Meningen

Uiterst innovatieve en zeer indrukwekkende klassieker waarin regisseur F.W. Murnau een aantal waanzinnige scenes tot leven dirigeert. Zeker het eerste uur bevat een aantal beelden die een onvergetelijk effect kennen, gecombineerd met een verhaal dat fantasierijk en onvoorspelbaar voor de dag weet te komen. Het acteerwerk is van het niveau dat je kunt verwachten, maar de effecten zijn bijzonder sterk en daarbinnen weet Murnau voortdurend een manier te vinden om de originaliteit op te zoeken. Het middenstuk moet het iets meer hebben van de romantiek en die komt minder interessant voor de dag, maar daartegenover staat gelukkig een finale die de film weer netjes straktrekt. Faust bevestigd en rechtvaardigt het respect dat ik heb voor dit soort projecten, maar deze is wellicht de meest kwalitatieve binnen zijn soort.

Lanthimos op niveau.

Als regisseur had ik niet snel verwacht dat hij ooit naar Amerika zou mogen. Zeker niet doordat Kynodontas de film was waar hij zoveel geluid mee had gemaakt. Dat soort films worden alleen maar onafhankelijk gemaakt in Amerika denk ik zo. Dat hij dan op een latere leeftijd toch een flink budget krijgt voor een echt grote productie verbaasd me dan ook.

Maar achteraf blijkt hij niet te veel van zijn eigenzinnigheid op te hoeven geven. De regie oogt erg netjes met sterk camerawerk en geweldige detaillering. Normaal zijn kostuumdrama's niet zo mijn ding, maar hier weet Lanthimos me zonder moeite geboeid te houden. Zo apart en uniek als zijn andere projecten is het alleen niet, want het verhaal is wat voorspelbaarder. Het is een ietwat apartere variant op het rivalenconcept.

Stone en Weisz zetten allebei sterke rollen neer. Colman speelt ook lekker apart. De rollen van Hoult en Alwyn lagen me wat minder. Die twee voelden vooral aan als Beavis & Butthead in een film die niet echt ruimte voor ze heeft of maakt. Gelukkig maakt de vrouwelijke kant van de cast dit meer dan goed met overtuigende performances die nergens maar een beetje inkakken.

Het verhaal na enige tijd alleen wel. Soms wordt er nog wat humor in verweven, maar in het algemeen is het een dun lijntje dat de beelden met elkaar vermengd. Dit vervolgens uitrekken tot 2 uur is onnodig wat mij betreft, want je meer met de personages identificeren zal je hoogstwaarschijnlijk niet kunnen, omdat de meeste een nogal afstotende persoonlijkheid hebben. Niet echt trekkend voor een film die deels als dramafilm aanvoelt.

Als productie meer dan redelijk. Keurige regie, alhoewel voor Lanthimos zijn doen uiteraard wat braver. Zijn beste film wil ik het ook niet noemen. Ik ben wat meer een fan van z'n aparte films die echt bouwen op sfeer. Deze doet dat ook wel, maar in mindere mate. Jammer genoeg staat daartegenover een verhaal dat dit moeilijk kan compenseren, maar verder op alle vlakken solide.

Prima.

De jonge Witherspoon hier, wat was ze vroeger toch veel leuker dan dat ze nu is. Is ook voor de rest perfect gecast hier, evenals Wahlberg die het zeker niet slecht doet. Acteerwerk is eigenlijk in het algemeen prima in deze film.

De film is soms wat saai, maar in het algemeen is het verhaal best interessant om te volgen. De overgang van Wahlberg van een redelijk normale jongen in een geobsedeerde stalker is prima, en de film kent genoeg momenten om te blijven vermaken.

Al is het begin en midden wat saai en standaard, richting het einde is het gelukkig een stuk beter en dreigender. Dat trekt de film voor mij over de streep, maar ook pluspunten voor de jonge Witherspoon. Prima film om zo even uit te kijken.

Eerste Kubrick.

De regisseur zelf was van mening dat deze film enkel een kindertekening die je op de koelkast hangt was, en daar komt het in vergelijking met zijn andere, betere werk wel bij in de buurt. Toch loopt deze film best over van potentie en kent wat goede stijloefeningen. Het ontbreekt de film echter aan sterke beelden die intrigeren.

Deze film kent wel één richting die interessant te noemen is, en dat is het moment waarop actrice Leith in beeld verschijnt. Met haar erbij komen de meest intrigerende en interessante sequenties naar voren, die de film een stuk boeiender maken. Wat daar omheen gebeurt weet namelijk een stuk minder te boeien. Het ontbreekt het geheel namelijk aan vooruitgang en boeiende personages.

Acteerwerk is verder ook matig en het verhaaltje flinterdun, al proef je wel de wil van Kubrick om en beetje indruk te maken. Ondanks dat hij zelf pogingen heeft ondernomen om de film te vernietigen vind ik het wel waard om de film op z'n minst te bekijken en te zien waar het allemaal begon met Kubrick. De film werkt met een klein budget, en het geld lijkt vooral gespendeerd te zijn in de kostuums. Verder zag ik er nergens bepaald een kwalitatieve meerwaarde in.

