Meningen

Prima zombiefilm.

Waar deze film voorbij geslaagd is, is op viezigheid. De gore is zeker aanwezig en dat heeft de film wel voor een deel gered voor mij. De film schuwt geen brute scenes, en kots ook niet. En dat vond ik erg goed van de film. Maar dan.

Op acteerwerk faalt de film. Skelton speelt een type die we natuurlijk altijd wel zo'n beetje zien. En dan zijn de andere typetjes er ook waarvan je het verhaal eigenlijk wel verder kan raden. De Max zombie was dan wel weer best leuk gedaan, maar had geen echte dreiging.

Film is niet spannend, niks bijzonders en vrij cliche. Leuk dat er wel een goede dosis gore in zit. En dat had deze film echt nodig. Gek dat het maar een 3,4 haalt, ik heb veel slechtere dingen gezien in dit genre.

Goed.

Had deze specifieke titel al voor enige tijd op het oog. Ik had er destijds zoveel vertrouwen in dat ik gewoon de DVD had aangeschaft. Vervolgens bleef het voor enige tijd in mijn kast stof vangen, totdat ik de 144 minuten op een dag eens besloot te kijken. Een meesterwerk was het niet, wel een goede film.

Schlesinger ken ik als regisseur niet bijzonder goed, maar met deze film maakt hij duidelijk dat zijn regievisie toch net wat anders lag dan bij de gemiddelde Amerikaanse regisseur werkzaam in de jaren '70. Ondanks dat de film voor een lange tijd vooral satire blijft, neemt het richting de finale ook een fantasierijke wending. Een wending die het als geheel ook flink vooruit weet te helpen.

Al bij al is de film opvallend gestileerd. Vaak kan er nog wel een extra versnelling in, maar de schaal van de film evenals de excentrieke figuren zorgen ervoor dat het nooit een vermoeiende zit wordt. Bovendien zijn de decoraties erg knap en mag de rol van Sutherland zelfs een dragende factor vormen voor de film. Atherton en Black leunen iets te veel op typeringen, maar doen het ook goed.

De finale is wat de film tekent, waarbij we een hele andere film krijgen die de brug tussen fantasie en realiteit doet decoreren. Het weet erg goed te werken, want het is een mooie balans van confronterende en overweldigende beelden gecombineerd met een donker en onheilspellend randje. De complete draai evenals de schaal van dit gebeuren zorgt ervoor dat de film zichzelf afsluit met een klap.

Al bij al wellicht als volledig geheel niet consistent genoeg om altijd te blijven overtuigen. Zeker de opbouw mist wat peper en zout, maar eenmaal de film echt losbreekt komt het goed van de grond. Het duurde even voordat ik de film zag, maar het was het wachten best waard. Geen spijt van de aankoop, al had Schlesinger nog verder all the way kunnen gaan om echt dat visuele avontuur te creëren.

Het origineel.

De beruchte film uit de jaren 70 die nogal wat kabaal heeft losgemaakt uit het publiek. Het duurde even voordat ik de film zag. Niet omdat ik de film niet kon vinden, vooral omdat ik er eigenlijk niet zoveel zin in had. Het afsluiten van de nieuwe trilogie lag veel dieper in mijn interesses, maar recentelijk toch maar even het origineel opgepikt.

Deze film is ondertussen niet bepaald verontrustend meer, maar dat valt de film of Zarchi nauwelijks kwalijk te nemen. Het is vooral dat we als publiek ondertussen nogal verwend zijn wanneer het op bruut en hard geweld aankomt. Deze film weet op dat vlak niet erg expliciet te zijn, maar niettemin is de toon behoorlijk gemeen en loopt het allemaal akelig lang door.

Het grootste euvel van de film is overduidelijk het acteerwerk. Keaton komt wel sympathiek over, maar cool of intimiderend is het nergens. De film lijkt toch wel een soort switch te willen maken wanneer het op haar aankomt, maar echt werken doet dit niet. De griezels hebben allemaal een eigen persoonlijkheid, maar kunnen ook weinig uithalen om echt onderscheidend te zijn.

Wat de film vooruit weet te helpen is het feit dat het wraakgedeelte goed doorloopt en de verkrachting nog wel impact heeft. Zoals ik eerder aangaf is het vooral de gemene toonzetting van de film die het over de heuvels kan tillen, maar de ondersteunende of bijbehorende attributen die moeten helpen laten de film op de top in de steek. Camerawerk, editing enzovoort hebben geen schijn van kans. Het is de inhoud die wat beter telt, en dat weet het de punten te leveren die het nu vanuit mijn kant heeft.

Aardig.

Netflix heeft volgens mij de stijgende lijn die het ooit had qua producties een beetje opgegeven en bevindt zich dan nu ook op de middelmaat. Foxx lijkt deze lijn wel comfortabel te vinden, want het is niet de eerste keer dat hij in de nieuwste producties van Netflix op komt dagen. Day Shift is voor hem eigenlijk wel op niveau.

De film maakt zeker in de eerste helft een aardig frisse indruk door een redelijke balans te vinden in actie, horror en komedie. De grote dosis humor is zeker geslaagd vanuit de kant van zowel Franco als Foxx. Kon de scherpe dialogen best waarderen. Snoop Dogg wordt vooral grappig omdat het duidelijk is dat die man volledig high is, waardoor zijn grote ogen vooral onbedoeld op de lachspieren werken.

De actiescenes zijn lekker lomp en direct. Het probleem van deze film ligt hem vooral bij het script, die het erg nodig vind om het best gave personage van Foxx een hele achtergrond te geven. Een achtergrond die veel te serieus is om een luchtige film als deze te ondersteunen. Het blijkt zeker in de finale, die vooral irritant is met dat dochtertje erbij, een ontzettende remmer voor deze productie.

