slaat ook vaak de mist in, vooral aangezien het meeste van Dory komt, die helaas niet tot mijn favoriete filmpersonage behoort.

Maar het avontuur weet goed te boeien, met hier en daar een kleine snaar naar de maatschappij. Maar vooral het onderwateravontuur weet goed te vermaken en kent een aantal hoogtepunten. Voor kinderen is dit natuurlijk ook de ideale film. Voor kids een spannend en creatief filmpje, aanrader voor kids dus ook.

Vermakelijk ten top, hier en daar wat irritante humor maar de grote hoeveelheid avontuur dat voorbijkomt en het hoge tempo dat daarbij komt kijken weet de pijn wat te verzachten. Sterker nog, het zorgt ervoor dat het toch wel een solide animatiefilm is geworden.

Braaf romantisch drama met goed acteerwerk van Rose Reid en Jedidiah Goodacre, maar daarmee wel een film met weinig verrassingen. Finding You kent vooral nadeel in de behoorlijk uitgesponnen speelduur die bijna twee uur aantikt, terwijl de inhoud allesbehalve complex of ambitieus wordt neergezet. Niettemin doet regisseur Brian Baugh zijn best om zoveel mogelijk aan te tikken in zo weinig mogelijk tijd, waardoor een aantal zijpaden overbodig of zelfs onnodig aanvoelen. Het verhaal rondom de twee zussen die elkaar moeten zien te vergeven voegt bijvoorbeeld weinig meerwaarde toe, maar het Ierse landschap wordt verder goed neergezet en het acteerwerk is overtuigend. Baugh laat zich niet verleiden tot lompe romance, waardoor de geschepte wereld altijd wel sympathiek blijft. Prima voor een keertje, al is het gebeuren wat aan de lange kant.