Wat ik ook jammer vond is dat het resultaat in z'n geheel niet zo goed weet te boeien met uitzondering van de scenes met Leith. De heren acteren redelijk beroerd en slagen er niet in om interessante persoonlijkheden neer te zetten. Waar ze dan ook heen gaan en wat ze doorgaans doen boeide me niet zo. Ik ben daarom ook blij dat deze film zo kort duurt, want een 90-minutenfilm zou een hele opgave worden.

Leuk om te bekijken voor de status en voor de regisseur, maar om eerlijk te zijn zal je er inhoudelijk niet te veel aan missen. Saai verhaaltje met maar een handvol aan scenes die intrigeren. Mooie locaties, soms stijlvolle editing en een goede verschijning van Leith. Daar houden de complimenten voor deze film helaas ook weer op. Jammer, maar goed, leuk om af gevinkt te hebben.

Tegenvallende Gilliam.

Het is een logische keuze voor een creatief regisseur om zijn spullen te pakken en eens iets anders op te nemen dan fantasie of surrealiteit. Niet dat deze stijlelementen van Gilliam volledig weg zijn in deze film, maar de kern is toch allemaal wat menselijker. Duidelijk niet de sterkste kant van Gilliam.

Ik schrok er eigenlijk ook een beetje van, want ik zie de geest die mij het betoverende en absorberende Brazil bracht hier niet in terug. In plaats daarvan is het een traag opbouwend verhaal over drugsgebruik dat soms uit de hand loopt. Waar je alleen hoopt dat Gilliam je je echt kan laten inzinken in die wereld, weet hij dat niet te laten gebeuren. Ik lees diverse berichten van mensen die noemen dat de film dicht tegen die wereld aanzit, maar ik zie toch liever iets knappers op het visuele vlak als ik naar Gilliam kijk.

De keuzes die hier worden gemaakt mogen dan wel logisch te noemen zijn, maar je wordt zelden echt meegetrokken. Het camerawerk evenals de effecten zijn terughoudend te noemen. Nergens raak je echt betrokken in de sfeer van de film, en een toch wat matige acteerprestatie van Depp weet daar ook weinig verandering in te brengen. De wat flauwe uitwegen qua visueel geklooi zijn ook nauwelijks noemenswaardig.

De film is wel fijn te noemen op het vlak van moraal omdat het niet opdringerig is in het overbrengen van de boodschap. In plaats daarvan is het een (te) rustig ritje die wel enkele hoogtepunten kent, maar voor het doen van Gilliam teleurstellend is. Misschien dat ik mijn verwachtingen iets te scherp heb opgezet, maar voor nu kan ik er weinig mee. Een film waarin ik simpelweg niet betrokken raak is een film die me snel verliest tijdens het proces. Cijfer is naar die beleving.

Slecht.

Een soort VHS-ripoff. In principe is deze film een antwoord op de vele andere anthologiefilms binnen deze stijl die zijn uitgekomen. Dat kan goed uitpakken, maar het kan ook compleet goedkoop uitpakken. Helaas valt deze film, ondanks de beste intenties, vooral in de tweede categorie. Wel jammer, het concept was leuk.

De film duurt kort, maar het gevoel dat het nog wat korter had kunnen duren overheerst regelmatig sterk. Zo zijn er meerdere sequenties te vinden die nogal makkelijk zijn. Er wordt bijvoorbeeld een hele minuut gespendeerd aan het lezen dan een getekend dagboek. Dat zijn wel momenten waarvan je "huh?" denkt, aangezien deze de speelduur vooral op een te eenvoudige manier oprekken.

Verder valt het op hoe vaak de film een best geslaagd idee vind en deze vervolgens uitmelkt over de hele film. Zo kan ik de flashlight-camera's altijd waarderen, maar deze worden in letterlijk elk verhaaltje gebruikt en niet eens op een bijzondere manier. Aan spanning een groot gebrek in deze film, maar de schrikmomenten moeten voor wat leven zorgen. Deze zijn regelmatig echter ook aan de simpele kant, met uitzondering van een geslaagde scene waarbij een priester naar de camera springt.

Ook is het trucje waarbij beelden verstrooid raken met glitch-effecten te overdone. Regelmatig voegt het ook niets toe. The Fear Footage kent verder wat lollige sequenties en aardige monstertjes. De goede ideeën waren er wel, alleen blijft de uitwerking achter. Het is wel jammer, want de film is soms goed op weg, maar in het algemeen leunt het te veel op dezelfde elementen en een iets te goedkope look.

Formulematige thrillerfilm met een nogal eenvoudige uitwerking van Schizofrenie. Heel spannend wordt het namelijk niet uitgewerkt en enkel ietwat flauwtjes benut om het mysteriegehalte wat onvoorspelbaarder te maken, maar regisseuse Castille Landon verstopt die uiteindelijke insteek niet bepaald effectief. Met het acteerwerk is overigens weinig mis, Madison Iseman haalt het maximale uit haar beperkte bronmateriaal en Israel Broussard ondersteunt haar prima in de bijrol. Op visueel vlak oogt het verder tamelijk verzorgd en de eerste helft is best boeiend, maar na enige tijd heb je als kijker wel door hoe de vork in de steel zit en wacht je af tot een onthulling die je van mijlenver aan ziet komen. Geschikt als makkelijk en vooral niet al te complex tussendoortje.