Door de serieuze onzin door de leuke onzin te gooien is Day Shift taaier dan je zou hopen, maar dat neemt niet weg dat de film wat vlotte actiescenes telt. Er mag dan niet echt een scene inzitten die ver boven het niveau zit en je echt lang bijblijft, maar het is fijn dat de film best goed verstaat wat vermaak betekent. Van focus lijkt het echter nog nooit gehoord te hebben, en dat is jammer.

Matig.

Hier had zonder twijfel echt 2x zoveel ingezeten. Origineel nog niet gezien, maar ik kan zo al raden dat die beter is dan dit. Ondanks dat Reeves het eigenlijk best overtuigend doet als een wat cliche alien maar toch wel een leuk karakter neerzet.

Smith was wat irritant, Connelly ook wat matig. Verhaal is soms ook wat saai, CGI is ook best matig (voorbeeld de robot met een soort oranje oogstraal). Wat wel origineel was waren de vliegen die zichzelf in tweeën splitsen.

Aan het eind probeert de film spectaculair te zijn maar faalt hier gedeeltelijk in. Ze hadden wel wat meer verwoesting en spanning erin mogen zetten. Had de film wel geholpen. Voor de rest matige SciFi die wel een belangrijke boodschap heeft maar hier niet geheel in slaagt deze over te brengen.

Origineel.

Ja, hij is soms inderdaad best origineel, en ook gelijk de beste Spierig broertjes die ik heb gezien. Jigsaw en Winchester wisten me niet te overtuigen, en deze kon dat wel enigzins. Vooral de visuals waren mooi en een redelijk sterk begin.

Verhaal valt soms wel wat in de cliche en sommige effecten zien er niet ontzettend goed uit. Spannend is hij ook nergens, maar zeker vermakelijk. Veel bekende acteurs die het op hun beurt best goed doen en best sterke scenes hier en daar.

Jammer dat het tweede deel een beetje afzwakt, want het begin was best goed.

Ook weer goed.

Opnieuw een best goede Malick, die ik hierdoor weer een klein stukje hoger heb zitten. Het is duidelijk echt een regisseur die eigen ideeën heeft en daardoor worden de films best origineel zo nu en dan. Nu ik zijn oudste films heb gezien, kan ik ook langzaam beginnen met zijn recentere films.

Alhoewel het in het midden van de film een stukje saaier wordt, en begint te slepen, kent de film een aantal momenten die echt briljant zijn. Het begint al tamelijk apart, en eenmaal op de boerderij krijg je een apart verhaaltje met een soort fantasie-sfeertje eroverheen gegoten.

De setting is ook erg knap. Dat huis staat er geniaal bij. Het veld zelf heeft ook best uitstraling. Alhoewel de sfeer soms iets minder dromerig had gehoeven, is het fantasierijk genoeg in ieder geval. Die soundtrack versterkt dat ook nog even.

Soms weer hele knappe natuurbeelden. Maar het verhaal zelf leek de saaie kant op te gaan. Er gebeurde soms een te lange tijd niks bijzonders waardoor ik me dan toch een klein beetje begin te vervelen. Maar uiteindelijk moest het hoogtepunt dan nog komen.

In 1 van de meest briljante stukken die ik tot dusver heb gezien in film kwam nog voorbij. De sprinkhanenplaag en de opvolgende brand. Overweldigend in beeld gebracht. Een creepy sfeer neemt de fantasie-sfeer weer over en de film begint hier ook daadwerkelijk bijzonder te worden. Moment dat de mensen naar boven kijken terwijl er een enorme plaag sprinkhanen opstijgt is overdonderend.

Dankzij de sterke 15 minuten van dat stuk tilt het de film naar een hoger niveau. Ik ben blij dat Malick hier nog even de remmen los had gegooid, want het leek maar niet te gebeuren de rest van de film. Desondanks een knappe setting en een leuk sfeertje, en enkele prachtige beelden.

Tom Cruise en snelle transportatievoertuigen, een actievolle combinatie die voor de hedendaagse kijker wellicht niet meer uit elkaar te denken valt. Voor Cruise en regisseur Tony Scott betekende Days of Thunder hun tweede samenwerking en dat resulteert in enkele stijlvol geschoten actiescenes, maar ook in de inhoud van een doorweekte krant. Er wordt nogal wat nodeloze heisa buiten het gerace om geplaatst, waar het zijplot met een matig acterende Nicole Kidman hoogtij qua onzinnigheid viert. De film heeft dan ook geregeld de neiging compleet in te kakken wanneer de camera zich niet op de racebaan bevindt, al is de rivaliteit tussen Cruise en Michael Rooker nog wel onderhoudend. De actiescenes worden voorzien van uiterst indrukwekkend stuntwerk, knap gemonteerd geluid en vooral doeltreffend camerawerk, maar Scott weet zich minder raad met het verhaal eromheen. Gedurende de tweede helft werd het voor mij als kijker steeds uitdagender om met de volle aandacht te blijven kijken.

SyFy.

Dead 7 is een SyFy-film die dit keer het 7 Samoerai/7 Cowboys concept jat. Met dit soort films is er altijd wel een bron waar het zijn inspiratie uit trekt, en de grote klassiekers waren in deze film het slachtoffer. Toch moet ik zeggen dat ik me met deze film behoorlijk vermaakt heb, en daarmee een aardige SyFy is.

Het minimale gebruik van CGI en meer focus op het vergieten van bloed bewijzen zichzelf voordelig, en de luchtige opening van de film neemt je meteen mee in het verhaal. Opvallend aan de film is dat het nergens wat tempo verliest, het blijft het flinterdunne verhaaltje ten alle tijden in hoog tempo erdoorheen jassen. Ik kon het voor het vermaak wel waarderen.

