Dead by Midnight (Y2Kill) (2022)

Geinig.

Dead by Midnight vormt een ideaal voorbeeld van een verzameling aan regisseurs die echt graag willen. Op deze manier wordt er van alles bijgehaald om de film grappiger, griezeliger en creatiever te laten zijn, waardoor menig liefhebber sneller geneigd is de goedkope inslagen een beetje voor lief te nemen.

Dead by Midnight (3,5*). Dit is niet de officiële naam van dit overkoepelende segment, maar een verzamelbegrip voor de reclamespotjes en de presentatrice zelf. Het is allemaal op een komische wijze best smakelijk te noemen, met oprecht grappige stukjes zoals Murderol, Bag of Dicks Delivery en Cassie. De voortdurende drang om de vierde muur te doorbreken levert daarnaast de nodige interesse op en de makers zorgen voor een mate van onvoorspelbaarheid, wat de hele film een stuk genietbaarder maakt.

Hellevangelist (2,0*). Het eerste echte verhaaltje is spijtig genoeg een teleurstelling. Dit segment vormt een typisch voorbeeld van een idee met te weinig aangeplakte minuten. Regisseuse Hannah Fierman lijkt er alles redelijk met de haren bijgesleept te hebben en maakt daarmee een onafgemaakte, gehaaste indruk. Tussendoor wel een visueel knap bedachte film, maar daarmee is alles wel gezegd.

Jasper (3,0*). Creatief als je het gebrekkige budget in acht neemt. Regisseur Torey Haas toert het komische pad op door een tekenfiguurtje te presenteren als boosdoener. Het levert voldoende gekkigheid en tempo op, waarmee het middelmatige acteerwerk is vergeven. Het personage van Jasper ziet er verder wel erg lelijk uit, maar de cartooneske benadering levert ook binnen dat vlak enige verzachting op.

Clean Ur Room (3,0*). Vlot gedirigeerd en met een hoge snelheid gebracht. Het acteerwerk en de visuele presentatie zijn prima; de uiteindelijke ontknoping is echter wat flauw. Regisseuse Anissa Matlock kampt met wat continuïteitsfouten, waardoor het grapje niet echt werkt maar de aanloop vermakelijk genoeg is.

Heroes of Time (2,5*). De eerste paar minuten van dit avontuurlijke segment zijn erg geestig, waarin regisseur Eric Davis een oprecht sterke poging doet om film over te laten lopen in game. Eenmaal het verhaal zelf van gang is gegaan, valt het op dat de makers met te weinig middelen op iets te veel mikken. De effecten zien er bijvoorbeeld slecht uit en de afloop is niet bepaald bevredigend, maar vermakelijk is het wel.

Gutcruncher (1,5*). Het enige hoofdstuk dat echt onder brolwerk valt, met een veel te eenvoudige benadering en lelijke opmaakeffecten. Regisseur Jay Holloway dirigeert een segment dat in de essentie echt nergens over gaat, met een concept dat je met twee zinnen kunt omschrijven. Als je dit gebeuren aanschouwt, vraag je je als kijker toch serieus af of de makers wel passie hebben voor hun vak.

Bij elkaar komt dat uit op een 2,58* gemiddeld, afgerond naar beneden. Ondanks dat het eindgemiddelde niet bepaald kan worden gezien als een hoog cijfer, valt het toch op dat deze anthologiefilm buitengewoon lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Dat terwijl er best wel de nodige humor en creativiteit in vermengd zit, dus ik raadpleeg alle geïnteresseerde liefhebbers om het toch een kans te geven.