Goedkope slasherfilm, maar met veel tempo en leuke concepten bedacht en in elkaar gezet. Fear PHarm duurt enkel 79 minuten, een zeer geschikte speelduur voor een film die inhoudelijk niet zoveel te melden heeft en daarom dubbel en dik inzet op de horrorervaring zelf. Regisseur Dante Yore doet dat helaas wel met een hoop personages die de karikaturale grens voorbijgaan en daardoor vooral erg vervelend worden. De bedreiging is daardoor aanzienlijk minder intimiderend dan zou moeten, gelukkig speelt Tiana Tuttle wel een degelijke hoofdrol om de film ergens op sleeptouw te nemen. Yore pakt verder uit met een aantal bloederige moorden en genoeg vaart, daarnaast wordt er ruimschoots geprofiteerd van een leuk concept dat goed wordt uitgewerkt. Fear PHarm is over voordat je het weet en biedt daardoor vlot vermaak, zeker geschikt rondom de griezelige feestdag, maar daar is het meeste uiteindelijk wel mee gezegd.

Vervolgfilm brengt vooral hetzelfde en verrast daardoor een aanzienlijk stuk minder, alleen dit keer zijn de slachtoffers exclusief een groep dames die door de jagers omstebeurt in stukken worden gehakt. Regisseur Dante Yore brengt nog altijd een aantal bloederige momenten en profiteert van een sterke locatie, maar de schurken vervelen nog meer en na enige tijd verzandt Fear PHarm 2 in saaiheid vanwege een gebrek aan vernieuwing. In principe wordt hetzelfde recept namelijk weer overgedaan, maar een stuk trager en met een slechtere finale. Gelukkig kan je het geheel na 74 minuten alweer afsluiten.

Afsluiter op niveau.

De Fear Street-trilogie bleek achteraf toch meer een grootse hype te zijn, kwalitatief stelt de reeks namelijk niet al te veel voor op het gebied van horror. Het eerste deel is waarschijnlijk het beste deel, maar in vergelijking met 1978 is deze 1666 ook weer een klein stapje vooruit. Vooral omdat Janiak haarzelf hier niet zozeer herhaald.

De film begint verder eigenlijk dramatisch wanneer dezelfde acteurs en actrices terugkeren maar dan met een ouder tijdperk als achtergrond. Het is echter zo dat de boel hier behoorlijk dramatisch ondermaats ingericht is dat je als kijker even moet wennen aan de film voordat je er ook echt inzit. Vreselijk hoe simplistisch ze het hier allemaal hebben ingericht. Pas later laat de film zich cinematografisch wat meer horen.

Het acteerwerk is niet bepaald bijzonder en de beste actrice van de hele trilogie (Sadie Sink) komt maar in een enkele scene voor. De andere tieners doen het wel naar behoren, maar geen van allen kan echt een passie laten zien. Sink kon dat wel, maar krijg vooral slechte personages voor de kiezen. Deze film kent ook niet per definitie betere personages, maar ze voldoen gelukkig nog wel.

Opvallend aan deze film is dat het inhoudelijk iets luguberder en grover opgezet is. Niet dat het qua gore erg extreem is verder, maar het geweld is toch net wat harder en rauwer vergeleken met de andere delen. Neem die woorden echter niet te dicht bij het hart, het blijft allemaal namelijk best gladjes verder. Vlotte effectjes en niks praktisch, op dat gebied kent 1666 weinig moois.

Het voornaamste voordeel van de film verder is dat het zo ontzettend lekker weg blijft kijken en qua tempo dan ook de beste van de reeks te noemen is. Al dat legendegedoe ligt me niet heel erg en de plottwist evenmin, maar verder begeleidt de film je lekker door zijn iets te lange speelduur. Uiteindelijk zitten er ook mooie scenes tussen die ondersteund worden door aardige nummertjes. Het verhaal komt niet briljant bij elkaar verder maar als afsluiter voldoet de film. 1994 blijft het beste deel. Ik denk vooral dat het gewoon een frissere regisseuse of regisseur nodig heeft al bij al.

Niet echt.

Dit tweede deel is niet bepaald beter geworden sinds het eerste deel, die ook al niet perfect was. In principe is het eigenlijk gemaakt met dezelfde soort regie, maar in een andere omgeving. Er zit weinig verbetering in, en juist daarom is dit als geheel wat minder. Er zit gewoon geen enkele vooruitgang in de reeks.

Gezien dezelfde regisseuse aan het roer staat kampt deze film met dezelfde soort problemen. Het ziet er allemaal wel vlot uit en de sfeer die door de film hangt is ook vlot, maar het blijft een redelijk softe bende allemaal. Iets meer nudity en gore dan de gemiddelde Amerikaanse tienerhorror, maar niet genoeg om compleet op te vallen.