Visueel een beperkte film. De gore wordt duidelijk geanimeerd, maar het gaat er wel bloederig aan toe gelukkig. Daar trekt de film voordeel uit. De locatie is ook aardig ingericht, al wordt het allemaal te duidelijk klein gehouden. De actiescenes zijn ook nooit echt gaaf en de passie voor horror is ver te zoeken. Het is vooral gericht op entertainment, maar dat houdt niet altijd stand.

Acteerwerk is ook best matig te noemen. Er zitten enkele personages tussen die leuk zijn, maar te veel die dat niet zijn. Het is duidelijk dat een hoop namen waarschijnlijk aan de wal geraakte acteurs of actrices zijn, want er lopen er nogal wat verloren bij. De zombies missen ook wat groezeligheid, en hebben vooral betere schmink nodig.

De finale vermaakt wel erg lekker en omdat de film geen bloederigheid van de kijker schuwt bewijst het zich meteen anders. Voor SyFy-standaarden is dit zonder twijfel een goede film waar ik me mee heb vermaakt, maar kwalitatief mist het nog steeds een hoop punten. Echt eng is het helaas niet, en doet hard zijn best leuke personages te bedenken maar dit komt er niet echt uit. Vermakelijk.

Oei.

Deze film keek ik enkel en alleen voor een evenement waaraan ik meedoe, zelf had ik deze film waarschijnlijk niet opgezet, laat staan dat ik er ooit van gehoord had. The Dead and the Damned is zo'n ultragoedkope film die waarschijnlijk zo moeilijk was om te promoten dat ze het maar gratis op een YouTube-kanaal hebben geplant.

Het is ook niet zo moeilijk om te zien waarom een film als deze flopt. De opening waarin een massale schietpartij het beeld opvult is waarschijnlijk het beste dat je zult zien. Het valt snel op dat deze film het zelfs niet voor elkaar krijgt om gebruik te maken van zijn eigen cowboystadje, en de bossen daarnaast ook oerlelijk in beeld brengt. Vreselijk, doet pijn aan mijn ogen.

Acteerwerk is zwak en de types die hier rondlopen horen eigenlijk niet in hun rollen thuis. Iedereen mist de charme compleet. Verder doet de film een poging om meerdere horrorconcepten met elkaar te verbinden, zoals zombies maar ook een zoektocht naar een gezochte crimineel. Ik kan veilig zeggen dat de film niets kan met beide uitkomsten.

Zwakke effecten zorgen voor een belachelijke uitstraling en de actie is erg slecht geschoten. Dit zijn films waar je niets mee kan. Goedkope bende die duidelijk belabberd geregisseerd is als je er een enkele seconde naar kijkt. Ik kon de soms vermakelijke schietpartijen nog wel waarderen, dat zijn ook gelijk al mijn complimenten. Ook duidelijk hoe wanhopig de film is soms, aangezien veel dames uit de kleren gaan. Blijkbaar konden ze het zelf niet meer aanzien, en besloten daarom maar gewoon wat eyecandy erin te gooien.

Plank misgeslagen

Begint erg leuk met een paar basic knotsgekke karakters (Virgin, Nerd, hoer en pestkop) en bouwt zichzelf erg geestig op. Zoals dat ze een wapen uitkiezen gevolgd door een paarshots van wat ze gekozen hebben, dit kan ik altijd wel waarderen.

Christopher Lloyd en Devon Bostick waren de acteurs waar ik de film eigenlijk voor opzette, maar ze doen het hier niet echt geweldig. Ook niet echt een film voor Bostick.

Helaas is dit een film waar je wel een grote dosis gore bij nodig hebt, en dat is hier niet. Meer een paar erg goedkope special effects. Hadden ze meer uit moeten halen. Kan door het budget zijn, maar aangezien de cast had dat mis ook niet zo'n probleem kunnen zijn.

Had veel meer kunnen zijn, maar dat is het niet geworden. Magere 4,5/10*

Matig.

Dead Birds is leuk tijdens de eerste 10 minuten, en toen ik die zag verbaasde ik me even over de kijkwijzer. De 12+ is wel een gewaagde keuze want het bloed vloeit op een behoorlijke manier tijdens de opening. Veel gore en behoorlijk wat bloed op de muren. Daarna daalt de film weer, en transformeert in een redelijk vage en surrealistische boel.

Helaas is dat niet bepaald voordelig aan het eindresultaat, want ik vond het hierdoor vooral een vermoeiende film. Eentje waar je na een tijdje bijna niet meer doorheen komt. Opvallend aan de film is dat het na een bloederige slachtpartij in helder daglicht overgaat in een donker belichte creaturenfilm. Dat zou logisch zijn als je de monsters in het donker wilt houden, maar je kan het eerste monster al snel zien in helder daglicht, dus dan heeft het niet veel zin meer.

De spanning binnen deze film is ver te zoeken, je moet het vooral met de redelijk sterke belichting doen. Cinematografisch is de film wel in orde, het is alleen niet vooruit te branden. Bekende acteurs, maar geen enkele weet een goed personage neer te zetten. Saaie verschijningen in het pikkedonker, al snel begin je als kijker te gapen.

Het blijft allemaal maar wat voort kabbelen totdat de koek op is. De monsters komen uiteindelijk niet al te best in beeld, maar ook de moorden missen de grafische meerwaarde die de eerste 10 minuten wel hadden. Na een tijdje zat ik de film simpelweg in pure verveling uit. Het bouwt erg op sfeer en spanning maar kan het nagenoeg nooit waarmaken, en vervalt voornamelijk in saaiheid.

Het had potentie, zeker na de eerste 10 minuten, maar de munitie is na een tijdje op en dan kijk je tegen een nogal rommelige film aan met veel horror maar weinig effectiviteit. Na een tijdje is deze film maar een moeizame zit, en gaat de nog redelijk interessante opzet van de eerste helft verloren. Altijd zonde, maar ach, het moet je ding maar zijn. Wel leuk om nog wat bekende horrorplaatjes in deze film te zien.

