The Dead (1987)

Zwanezang van John Huston. Heeft deze film gedraaid in een rolstoel deels voorzien van een zuurstofkapje. Naar de roman The Dubliners van James Joyce!

vette dramatische en emotionele film

Deze film suddert lange tijd. Er gebeurd weinig, alles kabbelt aan je voorbij. Maar als de gasten uiteindelijk afscheid nemen en de camera zich concentreert op de hoofdpersonen, resulteert dat uiteindelijk in een fantastisch, poetisch en ontroerend einde. Zeldzaam mooi, zoals trouwens de hele film.

*****

Ooit voor heel weinig zien liggen in een of andere koopjesbak, niet meegenomen en nu nog spijt.

Bij Plato Rotterdam zag ik hem voor 8 euro liggen.

Toeslaan Starbright Boy !

Beginnen met The Maltese Falcon en eindigen met een ingetogen meesterwerkje als The Dead; wat een droomcarriere had John Huston toch! Een magistrale ode aan Joyce en Ierland. 4,5*

The Dead van John Huston is op de nummer 9 van de Top 25 met de beste kerstfilms ooit terecht gekomen. Dit is na de Top 25 met beste horror films van de nieuwe jaren '00 mijn 2e lijst waarin dagelijks wordt afgeteld naar de nummer 1 positie. De nummer 1 wordt op kerstavond bekent gemaakt en tot die tijd wordt er dagelijks een videoreview online gezet. Check it out: Kerst Top 25: nummer 9 | MovieSense - Online filmmagazine

A few light taps upon the pane made him turn to the window. It had begun to snow again. He watched sleepily the flakes, silver and dark, falling obliquely against the lamplight. The time had come for him to set out on his journey westward. Yes, the newspapers were right: snow was general all over Ireland. It was falling on every part of the dark central plain, on the treeless hills, falling softly upon the Bog of Allen and, farther westward, softly falling into the dark mutinous Shannon waves. It was falling, too, upon every part of the lonely churchyard on the hill where Michael Furey lay buried. It lay thickly drifted on the crooked crosses and headstones, on the spears of the little gate, on the barren thorns. His soul swooned slowly as he heard the snow falling faintly through the universe and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead.

Zo heb ik 'm precies beleefd! Een film die blijft nazinderen.

Ik ben het absoluut met broken blossom eens, die het met Gish eens is. Wat een geweldig drama! Ik hoop hem ooit weer eens op tv te zien.

Sterke afsluiter van een mooie carrière, deze the Dead van John Huston. Aangezien het scenario geschreven is door zijn zoon en zijn dochter een grote rol speelt, kun je haast spreken van een ware familie happening.

The Dead is erg eenvoudig van opzet, maar de uitvoering is bijzonder sterk. Vooral de dialogen, die talrijk aanwezig zijn, zijn inhoudelijk erg sterk. Het acteerwerk is erg naturel en goed en hoewel er soms niet altijd evenveel gebeurt, is het bijna constant boeiend.

Het is ook duidelijk te merken dat Huston voelde dat zijn einde snel naderde. De dood zit ook op subtiele, maar tevens oh zo duidelijke manier in het geheel verwerkt. Het meest knappe is trouwens nog, dat ik nog nooit echt genoten heb van oude zingende dames, maar hier lukte het toch vrij aardig, moet ik zeggen.

4,0* dik

Deze sfeervolle, literaire verfilming (john Huston's laatste) was een roerend portret over vriendschap, liefde, verlies, traditie en vervlogen tijden. Bij dit kerstdiner van een gezelschap (met muziek, verhalen en wat humor) ging het meer om de personages dan om het verhaal, dat meer een verhandeling was van gedachtes en (innerlijke) monologen.

John Huston beëindigde zijn imposante carrière met een melancholieke, sober geregisseerde verfilming van 'The Dubliners' geschreven door James Joyce. Huston heeft zijn liefde voor het land van zijn voorouders nooit onder stoelen op banken geschoven, maar in dit bitterzoete relaas van een aantal familie-leden en vrienden die in 1904 bij elkaar komen om Kerst te vieren, toont ook dat een deel van het goede oude Ierland van toen niet meer bestaat. Dat komt deels door de toenemende tegenstellingen tussen de loyalisten en de republikeinen die 12 jaar later zou leiden tot de beruchte 'Easter Rising' en het begin betekende van 'The Troubles' die Ierland meer dan 100 jaar later nog steeds verdelen. Anderzijds was de wereld sowieso al flink aan het veranderen door de toegenomen mobiliteit. Foutloos geacteerd, doordacht geregisseerd en mooi gefotografeerd.

Hij die zoveel actie- en avonturenfilms afleverde, neemt hier afscheid met een ode aan het Ierland van "those were the days..., waar de wieg van zijn voorouders stond.

John Huston's laatste is een merwaardige film over het hechte familieleven dat houdt van tradities, zang en voordracht in ere houdt en vriendschap waardeert en vooropstelt.

De film die op dochter Anjelica na, geen filmsterren in de cast heeft, schittert door zijn eenvoudige aanpak, de sfeervolle weergave van dergelijke familiale bijeenkomsten, de knappe dialogen, de nostalgie die er afdruipt en vooral de uiterst verzorgde vertolkingen.

Niet representatief voor het ganse oeuvre van de filmmaker en precies daardoor zo merkwaardig.

Rustig te bekijken en er van genieten.

Onderhond He, wat is dat vriend Onderhond? Stemmen op een van mijn favoriete films en verzuimen een vernietigend oordeel achter te laten? Toch geen stijlbreuk hoop ik Gezien je afkeer van westerns en kostuumdrama's had ik die ene ster wel verwacht

Ik schrijf al een tijdje geen recensies meer hier, maar als de nood hoog is kan ik je altijd een korte Engelstalige impressie aanbieden.

Eigenlijk is deze sobere literaire verfiliming als de laatste film van John Huston wel passend. Het is voor een deel oudemannetjesfilm. Wel meer regisseurs eindigen bij zoiets. Overzichtelijke lengte. Beperkte schaal. In dit geval gemaakt met zijn kinderen (dochter Anjelica speelt een van de hoofdrollen, zoon Tony schreef het scenario). De film is gebaseerd op klassieke literatuur, een verhaal waarvan je aanvoelt dat Huston het al zowat zijn hele leven kende. Belangrijkste thema van The Dead (alleen de titel al) is voor mijn gevoel het verstrijken van tijd en verlangen naar wat geweest is en accepteren dat dat nooit terugkomt of gemiste en niet gegrepen kansen die er nooit meer zullen zijn. De film werkt vrij goed omdat Huston zich in het verhaal thuisvoelt.

Huston kon niet meer lopen toen hij dit regisseerde. Hij zat in een rolstoel waaruit hij af en toe opstond. Ook kreeg hij permanent zuurstof toegediend. Hij maakte de première niet meer mee.

Atmosferisch en goed geacteerd, maar dit laatste project vanuit regisseur John Huston maakt een nogal vermoeiende en lang uitgesponnen indruk. Vooral omdat het toch oogt als een verhaal dat zover mogelijk is opgerekt om zoveel mogelijk dramatische situaties in te plannen. Nu zijn alle acteurs capabel genoeg om die naar behoren af te leveren, maar na de helft van de film kwam ik er als kijker achter dat het me werkelijk niets deed. Geregeld werd de indruk van pure aanstellerij aangewakkerd en dat maakt het moeilijk om jezelf in het verhaal te plaatsen. Ik mis de druk, intensiteit en filmische inleving om dit volop te waarderen, wat een moeilijke kijkervaring realiseert.