Bovendien duurt het allemaal nog steeds te lang. In principe is dit deel gewoon een heel eigen verhaal en voegt niet veel informatie toe aan de eerste film en waarschijnlijk ook niet al te veel aan het laatste deel. Het is een redelijk ordinaire slasher geworden die wel heel weinig gezicht aan de personages geeft. De rebelse tiener, de gemene pestkop, de lieveling etc. Ze hebben niet echt hun best gedaan om uit te wijken hier.

Het acteerwerk is aardig en het verhaal kent genoeg tempo, maar verder kampt het wederom met dezelfde problemen die het eerste deel er ook van weerhielden leuk te zijn. Het wil nergens echt wow worden en kent uiteindelijk best taaie sequenties. Eenmaal de film zichzelf echt serieus neemt zit al het plezier er niet meer in en dan wordt het toch wel een redelijk vermoeiende boel soms.

De finale is nog wel aardig te noemen en de brutale acties die de moordenaar onderneemt vond ik ook wel lachen, verder wijkt deze film minder af van de normen dan dat het denkt dat het doet. Aardig voor een keertje, maar op deze manier gaat de trilogie voor geen goud uitgroeien tot een echt sterk geheel. Jammer.

Herzien en het cijfer blijft spijtig genoeg steken op een nipte voldoende. Regisseuse Leigh Janiak kleurt haar wereld mooi in en profiteert van een fijn concept, maar moet helaas met nogal onuitstaanbare hoofdfiguren te werk gaan. Zeker Kiana Madeira is erg vervelend en communiceert al haar dialogen met een boze blik of hard stemvolume, terwijl het juist haar personage is dat de film moet dragen. De overige figuren worden ook redelijk willekeurig in het verhaal gedropt en nogal onzorgvuldig met elkaar verweven. Het ontbreekt 1994 verder aan een zekere mate van spanning, maar het vermaakt uiteindelijk wel, er hangt een leuk sfeertje en de moorden zijn best gemeen.

Amusante verfilming van het R.L. Stine's boekmateriaal, dat zich natuurlijk perfect leent voor een slasherfilm die de zaken voor de verandering simpel aanpakt. Het is bijna verfrissend om te zien hoe men nog geld overheeft voor (horror)films die in de basis eigenlijk amper ambitie kennen en vol mikken op het fungehalte. Prom Queen profiteert van degelijk acteerwerk en genoeg bloedvergieten, al gaat dat natuurlijk gecombineerd met een boel genreclichés en een ietwat brave vertelling. Het einde slaat eigenlijk nergens op, maar het vermaakt allemaal binnen de korte speelduur zeer aardig en verdient stiekem een wat guller gemiddelde.

Aparte film die doet denken aan David Lynch, maar naar mijn optiek ook aan Gus van Sant. Regisseur Nicolas Winding Refn verruilt realisme met een dromerige stilering. John Turturro is daarbinnen perfect als ongemakkelijk en excentriek hoofdfiguur en de eerste helft loopt over van doeltreffende sfeerzettingen. Daarna wordt het perspectief toch enigszins verschoven om het verhaal voorwaarts te duwen en lijkt Refn grip op zijn film te verliezen. Wat hallucinante sequenties tussendoor zorgen nog voor wat leven in de brouwerij, maar tegen het einde aan maakte het me nog weinig uit wat er precies van zou komen. Het is overigens een interessante keuze om ruimte open te laden voor interpretatie van de kijker, maar ik vond het weinig uitnodigend om daar actief wat mee te doen.

Bij gebrek aan inspiratie herzien en de nipte voldoende keldert naar een stevige onvoldoende. Fear, Inc profiteert van een origineel concept, maar verspilt veel te veel tijd aan komedietaferelen die voor de acteurs duidelijk te hoog gegrepen zijn. Vooral Lucas Neff acteert als een natte krant (ondanks de overduidelijke energie), spijtig genoeg speelt hij de hoofdrol. De bijrollen doen het wat beter, maar wekken niettemin de indruk dat regisseur Vincent Masciale een nogal saaie productie onder handen nam. De aanloop is nogal uitgesponnen en ontdaan van spanning, waardoor de film voor lange tijd amper weet te boeien. Het laatste halfuur voert het tempo aanzienlijk op, maar tegen die tijd zat ik me al kapot te vervelen. Voor een horrorwerkje is dat een serieuze prestatie, maar de aardige plotwendingen richting de finale zorgen uiteindelijk wel voor wat leven in de brouwerij. Het einde redt de film zelfs tot op zekere hoogte, maar dan moet je wel door een vermoeiend eerste uur heen zien te komen om dat ene minuutje te aanschouwen.