Spookfilm met niet alleen een laag budget, maar ook een laag niveau van talent. Dit soort films komen op de dag van vandaag steeds vaker uit. Filmmakers die graag een film willen maken en uit wanhoop maar snel iets in elkaar zetten. Dit keer alleen van een regisseur die al een stuk of 6 projecten heeft gemaakt voordat Dead Bride uitkwam. De film is hier en daar wel sfeervol en het acteerwerk is voor de verandering niet bijzonder bedroevend, verder mist het eigenlijk alles. Structureel leeg, een onsamenhangend verloop en een te wisselend tempo. Daarnaast wordt alles ook bijzonder zwaar gebracht, blijkbaar is het volslagen achterlijke concept iets dat we als kijker maar al te serieus moeten nemen.

Toegegeven, in vergelijking met een hoop andere rommel binnen hetzelfde genre valt Dead Bride nog mee, maar niettemin blijft het prul.

Geinig.

Dead by Midnight vormt een ideaal voorbeeld van een verzameling aan regisseurs die echt graag willen. Op deze manier wordt er van alles bijgehaald om de film grappiger, griezeliger en creatiever te laten zijn, waardoor menig liefhebber sneller geneigd is de goedkope inslagen een beetje voor lief te nemen.

Dead by Midnight (3,5*). Dit is niet de officiële naam van dit overkoepelende segment, maar een verzamelbegrip voor de reclamespotjes en de presentatrice zelf. Het is allemaal op een komische wijze best smakelijk te noemen, met oprecht grappige stukjes zoals Murderol, Bag of Dicks Delivery en Cassie. De voortdurende drang om de vierde muur te doorbreken levert daarnaast de nodige interesse op en de makers zorgen voor een mate van onvoorspelbaarheid, wat de hele film een stuk genietbaarder maakt.

Hellevangelist (2,0*). Het eerste echte verhaaltje is spijtig genoeg een teleurstelling. Dit segment vormt een typisch voorbeeld van een idee met te weinig aangeplakte minuten. Regisseuse Hannah Fierman lijkt er alles redelijk met de haren bijgesleept te hebben en maakt daarmee een onafgemaakte, gehaaste indruk. Tussendoor wel een visueel knap bedachte film, maar daarmee is alles wel gezegd.

Jasper (3,0*). Creatief als je het gebrekkige budget in acht neemt. Regisseur Torey Haas toert het komische pad op door een tekenfiguurtje te presenteren als boosdoener. Het levert voldoende gekkigheid en tempo op, waarmee het middelmatige acteerwerk is vergeven. Het personage van Jasper ziet er verder wel erg lelijk uit, maar de cartooneske benadering levert ook binnen dat vlak enige verzachting op.

Clean Ur Room (3,0*). Vlot gedirigeerd en met een hoge snelheid gebracht. Het acteerwerk en de visuele presentatie zijn prima; de uiteindelijke ontknoping is echter wat flauw. Regisseuse Anissa Matlock kampt met wat continuïteitsfouten, waardoor het grapje niet echt werkt maar de aanloop vermakelijk genoeg is.

Heroes of Time (2,5*). De eerste paar minuten van dit avontuurlijke segment zijn erg geestig, waarin regisseur Eric Davis een oprecht sterke poging doet om film over te laten lopen in game. Eenmaal het verhaal zelf van gang is gegaan, valt het op dat de makers met te weinig middelen op iets te veel mikken. De effecten zien er bijvoorbeeld slecht uit en de afloop is niet bepaald bevredigend, maar vermakelijk is het wel.

Gutcruncher (1,5*). Het enige hoofdstuk dat echt onder brolwerk valt, met een veel te eenvoudige benadering en lelijke opmaakeffecten. Regisseur Jay Holloway dirigeert een segment dat in de essentie echt nergens over gaat, met een concept dat je met twee zinnen kunt omschrijven. Als je dit gebeuren aanschouwt, vraag je je als kijker toch serieus af of de makers wel passie hebben voor hun vak.

Bij elkaar komt dat uit op een 2,58* gemiddeld, afgerond naar beneden. Ondanks dat het eindgemiddelde niet bepaald kan worden gezien als een hoog cijfer, valt het toch op dat deze anthologiefilm buitengewoon lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Dat terwijl er best wel de nodige humor en creativiteit in vermengd zit, dus ik raadpleeg alle geïnteresseerde liefhebbers om het toch een kans te geven.

Matig.

Wat deze film doet, is al eens eerder en beter gedaan. Dit vond ik eigenlijk nergens bijzonder en op de helft zat ik tegen mijn eigen slaap te vechten. Zo saai was deze thriller dus, en hij begon nog best sfeervol, toegegeven.

Het begin was dus goed. De warme beelden van de bijna stille oceaan brengen iets unieks. Je krijgt zelf een beetje het gevoel lekker onder de zon te liggen. Goede keuze ook om geen soundtrack hierbij te gebruiken, zodat het warme sfeertje eigenlijk nog extra versterkt wordt.

Maar nadat Zane de boot heeft overgenomen begint de film langzaam in te storten. Zane doet het nog het beste en weet wel enkele grappige grollen met zijn karakter mee te brengen. Al komt hij alles behalve dominant over. De film is nergens echt intens meer, en de ellendige hoeveelheid close-ups van Kidman begonnen ook te vervelen.

Kidman en Neill vond ik overigens niet heel bijzonder acteren. Vooral Neill zelf viel me tegen, maar ook vooral omdat het deel waar hij in beland te weinig materiaal bevat om spannend te zijn, zeg maar gewoon saai. De boot tussen Kidman / Zane was een stukje leuker, maar ook vrij saai.

De film was dus gewoon saai, voorspelbaar en bied weinig wat andere films niet beiden. Het enige wat de film nog een beetje rechtop laat staan zijn Zane en de warme oceaansfeer. De slordigheid van de film mag er trouwens ook wel zijn soms, de storm met hoge golven leek al binnen 30 seconden voorbij te zijn bijvoorbeeld.