Zeer eenvoudige, weinig sensationele horrorthriller met in de basis een leuk concept, maar nogal amateuristisch neergezet door regisseur Vincent Robert in wat zijn enige langspeelfilm heeft betekend op de regiestoel. Bovengemiddeld is de opmaak van Morty, die echt wel overtuigend voor de dag komt. Helaas zijn de momenten waarop hij in actie komt beperkt (ondanks de unieke aard van dit creatuur) en daarnaast wordt het individu ook niet geholpen door de slechte cinematografie. Specifiek de lichtinvallen (veel te overzichtelijk) vallen negatief op, maar de locatiekeuzes en het camerawerk zitten evenzeer niet bepaald mee. Tussendoor kent The Fear af en toe een wat noemenswaardiger moment, al komt dat vooral door de absurditeit van de desbetreffende situatie (Hard om hulp schreeuwen in een laag karretje zonder hekken of rails en met een snelheid van hooguit 10 kilometer per uur bijvoorbeeld). In de finale komt er wat meer tempo in het geheel, maar wordt ook dermate belachelijk uitgewerkt dat er weinig van overblijft. Wat rest is een leuk bedacht concept en een spaarzame hoeveelheid goede scenes.

Over de grote lijn is dit vervolgdeel spannender, sensationeler en sfeervoller dan het voorgaande hoofdstuk, ook al moet je er soms spijkers op laag water voor zoeken. Heel bijzonder is de uitkomst van The Fear: Resurrection namelijk niet, met een aantal volstrekt belabberd geacteerde rollen en een totale downgrade van Morty zelf. Dit creatuur bezit inmiddels de kracht om te praten (oneliners dan) en verzandt zeker in het laatste halfuur vooral naar een typerend clichématige schurk, terwijl het eerste deel nog een poging deed om hem uniek neer te zetten. Het concept raakt daarnaast nogal verwatert onder alle inhoudelijke bombarie en het duurt tot vrijwel de helft van de film voordat de (houten) poppen aan het dansen zijn, maar de feestelijke inslag werkt aanstekelijk en het ziet er allemaal net wat strakker uit.

Valt inderdaad mee.

Ik verwachtte er weinig van, maar het concept sprak me desondanks heel erg aan. Daarom, toen hij tot mijn verbazing op Netflix kwam, maar opgezet. Ik moet zeggen, de film doet een hoop fout, maar zo slecht vond ik het bij lange na niet.

Vooral de regie maakt verkeerde keuzes. Ze brengen eigenlijk te veel in beeld, en dat gaat ten koste van het mystery effect en de hele speurtoch. Niks is echt meer een verrassing helaas, en dat gaat ten koste van een nerveus en intens sfeertje.

Voor de rest, door het te veel in beeld brengen van elementen, verliest de film ook wat spanning. Soms moet je het als regisseur wat aan de fantasie van de kijker overlaten, maar Malone weigert dit en daarom voelt het filmpje wat richtingloos aan.

Maar de sfeer vond ik oprecht nog best te doen. Sfeervol gefilmd met sfeervolle settings. Het hele ideetje van de site was leuk en wordt soms ook best creepy gebracht. Hier en daar kent de film aardig spannende momenten.

Wat de film echter ook fout doet, is te veel aan het paranormale overlaten. In mijn beeld lijkt de film zichzelf serieus te nemen en toont dus ook een realistische toon. Echter nemen de spoken en geesten, zeker richting het einde, te veel de overhand. In de slotfase schiet de film ook daadwerkelijk uit de bocht.

Film doet me voor de rest erg denken aan Event Horizon , ondanks de compleet verschillende settings. Vooral de introductie van de site was sfeervol en creepy. Voor de rest zit er best veel horror in waardoor de film nooit saai wordt.

Nee, de film is zeker niet goed, maar zo slecht vond ik hem ook weer niet echter. Wel een sfeervol horrorfilmpje op sommige momenten. Het is weer een beetje iets nieuws, dit keer dus een site. Wel eens leuk voor een middagje of avondje.

Tegenvaller.

Feast opent erg leuk wanneer de film de personages via grappige woordjes op het scherm introduceert. Hierdoor voel je direct de komische en luchtige laag van de film al hangen. Ik snap dan ook de recensies die beweren dat de film fris is heel goed, want het eerste kwartier blinkt namelijk uit in frisheid, die uiteindelijk verdwijnt.

Gulager kiest er heel slim voor om het monster zoveel mogelijk buiten beeld te houden tijdens de eerste helft, waardoor het moment dat ze voor het eerst aanvallen kort overweldigend aanvoelt. De horror springt na een tijdje opeens uit de hoek en slaat op een bloederige en snelle manier toe. Personages in deze film sterven op behoorlijk groteske wijze, en qua effecten kan ik de film dan ook enkel en alleen prijzen.

Maar wanneer het verhaal vordert verdwijnt de komedie langzaam en maakt bijna volledig plaats voor thriller en horror. De thriller werkt echter niet. De film is nooit spannend en je wacht als kijker voornamelijk op de aanvallen van de dieren buiten. De personages sterven vaak namelijk best plots waardoor het tempo hoog blijft, maar interessant blijft de film helaas niet.

De monsters zien er maar suf uit, en eenmaal ze duidelijk in beeld komen verliest de film integraal de stoere vibe die het in het begin wel had. De praktische effecten blijven er wel leuk uitzien, maar vullen enkel maar een klein deel van de film op. Visueel aardig, leuke kleurtjes, maar het camerawerk is ondermaats en de editing toch niet strak genoeg om het als geheel boeiend te houden.