Valt nog mee.

Deze kwam toevallig voorbij als tussendoortje op Film1. Eens in de zoveel tijd kan een "slechte" horror geen kwaad. En als ze nog blijken mee te vallen is natuurlijk kan dat nog minder kwaad. Ik was al redelijk benieuwd na enkele vergelijkingen te zien met From Dusk till Dawn .

Ik snap die vergelijkingen volledig, maar in de buurt komen deed de film niet. Want waar FDTD vooral lol had in het hele concept, pakt deze film het allemaal serieus aan. Te serieus. Zeker als je komt opdraven met een verhaaltje zoals dit.

Dat is ook meteen het pijnpunt van de film. Het neemt zichzelf allemaal te serieus. Dit soort filmpjes kunnen juist wel wat lompe fun gebruiken, al was het dan wellicht letterlijk een moderne kopie geweest van FDTD. Desondanks kan deze film zeker komische noten gebruiken.

Acteerwerk is heel degelijk. Niemand springt er echt uit en de film kent geen memorabele karakters. Het duurt ook wel eventjes voordat de horror uitbarst in de club, dat daarna ook redelijk snel voorbij is. Maar de aanloop is niet perse saai, al blijft de horror nog op de achtergrond.

Visueel redelijk. De club is vooral sfeervol ingericht en je kan er wel redelijk wat meedoen. Voor de rest een redelijk somber sfeertje en een aantal prima camerabewegingen. Het vermaakt vooral. Ondanks het compleet stompzinnige uitgangspunt natuurlijk.

Eenmaal de horror echt begint mist het wel wat pit. Er vloeit redelijk wat bloed, maar in het algemeen blijft het toch wat tam en lijkt het alsof de film het niet helemaal aandurft om alle remmen los te laten. Dat is wel jammer, want deze film had best kunnen lukken.

Vermakelijke onzin die af en toe gewoon een duwtje nodig had. Het neemt zichzelf iets te serieus, en daarvoor is het verhaal gewoon te stompzinnig en lomp.

Best slap.

Eerste aanraking met regisseur Jarmusch. Maar of het veel indruk achterlaat, nou niet bepaald nee. Alhoewel hij duidelijk wel een eigen visie heeft op films, werkt het bij deze zomedy pakweg al snel niet zo goed meer. En dus zeker geen 103 minuten.

Erg grote cast, maar slechts enkele maken nog een beetje indruk. Wellicht alleen Driver, Murray en Jones. Vooral Murray eigenlijk omdat hij wel droog acteert. Zo is hij wel in zijn betere rollen, want in wat drukkere rollen maakt hij meestal wat minder indruk.

Het probleem in deze film is vooral dat de droge sfeer die eroverheen hangt al na 30 minuten uitgewerkt is. Een paar keer is het nog wel grappig, gecombineerd met wat scherpe dialogen maken de film nog wel kijkbaar, maar het is toch wat slap daarna.

Vooral de rol van Swinton is wel echt vreselijk, wellicht zelfs de slechtste rol die ik haar ooit heb zien spelen. Nog een paar andere rare keuzes van de regie, wat ik vooral interessantdoenerij vind. Vooral het bloed vervangen door zwarte stoom bij de zombies was eigenlijk gewoon een rare keuze.

Er vloeit voor de rest weinig bloed en het kent weinig memorabele momenten. Grappen buiten enkele scherpe dialogen van Murray slaan de plank mis en vallen in herhaling. Heel grappig zijn die typetjes na een tijdje ook niet meer bepaald.

Wat ik al helemaal een misser vind, was de ik heb het script gelezen richting het einde. Ik vond dat al helemaal interessantdoenerij. Zal vast wel iets zijn wat Jarmusch doet, maar het voegt werkelijk zo weinig toe dat het alleen maar tot irritatie weet te leiden.

Een wat slappe film die vooral gore en goede humor mist. Het kent scherpe dialogen en het politieduo doet het goed, en dan heb je het meeste wel gehad. Meestal werken deze films absorberend, alleen niet in zombiefilms helaas.

Lachen.

Qua horror moet je dit eigenlijk met een korreltje zout nemen, want dit voelde meer aan als een soort parodie op de horrorfilms. Hiermee blijft de horror zelf eigenlijk vrij beperkt maar moest ik toch een aantal keer wel goed lachen.

Het begint erbij dat het buiten een aantal schrikmomenten nergens spannend is, en dat lijken de makers dus ook niet echt te willen. Acteerwerk is heel degelijk, humor is vaak wel pakkend. Hier en daar is het wel wat flauw, en gingen ze te lang door met een grap.

Ik heb me best vermaakt hiermee, vind ik dit geslaagd. Voor mij is dit echt een voorbeeld hoe parodieën dus wel moeten en dat er niet overal van de onzinnige chaos karakters in gegooid hoeven te worden. Alle clichés worden hier op de hak genomen, en dat maakt het zo leuk.

Geslaagd, een van de leukere horrorfilms die ik dus totver heb gezien.

Plat op z'n bek.

Een horrorfilm met een dergelijke poster of titel wekt natuurlijk niet de indruk op dat het maar enige kwaliteit zal uitstralen. Daarom was ik best positief verrast dat het allemaal qua techniek wel lijkt te kloppen. Er zitten dus weliswaar nog wat centjes in de film verstopt, maar Spieler werkt zichzelf verder tegen de grens aan.

De grens die klaarblijkelijk op het gemiddelde cijfer van een 2,0 of een 3,0 ligt, want erg sterk is dit gebeuren beslist niet. Een grote fout is vooral dat het allemaal erg donker is belicht. We zien soms bijna geen hand voor ogen, maar ik betwijfel of het materiaal dat zich achter die duisternis bevindt interessanter is dan de kleur zwart. Veel van de film bestaat namelijk vooral uit dialoog en monoloog.