De film had zich er beter aan kunnen doen om gewoon altijd een komedie te blijven, want uiteindelijk kijk je toch wel tegen een volbloed horror aan en het survivalaspect van de film werkt gewoon niet zo goed. De monsters maken te weinig indruk en de spanning werkt nooit mee, waardoor het na een tijdje gewoon saai te noemen is. Sterke gore, leuke personages, en daar houdt het feest voor Feast weer op helaas.

Mwa.

The Feast zal waarschijnlijk wat betere reacties krijgen van anderen, ik heb gewoon het geluk dat ik de film als eerste heb gezien op MovieMeter. Dit is een erg aparte en vreemde film geworden, die me in bepaalde opzichten deed denken aan een iets kalere, somberdere versie van Ich Seh Ich Seh, maar het niveau niet behaald.

The Feast scheen een erg smerige film te zijn volgens de geluiden op het internet, maar niets is minder waar. Dit is helemaal niet de vieze en gore film die je er misschien wel van verwacht, wel een erg mysterieuze en aparte thrillerfilm met een grote stoot aan drama vooraf. De slome sfeer en erg kale inrichting maken het allemaal een aparte bedoening die wel weet te intrigeren hier en daar.

Ik ben zelf echter geen fan van dat kale gedoe, ik vond ook deze film maar een goedkope uitstraling hebben. Ik vond dat regisseur Jones op geen enkele manier wat sfeer kon trekken uit de redelijk kale boel die deze film uitstraalt. De nachtelijke buitenscenes hebben wat spannende momenten, verder is het een erg afstandelijke film die volledig leunt op de sterke acteerprestatie van Elwy.

Houdt er rekening mee, mocht je interesse hebben in deze film, dat het allemaal en erg vaag gebeuren is, en je zal dan ook waarschijnlijk beter af zijn als je wat basiskennis opzoekt over de Folk Horror. Er gebeurt veel dat niet wordt uitgelegd, en de film lijkt vaak te willen dat de kijker zelf het antwoord bedenkt. Het laat het verhaal eigenlijk soms volledig over aan de kijker. Er zit wel een lijn in, maar zeker richting het einde wordt het allemaal erg vaag. Ik snap en waardeer de tactiek, maar het is niet voor mij.

Ik vond het in zijn geheel een te afstandelijke horrorfilm die te weinig sfeer uit zijn regie kan trekken. Er zitten zonder twijfel een aantal goede scenes tussen, met sterk acteerwerk. Tevens kent de film sterk camerawerk die alles op de juiste, overzichtelijke manier in beeld brengt. Soms freaky, maar in zijn geheel niet echt voor mij. Te sfeerloos wat mij betreft. Niet slecht, maar ook niet goed.

Snel herzien. Blijft een prettig, sinister horrorfilmpje met een fijne inhoudelijke insteek. Vooral het acteerwerk is bijzonder knap, omdat regisseur Oz Perkins veel van zijn castleden vraagt. De winnaar is Lucy Boynton wat mij betreft, maar ook Emma Roberts en Kiernan Shipka vallen erg op. Op het vlak van sfeer is vooral de soundtrack een sterke begeleider, die erin slaagt om van redelijk nietszeggende scènes een bepaalde dreiging te laten komen. Hiermee wordt bewezen dat niet elke horrorfilm gebruik hoeft te maken van expliciet geweld of een hoog volume om onder je huid te kruipen, Perkins doet het op een alternatieve (maar effectieve) manier. Dit soort films kunnen bij een herziening compleet anders vallen, gelukkig bleef ik de hele speelduur lang geboeid en blijf ik enthousiast voor het aankomende Longlegs.

Slappe hap van Zweedse makelarij, waarin een stel onsympathieke tieners zich begeven op een eiland met een boze heks. Regisseur Johannes Persson tapt vaatjes uit verschillende filminvloeden en verwerkt ze allemaal tot een brouwsel, maar vergeet er iets van hemzelf aan toe te voegen. Het acteerwerk is overtuigend en het ziet er allemaal op cinematografisch vlak niet verkeerd uit, maar er gebeurt gewoon te weinig en de ontknoping stelt teleur. Je kan als kijker bij dit soort films vanaf het begin al raden dat er een soort plotwending aan zit te komen en wat Persson daarvoor bedenkt is allesbehalve origineel.

Redelijke Animatiefilm voor volwassenen.

Felidae hoorde ik laatst pas wat van, en het had eigenlijk gelijk al mijn interesse. Buiten de animefilm Akira ook nog nooit een echte volwassen anime gezien. Dus hier maar aan begonnen.

De animatie is wat houterig maar wel ok, het leek erg op een disneyfilm. Francis was een soort persoon die ik wel mocht. De dromen zagen er wel erg goed uit en de soms best heftige scenes (de experimenten) hadden mijn aandacht wel.

Helaas voor de rest wist het me niet volop te boeien. Detective-Thrillers zijn soweiso niet erg mijn ding, maar de animatievariant erop wilde ik nog wel een kans geven. Ondanks een paar sterke scenes toch niet volledig geboeid.

Middelmatig.

Waugh regisseerde enkel 9 jaar na Felon een gevangenisfilm die me veel beter lag. Het voelt dan ook aan alsof hij met deze film vooral even de clichés wilde uittesten voordat hij aan het echte werk begon. Dat is naar mijn opinie meteen het zwaktepunt van Felon. Alles voelt zo bekend en uitgekauwd aan dat je eigenlijk vanaf het begin de hele film kan uittekenen.

Dorff doet het wel aardig, maar wat mij betreft is de echte ster Kilmer. Jammer genoeg focust de film zich vooral op Dorff, die een wat minder interessante en vooral eenvoudige achtergrond heeft in vergelijking met Kilmer. Als je een echt uitdagend project wilde maken had je de film rond Kilmer moeten centreren, maar die stap durfde Waugh kennelijk nog niet aan. Vandaar dat de film verzandt in een soms hard, maar in het algemeen spanningsloos geheel.

Veel clichématige zijsporen (schuld, de vrouw etc.) die het als geheel teniet doen dus, maar ook het rauw opgezette camerawerk mist precisie. Veel geschud en vooral te sterk leunend op overtollige close-ups. Als onoverzichtelijke beeldregie meerwaarde heeft bij het verhaal ben ik er alleen maar een voorstander van, maar Waugh leunt er teveel op waardoor de kijkervaring erg onrustig aanvoelt. Het is dan ook geen rustige film (duh), maar dat neemt niet weg dat er af en toe wat overzichtelijke beelden hadden mogen zijn om de situatie op je te laten rusten.

Het is verder veel kritiek op een film die aardig wegkijkt en niet te lang duurt. Misschien heb ik ondertussen gewoon teveel films rond de gevangenis gezien, maar van al die films is Felon toch wel de winnaar van letterlijk alle indenkbare prisonclichés gebruiken. Voor Waugh als regisseur was de film een succes, want zo te zien was het zijn doorbraak. Als regisseur heeft hij ondertussen gelukkig originelere films gemaakt, maar dat neemt niet weg dat Felon jammerlijk voorspelbaar is.

Ok.

Een film die dankzij zijn uitstraling nog wel geslaagd is, maar voor de rest ook niet al te veel te bieden heeft. Ik weet nu wel ongeveer wat ik van Hughes zijn films moet verwachtten, maar ik weet dan ook wel dat het niet helemaal mijn smaak is uiteindelijk.

Broderick heeft wel degelijk het koppie en de looks voor zijn rol, en wordt ook vooruit geholpen door een leuk, speeld script. Het lijkt echter alsof hij te bang is om er echt voor de volle 100 voor de gang. Alles lijkt verlegen te zijn, geen enkele gezichtsbeweging haast, en toch een wat bange uitstraling.

Daarbij ook een hoop iconische scenes, die je weleens snel terug kan zien in kinderprogramma's en dergelijk gerelateerde shows. Het is wel leuk, maar niet gelijk grappig echter. Het maakt de film eigenlijk alleen wat luchtiger qua toon.

Sara en Ruck doen ook best vrolijk mee en krijgen wel een voldoende. Er zitten ook wat meer ervaren acteurs en actrices bij (en Sheen) die het allemaal wel wat charme geven, alleen in de types die ze spelen is het allemaal wat minder soeps.

Het zijn enkele types in de film die simpelweg wat vloeken met de rest van de film. Enkele overdreven en haast irritante types die er rondlopen die van mij niet gehoeven hadden. (Jones). Het is ook uiteindelijk de boodschap van de film die ik niet helemaal begrijp.

Maar voor de rest kijkt het aardig weg, ondanks het visueel niet al te bijzonder is. Het is meer een tussendoortje, nergens hilarisch, nergens heel slecht, maar wel vermakelijk.

Goed.

Festen betekent mijn eerste echte aanraking met de Dogma filmmakerij. Ik had vooraf niet verwacht dat deze film er onderdeel van zou zijn, en ook niet dat ik het een goede film zou gaan vinden. Zo is Festen uiteindelijk neergekomen op een dubbele verrassing en nog een toppertje afkomstig van regisseur Vinterberg.

In ieder geval wordt de hele film erg intens in beeld gebracht. De natuurlijke manier van filmen levert een beeld op dat soms eng realistisch aanvoelt. Je voelt de oprechte spanning regelmatig hangen, ondanks dat de film wel zijn theatrale personages kent. Hoe verder de film vordert, hoe minder dit een probleem wordt. De gespannen situaties blijven, maar de gemaakte momenten verdwijnen uiteindelijk.

Bijzonder aan de film is de strakke manier van editen en sterk gebruik van de camera met enkele bewegingen die ik nog nooit eerder heb gezien in cinema. Innovatief is deze Festen dus zeker, jammer van de soms iets te lelijke manier van filmen verder, waarmee ik bedoel dat veel achtergronden die mooi hadden kunnen zijn erg lelijk in beeld worden gebracht.