Acteerwerk is niet sterk genoeg om een film als deze in de lucht te houden en de spanning zelf ontbreekt volledig. Als je op wat horroractie hoopt is dit absoluut niet de film waar je je toevlucht kunt gaan zoeken. Wel kan je hier gerust in slaap vallen, want je zal niets zien en vooral rustig stemgeluid horen voor een ruim uur lang. Het blijven toch wel merkwaardige keuzes vanuit de regie.

Omdat het soms technisch nog redelijk is zal ik de film geen genadeklap geven, maar voor een verloop dat enkel 72 minuten telt is dit een serieuze domper. We zien bijna niets van de horror, en wat we wel te zien krijgen zijn vooral langzaam en traag acterende acteurs in een setting die ons te weinig laat zien van het genre zelf. Verhaal zelf is overigens ook weinig intelligent, dus de film laat vooral vraagtekens achter nadat deze is afgesloten.

De visuele kwaliteit van Dead in the Water laat zien dat een regisseur als Sheldon Wilson, ondanks de budgettaire beperkingen, wel degelijk vooruitgang heeft geboekt als regisseur. Wanneer hij zich concentreert op puur genrewerk zijn z'n films prima uit te kijken, al houdt dit specifieke geheel zich net wat te veel bezig met de relatieontwikkeling. In een film waar een vissersboot al na 3 minuten onder vuur wordt genomen is dat niet erg handig gekozen, ondanks dat het acteerwerk van de dames zeker niet onverdienstelijk is. Waar ik me als kijker aan stoorde was de bijzonder lange aanloop die zich toewerkt naar teleurstellende sciencefictiontaferelen, vooral als deze de dreiging van de oceaan/het onbekende niet echt op zijn schouders kan nemen. De cinematografie oogt verzorgd, de filters zijn professioneel en de sfeerzetting mag er best wezen, maar eenmaal het volledige concept uit de doeken wordt gedaan laat dit een ietwat ondoordachte en vooral kleinschalige indruk achter.

Zwak.

Ik zag de recensies staan en wist dat ik met geen hoogvlieger te maken zal krijgen. En nu snap ik een hoop slechte recensies.

Het verhaal was veelbelovend. Een wraak film, en dan staat er ook nog horror bij. Dus heb ik hem maar aangezet. Het camerawerk is dik in orde en de effecten ook wel. Trejo is Trejo, en de rest is ook niet ongelooflijk.

Het lag hem hier toch meer aan het verhaal. Het leek of de film in herhaling stond. elke scenes met veel kogels, en en zeer onsympathieke slechterik. Was ook saai hoe ze steeds hetzelfde afgemaakt werden.

Kortom, dit was niet zo goed. Maar vermaak is wel ok.

Klassieke omnibusfilm met een erg leuk concept die de afgezonderde segmenten op overtuigende wijze met elkaar weet te verbinden. De manier waarop het verhaal uiteindelijk in elkaar steekt, is echter veel indrukwekkender dan de afzonderlijke verhaaltjes van alle hoofdpersonages. Wat gedoe met toekomstangst, behekste spiegels, buikspreekpoppen en geheime kamertjes, erg boeiend of sfeervol uitgewerkt is het allemaal eigenlijk niet. Specifiek het narratief rondom het golfspelletje is zelfs erg flauw, waarbij een hoop van de humor vooral een ineffectieve impact nalaat. Gelukkig wordt er over de grote lijn enthousiast en keurig geacteerd, zorgen de makers voor genoeg inhoudelijke variatie en kent Dead of Night een gezond tempo. De laatste 10 minuten zitten bijzonder indrukwekkend en modern in elkaar, waarvoor veel bonuspunten.

Apart.

The Dead Ones is een aardig verwarrende film die waarschijnlijk maar voor een heel beperkt publiek geschikt is. Je moet van vaagheid houden om deze film te waarderen, want in principe geeft het op geen enkele vraag antwoord. Er wordt van je verwacht dat je vaak meedenkt met de film, en dat is niet voor iedereen weggelegd. Uiteraard.

Toch moet ik toegeven dat deze film het wel heel bond maakt. Er moet wel een lijn zijn voor de kijkers, anders bestaat je film enkel en alleen uit verwarring. Deze film heeft ergens die lijn wel, maar vind zichzelf net wat te interessant om deze duidelijker te maken aan de kijker. Ik vind het wat slap en makkelijk om gewoon letterlijk al het denkwerk aan de kijker over te laten.

Niettemin valt het de film het lef niet te ontkennen. Ondanks dat de film zich nooit op buitensporig en bloederig geweld focust is het net wat gemener dan zijn soortgenoten en durft net wat verder te gaan. In principe staat er dan ook een schoolschietpartij centraal en deze wordt soms op indringende wijze gepresenteerd aan de kijker. Ik respecteer het wel.

Het acteerwerk valt moeilijk te beoordelen aangezien de personages een beetje verloren gaan in de chaos en verwarring van de film, verder zit er na een tijd wel een lekkere flow in, zeker tijdens de tweede helft. De eerste helft is vooral opbouwend, maar zonder een houvast is het als kijker net wat te moeilijk om je te interesseren in deze film.

Oorspronkelijk had deze film een 2,5* van me gekregen, maar het visuele aspect tijdens de tweede helft van de film gecombineerd met een lekker korte speelduur geven net dat laatste duwtje die de film nodig heeft. The Dead Ones behoort tot een redelijk unieke soort film, en dat is een compliment, maar ze proberen tevens te hard om het uniek te maken, en dat heeft op z'n beurt een te afremmend effect helaas.

Tegenvaller.