De film kent geen bijzonder sterk verhaal, het komt hier vooral van het acteerwerk en de spanningen tussen de personages. De uitvoering is hier alles dat telt, en ondanks dat ik had gehoopt voor iets meer wendingen weet het altijd te interesseren. De invulling mag dan ook niet bijzonder origineel zijn, het is goed in elkaar gestoken en dat kan ik enkel en alleen prijzen.

Iets aan de te lange kant en het mist wat extra's, verder is Festen absoluut een sterke film geworden die me alleen niet altijd in het verhaal kon betrekken. Interessant wel, zo'n Dogmafilm. Misschien snel nog eentje proberen, Lars von Trier bijvoorbeeld staat al langer op mijn radar met zijn eerdere films.

Een groot gebrek aan risico doet deze zombiefilm van de gezusters Jen en Sylvia Soska de das om, want in het verleden hebben ze hun griezelprojecten veel gewaagder en beter neergezet. Festival of the Living Dead is eerder een braaf project met een gebrek aan doeltreffend bloedvergieten en tempo. Zoutloos in beeld gebracht en ontdaan van hoogtepunten, maar gelukkig is het eerste halfuur best vlot en wordt er over de grote lijn goed geacteerd. De Soska's hebben in ieder geval een poging gedaan om de personages onderscheidend en met diepgang te brengen en proberen de schaal te vergroten gedurende de slotfase, maar de pijnlijke onthulling is dat het allemaal niet zo heel boeiend is.

De derde langspeelfilm van de Belgische regisseur Michaël R. Roskam is evenzeer een misdaaddrama waarin Matthias Schoenaerts en Adèle Exarchopoulos de sterren van de hemel spelen, maar niet kunnen verhullen dat het inhoudelijke verhaal behoorlijk losjes in elkaar steekt. Na enkele minuten ontmoet het koppel elkaar en 10 minuten later duiken ze het bed in, waarna beide personages klaarblijkelijk per scene een IQ aftrek krijgen en steeds dommer worden. De meest onbegrijpelijke, belachelijke keuzes stapelen zich op en toch wordt de relatie op wonderbaarlijke wijze stug doorgezet. Ik zat er in ieder geval vol onbegrip naar te kijken. Wellicht dat Roskam die indruk met me deelde, want de tweede helft is verder een aaneenschakeling van wanhopige ideeën om het scenario (wellicht ter afleiding) te voorzien van diepgang en eigenzinnigheid, maar uiteindelijk vooral een geforceerde indruk achterlaat. Op technisch vlak verder een verzorgde film en de acteerprestaties blijven de hele film lang geloofwaardig, maar ik kon me totaal niet inleven met de naïeve en onbegrijpelijke levenskeuzes van de karakters.

Zomedy dus.

Fido doet me erg denken aan een televisieaflevering van een kinderserie. Een bedreiging waarmee de desbetreffende gemeenschap op erg komische manier mee omgaat. Fido doet me regelmatig de indruk geven dat ik het ooit als kind had moeten zien, maar ik ben blij dat me die onzin uiteindelijk bespaard is gebleven. Goed was het namelijk niet.

Toch kan je maar moeilijk om de status heen die de film gaandeweg heeft verkregen. Misschien dat het in Nederland niet echt is doorgebroken, maar in het buitenland is de film wel een populair onderwerp om met elkaar te bespreken. Dat ik overigens niet heel goed begrijp. Fido is namelijk een erg herkauwd concept dat zonder enige vernieuwing wordt gepresenteerd aan de kijker.

Omdat ik de centrale kern vermoeiend vind, was de humor ook al snel niet te pruimen, maar ik moet zeggen dat de zonnige sfeer evenals de acteerprestaties nog wel voor wonderen weten te zorgen. Ik kon in ieder geval erg waarderen dat de film lomp uit de hoek kwam wanneer het moest, maar verder is het vooral afwachten totdat er iets echt gaafs gebeurt. Daarvoor kan je echter de hele film lang wachten.

Een regisseur als Ben Wheatley stuitert binnen zijn loopbaan allerlei kanten op, maar vrijwel alle toevoegingen vormen een aparte combinatie tussen genres die normaal gesproken nooit samengaan. A Field in England kent zijn pluspunten, zeker de soundtrack (Blanck Mass vormt een uitstekende keuze) is erg sterk. Het acteerwerk is daarnaast niet onaardig en het laatste halfuur loopt over van eigenzinnige scenes, maar verder is het een traag ontluikend verhaal met oninteressante personages die slap in het rond zeveren. Het ontgaat me als kijker volledig hoe je dit als regisseur geïnteresseerd en gefocust kan dirigeren, de discussies die namelijk worden gevoerd zijn werkelijk oersaai. Zo sleepte het eerste uur een beetje voort en wachtte ik af totdat er weer iets noemenswaardigs gebeurde, maar helaas duurde dat elke keer nogal lang. Voor Wheatley is het wederom een uniek werkje, maar ik zie hem toch liever met wat grotere projecten aankomen.