Kreeg een aantal van de scenes in deze film mee in mijn schooltijden, maar het was nooit bij me opgekomen dat ik ook de hele film maar eens op moest zetten. Recentelijk kreeg ik een exemplaar van deze film in mijn handen en heb toen toch maar doorgezet. Helaas concludeer ik wel dat wat ik er al van kende meteen de beste stukken van de film vormen.

Veel van de charme die Dead Poets Society uitademt komt van de rol van Williams. Als acteur heb ik hem regelmatig hoog zitten, maar ik denk dat iedereen wel kan bedenken dat er rollen van hem zijn waar hij wat minder in past. In Dead Poets Society laat hij zich weer van een serieuzere kant zijn, iets kwetsbaarder. Dat zijn ook meteen precies de rollen die mij aan boord weten te krijgen.

De jongens zelf vond ik namelijk allemaal maar suffe personages. Weir weet wel iedereen een redelijk eigen karakter te geven, maar er zijn zoveel jongens dat de meeste problemen die ze gaandeweg ervaren eerder langs me heen gaan dan me in mijn hart weten te raken. Voor mij kwam het niet veel verder dan af en toe "Hey, dat is een bekende acteur" te denken.

De film kent, toegegeven, meerdere verrassingen die het als geheel wat beter maken, verder liggen dit soort posh omgevingen me niet zo en kakt de interesse die ik had voor de film gedurende de speeches van Williams meteen weer in wanneer het op de scenes met de jongens zelf aankomt. Dead Poets Society is voor mij niet veel meer dan een redelijk klassiek geregisseerde film met een stel vervelende hoofdpersonages. Soms erg vermoeiend om doorheen te zitten.

Goede herziening.

Ik wilde deze film weer gaan herzien nadat ik Aquaman van James Wan zag. Beide films kregen voorheen 3,0* van mij, maar ik wilde er toch echt even zeker van zijn dat Aquaman de minste film tot nu toe van Wan was. En daar kan ik nu zeker over zijn, Wan past gewoon beter bij horror.

Alhoewel Aquaman en Dead Silence moeilijk met elkaar te vergelijken zijn is Dead Silence gewoon een goede toevoeging aan het genre. Eén van zijn eerste horrorfilms, maar ook in 2007 bewees Wan al het genre onder de knie te hebben. Mijn vorige bericht, waarin ik Dead Silence beschreef als minste Wan, neem ik daarom ook volmondig terug. Maar al mijn berichten uit 2018 staan vol met stukjes die ik snel terugneem.

Deze film is wellicht niet zo "eng" als zijn latere spookhuishorrorfilms, maar het voldoet aan de nodige dosis spanning. Wan is dol op schrikmomenten en een spooky sfeer, en dat breekt al vroeg in Dead Silence door. De film is griezelig gedecoreerd en versierd. Een echte wandeling in een spookhuis. Ik hou er wel van.

De effecten en cinematografie zijn erg in orde. Regelmatig wordt er ook wat leuks uitgespookt (pun intended) met geluid en andere editing. De spanningsopbouw is niet het beste element in deze film, en de pay-offs zijn ook wat onzeker, waardoor de film nooit zenuwslopend is. Toch is er vooral veel horror te bekennen wat het een beetje goed maakt.

Het blijft echter de look van de film die het doet. Het ziet er allemaal zo goed uit, veel en veel beter dan in vergelijkbare horrorfilms. Zo zie je maar dat budget echt wel ondersteunend kan zijn in horrorfilms. Het duurt daarnaast ook niet lang waardoor het ideaal is voor een rondje snel griezelen in de avonduren. Wan heeft engere films gemaakt, maar dit was een aardige sollicitatie naar zijn bekende universum.

Niet zo best.

Niettemin mag het gezegd worden dat het leuk is om men een filmadaptatie te zien maken van een populair videospel. Ik heb Dead Space nooit zelf gespeeld, maar de geluiden rondom het spel zeggen in principe genoeg voor een nominatie op de radar. Dat er ooit nog een bredere adaptatie zal komen met een grootschalig budget zou me niet onredelijk lijken. Voor nu moeten de liefhebbers het doen met een animatiefilm.

Ik heb weleens een playthrough gezien van het spel, daar heeft deze film eigenlijk op atmosferisch vlak niet veel van weg. Ietwat krakkemikkige animatie die veel van de spanning overboord gooit en daarvoor wat gore terugzet. Ik snap de redenatie eigenlijk wel, het is moeilijk om een gevoel van angst op te roepen met de uiteindelijke stilering en animatiestijl. Het oogt kaal en afstandelijk. Personages zijn daarnaast oninteressant en zelfs vervelend, maar veel ervan dient (gelukkig) vooral als slachtvee van een helaas weinig variërende vijand.

Het is allemaal wel vermakelijk gelukkig en met een definitieve speelduur van enkel 74 minuten is het ook zo voorbij. Ik kan niet zeggen dat het taai was om doorheen te komen, maar als we het moeten beoordelen op een kwalitatief niveau zal Dead Space: Downfall maar weinig punten scoren.

Meevaller.

Een actie/sciencefictionfilm met vooral recyclede en afgedankte acteurs zoals White en Fahey. Het doet de verwachtingen vooraf niet bepaald hoog oplopen, en daarnaast blijkt de film ook nog eens een original te zijn van Tubi. Vrijwel alles leek te wijzen richting een film die maar van matige kwaliteit is.

Begrijp me niet verkeerd, Dead Zone is absoluut geen sterke film, maar het was wel een heel stuk beter dan ik vooraf ooit zou kunnen denken. Het curriculum vitae van Braxtan belooft weinig goeds, maar zo te zien heeft hij zijn talenten wat meer aangezet om deze film compleet te maken. Zo worden er heel wat kleurtjes in vermengd en is de algemene look best aardig te noemen.

Daarnaast ook ingevuld met genoeg actie, gadgets en knokpartijen om het wat vooruit te helpen. Qua horror is de beleving niet al te speciaal. Een soort variant op zombies waarin tussendoor een monster loopt. We hebben het vast eerder gezien en het monster evenals de zombies worden wat saai ingericht. Van echte spanning of adrenaline is evenmin sprake, op dat vlak voelt de film wel redelijk afgestorven aan.

Film brengt het zich er met de cast en look iets te makkelijk vanaf, want het had veel meer kunnen zijn. Wat vooral ontbreekt is echt intern leven, want de energie binnen de film wil nauwelijks lopen. Dead Zone komt eerlijk gezegd best een eind, want het ziet er niet slecht uit en technisch hebben we ze dramatischer gezien, maar Braxtan heeft nog veel te leren mocht zijn volgende project het nog hoger willen gooien.

King & Cronenberg.

Een duo dat ik op het eerste gezicht niet zag aankomen, maar Cronenberg heeft veel verschillende dingen gedaan in zijn carrière. Veel van die films heb ik nog niet gezien, ik heb nog weinig ontdekt van de heer Cronenberg, maar tot dusver maakt hij een beperkte indruk. Ook deze film liet me wat onbevredigd achter.

Het voelt erg aan als boekvertelling, daarin kan ik me bij enkele andere recensies voegen, maar toch lijkt de film niet elke kans te benutten. Voor een boek met meer dan 500 pagina's lijkt het me dat ze hier wat onderwerpen hebben achtergelaten. Nu hoeft de film zich niet veel complexer te maken, dat is onnodig, maar ik had wel graag een wat langere introductie willen zien van de gave van Walken.

Visueel wat aardige beelden, ondanks dat ik de rest wel erg kaal in beeld gebracht vond. Saai cameragebruik en in het algemeen oninteressante regie. Cronenberg werd waarschijnlijk in een hoekje gedrukt met deze film, want ondanks dat ik geen fan ben weet ik wel dat de man over wat creativiteit beschikt. Daar lijkt hij in deze film niet aan toe gekomen te zijn.

Leuk concept wel verder, bij vlagen sterk uitgewerkt, maar ik had liever nog meer willen zien. Niet te veel buiten de boeg, dan zou de film onnodig cheesy zijn, maar wel meer dan het huidige resultaat. Veel van de castleden acteren matig, enkel Walken weet zich staande te houden. Ook zijn de dialogen matig te noemen. Ik kon mezelf niet weerhouden om op de klok te kijken tijdens bijvoorbeeld conversaties, en de oninteressante vormgevingen van de setpieces zijn ook nadelig.

Het is geen slechte film, met wat goede ideeën en een verhaal dat compleet is, maar de film kon me gewoon niet meekrijgen. Het acteerwerk en wat energiekere regie ontbreken. Dat concept waarin Walken in de toekomst kan kijken moet de kans bieden dat veel creativiteit op het visuele vlak, maar dat deed Cronenberg dan weer niet. The Dead Zone was leuk om een keer gezien te hebben, maar ik hoef de film niet nog een keer te zien.

Atmosferisch en goed geacteerd, maar dit laatste project vanuit regisseur John Huston maakt een nogal vermoeiende en lang uitgesponnen indruk. Vooral omdat het toch oogt als een verhaal dat zover mogelijk is opgerekt om zoveel mogelijk dramatische situaties in te plannen. Nu zijn alle acteurs capabel genoeg om die naar behoren af te leveren, maar na de helft van de film kwam ik er als kijker achter dat het me werkelijk niets deed. Geregeld werd de indruk van pure aanstellerij aangewakkerd en dat maakt het moeilijk om jezelf in het verhaal te plaatsen. Ik mis de druk, intensiteit en filmische inleving om dit volop te waarderen, wat een moeilijke kijkervaring realiseert.

Het vloekt.

Daarmee bedoel ik dat de thema's in de film elkaar nooit helemaal lekker combineren. Begrijp me niet verkeerd, het is mogelijk, maar deze film pakt het verkeerd aan. De overgangen van drama naar horror gaan nooit helemaal lekker en het past gewoon niet zo goed.

Wel is het verrassend gedurfd voor een Amerikaanse film, maar het is dan ook niet gelijk de eerste beste film die je in de bioscoop zal gaan aanschouwen. Alhoewel de opzet wel redelijk toegankelijk is, het komt nergens in ieder geval in de buurt van de arthouse-film.

Acteerwerk is ok. Niemand maakt heel veel indruk, maar het komt er in het algemeen wel vlot uit. De karakters zijn wel wat standaard geschreven. De losers, waarvan er eentje nog wel een goed hart heeft, en natuurlijk de andere die weer doorslaat.

Het verhaal is wel apart en bij vlagen tamelijk ziek. Maar het is voornamelijk het onderwerp dat ziek is, want de uitwerking is nog wel redelijk braaf. Er zit wel wat nudity in, dat soms expliciet is, maar nooit komt het maar een beetje in de buurt van erotiek. Ook wel goed, want deze films moeten nu niet bepaald op erotiek scoren.

De horror in de film sluit niet lekker aan op de high-school. De overgangen zijn vaak net wat te plots en de drama die een beetje de link moet zijn boeit nooit helemaal. Bovendien zitten er net wat te veel goedkope jumpscares (dromen dan) in en weet het verhaal nooit optimaal te boeien.

Gedurfd, dat zeker wel. Maar erg verontrustend vond ik het ook weer niet. Je krijgt simpelweg nooit bepaald medelijden met de zombie, maar ook niet met de karakters buiten de zombie om. Het meeste meelij kreeg ik dan voor die hond.

Een ietwat saaie film dan nooit helemaal lekker loskomt en nooit helemaal lekker aansluit op het andere genre. Het is wat nieuws, dat wel, maar de uitwerking laat wat te veel kansen over. Nog wel extra punten voor de sfeervolle locatie en bij vlagen gave horror. Maar dan bedoel ik vooral de ontploffing van de jongen op het toilet.